Aux abords de la forêt de Soignes, là où la ville cède peu à peu la place au calme et à la nature, se trouve le Rouge-Cloître hier– un lieu imprégné d'histoire et de charme. Ce site unique constitue non seulement une porte d'entrée vers la forêt, mais aussi un ensemble harmonieux mêlant architecture, forêt et nature, un paysage enchanteur à deux pas de la ville.Depuis la seconde moitié du XIVe siècle, les chanoines de l'ordre de Saint-Augustin y résidaient. Les murs du monastère entouraient autrefois l'ensemble du domaine – et aujourd'hui, ils sont encore partiellement visibles, tout comme les anciens bâtiments et dépendances de l'ancien monastère. Aujourd'hui, le Monastère Rouge est redevenu un lieu inspirant et animé où patrimoine, nature et culture se rencontrent. Une oasis incontournable aux portes de la ville !L'un des bâtiments les plus remarquables du site est la maison du prieur, le plus ancien bâtiment du monastère, construit entre le XIVe et le XVe siècle. Après vingt ans d'abandon, ce précieux patrimoine a récemment retrouvé une nouvelle vie grâce à une restauration en profondeur. Les travaux, lancés en 2019 à l'initiative de la Région bruxelloise, ont été réalisés par les bureaux d'architectes Origin et LD2. Ceux-ci ont dû relever des défis de taille : instabilité structurelle, contraintes patrimoniales et exigences écologiques, telles que la protection des chauves-souris dans les combles.

L'emblématique bâtiment de la radio, situé sur la place Flagey toujours animée, a été construit entre 1935 et 1938 pour servir de « fabrique du son » avant-gardiste à l'Institut national de la radiodiffusion. L'architecte Joseph Diongre a donné au complexe sa forme caractéristique de majestueux paquebot, un concept qui a fait sensation à l'échelle internationale grâce à son architecture novatrice, sa fonctionnalité exceptionnelle et son acoustique révolutionnaire.Un aperçu des coulissesAujourd'hui, ce bâtiment est connu sous le nom de Flagey, un centre culturel animé. Il abrite non seulement des salles de concert, des studios et des espaces de rencontre, mais aussi une station de radio et de télévision active, la chaîne locale BRUZZ, qui perpétue la vocation initiale du bâtiment. Le fait que Flagey soit toujours debout est en soi remarquable : en raison de son état déplorable, il avait été proposé à la fin du XXe siècle de le démolir. Grâce à une forte mobilisation publique suivie d’une restauration, c’est aujourd’hui un symbole urbain reconnaissable, classé et apprécié que nous pouvons admirer.Au cours de la visite guidée, vous découvrirez l'univers caché derrière les façades arrondies : les studios d'enregistrement d'origine, les locaux techniques et l'impressionnante salle des machines. Vous aurez ainsi un aperçu unique d'un chef-d'œuvre moderniste qui non seulement respire l'histoire, mais continue de jouer chaque jour un rôle dans le paysage culturel bruxellois.

Weinigen vermoeden dat verscholen tussen een spoorlijn en rustige woonstraten in Ukkel, een van de meest intrigerende erfgoedplekken van Brussel bevindt. Aangelegd in de tweede helft van de 19e eeuw weerspiegelt de begraafplaats van Dieweg de manier waarop de burgerij toen omging met dood, herinnering en status. Sinds de sluiting in 1958 werd de site langzaam overgenomen door de natuur, wat haar een bijna romantische en melancholische sfeer geeft. De begraafplaats is daardoor tegelijk erfgoed, landschap en openluchtmuseum, waar verval en schoonheid hand in hand gaan.De begraafplaats van generaals en kunstenaarsDieweg wordt vaak de begraafplaats van de generaals genoemd, maar kan evengoed worden gezien als een literaire en artistieke begraafplaats. Talrijke hoge officieren uit de 19e eeuw vonden hier hun laatste rustplaats, wat het burgerlijk-militaire karakter van de begraafplaats verklaart. Tegelijk liggen hier prominente figuren uit het culturele leven begraven, onder wie Hergé, de geestelijke vader van Kuifje, maar ook schrijver Eugène Demolder en architect Paul Hankar, een pionier van de Brusselse art nouveau.Wat Dieweg architecturaal en landschappelijk zo bijzonder maakt, is de rijkdom aan grafmonumenten binnen een parkachtig geheel. Neoklassieke tombes, neogotische grafkapellen en art-nouveau-details wisselen elkaar af langs slingerende paden en op verschillende hoogtes, waardoor de begraafplaats leest als een kleine stad. De overvloedige begroeiing van bomen, klimop en mos verzacht de monumentale architectuur en versterkt de sfeer van verstilling en verval. Tijdens de wandeling wordt de begraafplaats, sinds 1997 beschermd erfgoed, zichtbaar als een zeldzame samensmelting van architectuur, landschap en stedelijke geschiedenis.

Weinig mensen weten dat de begraafplaats van Laken een van de oudste én meest kunstzinnige kerkhoven van België is, en dat onder het ogenschijnlijk rustige terrein een uitgestrekt netwerk van catacomben schuilgaat. Wandelen door deze plek is alsof je door de tijd beweegt: grafmonumenten onthullen vergeten symboliek die ons vertelt over de manier waarop vroegere generaties omgingen met leven, dood en herinnering. In de 19e eeuw was rouwen een sociale gebeurtenis, vol gedeelde rituelen en zorgvuldig ontworpen gedenkplaatsen — een wereld die sterk contrasteert met de individuele, ingetogen grafcultuur van vandaag.Je wandelt langs de graven van historische figuren zoals Joseph Poelaert, ontwerper van het Justitiepaleis, Marie Poppelin, pionier van de vrouwenrechten en Emile Bockstael, de laatste burgemeester van Laken. Kunstenaars zoals Fernand Khnopff, Alphonse Balat, architect van de Koninklijke Serres, en beroemdheden als operazangeres La Malibran kregen hier hun laatste rustplaats. Hun graven zijn niet alleen herinneringen, maar ook kunstwerken op zich — gedragen door de hand van beeldhouwers en architecten die de funeraire kunst in Brussel mee vormgaven. Elk graf vertelt een verhaal, van persoonlijke tragiek tot maatschappelijke status.Tijdens een rondleiding ontdek je niet alleen deze meesterwerken, maar ook de ondergrondse catacomben, een zeldzame en indrukwekkende structuur die elders in België nauwelijks voorkomt. Niet voor niets wordt dit kerkhof soms het “Père Lachaise van Brussel” genoemd: de rijkdom aan kunst, verhalen en emoties is overweldigend. Onze gids brengt de verborgen lagen, symboliek en architectuur tot leven — en zorgt ervoor dat je deze bijzondere plek met heel andere ogen verlaat.

Wie vandaag het terrein van Lioncity betreedt, komt terecht op een plek die verleden, heden en toekomst zichtbaar in zich draagt. De site, ooit eigendom van Delhaize, huisvestte er onder andere de bottelarij en stookte sterke dranken, en speelde zo een grote rol in de ontwikkeling van het bedrijf tot de supermarkt zoals we die vandaag kennen. Strategisch gelegen dicht bij de spoorlijn en het kanaal, maakte de site deel uit van het industriële netwerk dat Molenbeek sinds de 19e eeuw mee vormgaf. Magazijnen, logistieke gebouwen en robuuste constructies getuigen van een architectuur die volledig in dienst stond van efficiëntie, productie en distributie.Tijdelijkheid als strategieVandaag is de site van Lioncity tijdelijk in gebruik onder leiding van Entrakt, dat het industriële erfgoed opent voor culturele, sociale en economische initiatieven. In de voormalige hallen vonden onderdak projecten als Volta, Groot Eiland, een parkourhal, een tweedehandswinkel en een café. Tegelijk bevindt zich op de site het Delhaize Museum, dat bezoekers inzicht geeft in de geschiedenis van de supermarktketen en haar productieactiviteiten. De huidige invulling respecteert de robuuste industriële architectuur, waardoor het verleden zichtbaar blijft terwijl nieuwe functies het terrein opnieuw tot leven brengen.Tegelijk kijkt Lion City vooruit. Op langere termijn zullen hier woningen en kleinschalige industrie worden ontwikkeld; de vergunningsaanvragen voor deze transformatie zijn lopende. De huidige fase fungeert als een overgangsperiode waarin het terrein getest wordt als onderdeel van het stedelijke leven. Tijdens dit bezoek zien je hoe de architectuur van de voormalige Delhaize-site niet alleen het industriële verleden van Molenbeek weerspiegelt, maar ook een kader biedt voor toekomstige stedelijke ontwikkeling.

Peu de quartiers bruxellois ont connu une métamorphose aussi radicale que le quartier Léopold au cours des dernières décennies. Créé au XIXe siècle comme un élégant quartier résidentiel pour les aristocrates et les bourgeois aisés, il est devenu après la Seconde Guerre mondiale le cœur politique de l'Europe. Aujourd'hui, la présence des institutions européennes détermine en grande partie l'apparence, le caractère et le rythme de ce quartier.Il ne reste plus grand-chose du quartier Léopold d'origine, à l'exception du plan en damier des rues. Depuis la signature du traité de Rome en 1957 et la création de la Communauté économique européenne, de plus en plus d'institutions européennes se sont installées à Bruxelles. C'est ainsi qu'est progressivement né le quartier européen, avec comme points de repère les bâtiments emblématiques de la Commission européenne et du Parlement européen.Plus que des bureauxAu cours de cette visite guidée, nous découvrirons un quartier étonnamment méconnu de beaucoup. Nous retracerons l'évolution historique du premier élargissement urbain à l'est de Bruxelles et replacerons le tissu urbain actuel dans son contexte. Nous visiterons également le parc Léopold et mettrons en lumière son riche passé, du domaine d'Eggevoort au parc scientifique avec des personnalités telles qu'Einstein, Solvay et l'architecte Balat. Cette promenade peut être combinée, si vous le souhaitez, avec le parc du Cinquantenaire et le quartier des Squares.

Wist je dat de Louizawijk wordt beschouwd als de wieg van de art nouveau? Rond 1893, aan het einde van de 19e eeuw, begonnen een kleine groep visionaire architecten en kunstenaars elk aspect van de samenleving in vraag te stellen. Hun doel was het technische tijdperk te verzoenen met schoonheid en idealisering, zodat architectuur en toegepaste kunsten doordrongen tot in het kleinste facet van het dagelijks leven. In deze buurt zie je dat streven tot leven komen in de huizen, gevels en ornamenten die de art nouveau typeren.UNESCO werelderfgoedTijdens een wandeling langs de Louizalaan en de omliggende straten ontdek je de belangrijkste vertegenwoordigers van de stijl, waaronder Paul Hankar, Octave van Rysselberghe en Thomas Roosenboom en uiteraard Victor Horta. De, misschien wel bekendste, Belgische architect ontwierp in 1893 het pand dat de geschiedenis in ging als eerste art nouveau gebouw: Hôtel Tassel. Dit herenhuis behoort samen met Hôtel Solvay, dat ook op de route ligt, tot UNESCO werelderfgoed. Het zijn beide baanbrekende ontwerpen die de architectuur voorgoed veranderden.Tijdens deze rondleiding ontdek je de subtiele verschillen tussen de verschillende architecten en hun interpretatie van de art nouveau. Je bewondert façades en details die deze stijl zo uniek maken, en hoort de verhalen achter de ontwerpers en bewoners. Zo leer je niet alleen de schoonheid van de gebouwen kennen, maar ook de sociale en culturele context waarin de art nouveau tot bloei kwam.

De opkomst van de Art Deco valt samen met de eerste grote gouden eeuw van de bioscopen, met een intense toeloop naar de cinema’s overal ter wereld.In Brussel en zijn buitenwijken zijn er tientallen zalen. In het centrum ontstaan aan het begin van de geluidsfilm grote en luxueuze exclusieve zalen zoals het Plaza, de Variétés, de Métropole en de Eldorado. Meer bescheiden maar elegante zalen zoals Studio Arenberg of Cinéma des Galeries richten zich op een meer verfijnde programmatie. Naar de cinema gaan is een eenvoudig plezier, toegankelijk voor iedereen.Veel van deze iconische bioscopen hebben vandaag een nieuwe bestemming gekregen. Tijdens onze wandeling nemen we je mee langs de meest tot de verbeelding sprekende cinema’s in het centrum van Brussel — soms nog zichtbaar, soms verborgen achter een andere gevel of getransformeerd tot een andere functie. Als klap op de vuurpijl bezoeken we zaal Grand Eldorado van het UGC complex aan de Brouckère - misschien wel één van de mooiste cinemazalen van ons land en daarbuiten.