Hôtel Solvay, designed by Victor Horta between 1894 and 1903, is considered one of the purest and most refined examples of Belgian Art Nouveau. The mansion, commissioned by industrialist Armand Solvay, reflects Horta's innovative vision, which focuses on light, space, and fluid architectural movement. From the monumental hall to the carefully chosen materials and decorative details, the house exudes a total concept in which architecture, furniture, and art blend seamlessly.More than just elegant linesThe building is not only an aesthetic masterpiece, but also a highlight of technical innovation for its time. Horta integrated modern construction techniques, such as visible metal structures and ingenious lighting, to create an interior that is warm, dynamic, and functional. Every element, from the graceful staircase to the organic lines in wood and metal, contributes to the unique atmosphere for which Horta was internationally acclaimed.Today, Hotel Solvay is a UNESCO World Heritage Site. This recognition highlights the exceptional value of the building and makes a visit there a special experience. A guided tour offers the chance to discover this iconic monument in all its glory and to experience up close the creative power of one of the greatest architects of his time.Deze rondleiding wordt gegeven in het Engels. Voor interieurbezoeken van Hôtel Solvay kunt u hier terecht.

Zin in No(o)rd is het resultaat van een ingrijpende renovatie van WTC I en WTC II, iconen van de Brusselse Noordwijk. In de jaren zestig werd hier, onder leiding van Paul Vanden Boeynants, het Manhattanplan ontwikkeld. Een modern kantoordistrict zag het licht met brede lanen die de auto's uitnodigde tot in het centrum van de stad. De hoge, onpersoonlijke torens stonden letterlijk boven het sociale netwerk en stedelijke weefsel en zouden met elkaar verbonden worden door loopbruggen. Het oorspronkelijke plan werd maar gedeeltelijk uitgevoerd en de nieuwe Noordwijk werd een plek die nooit echt tot leven kwam.Vandaag waait hier een nieuwe wind tussen de glazen torens: van gesloten donkere gebouwen naar meer openheid, gemengde functies en aandacht voor leefkwaliteit. Zin in No(o)rd verankert die transformatie in één krachtig architecturaal gebaar en werd hiervoor beloond door in 2025 uitgeroepen te worden tot World's Best Tall Building. Ook kreeg het project een plek op de longlist van de prestigieuze EUmies awards en op de shortlist van Brussels Architecture Prize.Het Belpairegebouw: duurzame reconversie als uitgangspuntCentraal in het project staat het Belpairegebouw waar een 20-tal administraties van de Vlaamse overheid onderdak vinden. De zeer ingrijpende renovatie werd bedacht en uitgevoerd door de architecten van 51N4E in samenwerking met l’AUC, Jaspers-Eyers Architects en landschapsarchitecten Plant en Houtgoed. Er werd niet vertrokken niet van tabula rasa, maar van de bestaande structuur en materialen, die waar mogelijk werd behouden of een nieuw leven kreeg. Die keuze vormt de kern van de duurzame ambitie: minder sloop, minder materiaalverbruik en een sterke focus op flexibiliteit, energie-efficiëntie en aanpasbaarheid in de tijd. Tijdens het bezoek krijg je inzicht in hoe een verouderd kantoorgebouw werd omgevormd tot een hedendaagse werkomgeving, met aandacht voor licht, openheid en relatie met de publieke ruimte.De rondleiding eindigt zowaar op een park hoog boven de stad, op het groene dak op de 29e verdieping, na ook nog een bezoek aan hotel The Standard die het gebouw deelt met de Vlaamse overheid. Het panorama over Brussel en de havenzone maakt de schaal en context van het project tastbaar. Tegelijk toont het dak hoe vergroening en klimaatbewust ontwerpen ook op grote hoogte mogelijk zijn. Een afsluiter die letterlijk en figuurlijk perspectief biedt op de toekomst van bouwen in de stad.

Quiconque pénètre aujourd’hui dans l’enceinte de Lioncity se retrouve dans un lieu où le passé, le présent et l’avenir sont visiblement présents. Ce site, qui appartenait autrefois à Delhaize, abritait notamment l'usine d'embouteillage et de distillation de spiritueux, et a ainsi joué un rôle majeur dans l'évolution de l'entreprise pour en faire la chaîne de supermarchés que nous connaissons aujourd'hui. Stratégiquement situé à proximité de la voie ferrée et du canal, le site faisait partie du réseau industriel qui a contribué à façonner Molenbeek depuis le XIXe siècle. Entrepôts, bâtiments logistiques et constructions robustes témoignent d’une architecture entièrement au service de l’efficacité, de la production et de la distribution.Le caractère temporaire comme stratégieAujourd’hui, le site de Lioncity est temporairement exploité sous la direction d’Entrakt, qui met ce patrimoine industriel au service d’initiatives culturelles, sociales et économiques. Les anciens halls accueillent désormais des projets tels que Volta, Groot Eiland, une salle de parkour, une boutique d'occasion et un café. Le site abrite également le musée Delhaize, qui permet aux visiteurs de découvrir l'histoire de la chaîne de supermarchés et ses activités de production. L’aménagement actuel respecte l’architecture industrielle robuste, ce qui permet de préserver le passé tout en redonnant vie au site grâce à de nouvelles fonctions.Dans le même temps, Lion City se tourne vers l'avenir. À plus long terme, des logements et des activités industrielles à petite échelle y seront développés ; les demandes de permis pour cette transformation sont en cours. La phase actuelle constitue une période de transition durant laquelle le site est testé en tant que partie intégrante de la vie urbaine. Au cours de cette visite, vous découvrirez comment l'architecture de l'ancien site Delhaize reflète non seulement le passé industriel de Molenbeek, mais offre également un cadre pour le développement urbain futur.

Le quartier du Berkendaal a été conçu comme l’un des exemples les plus élégants de l’urbanisme de l’entre-deux-guerres à Bruxelles, avec des rues suffisamment larges pour permettre le passage, avec style, des calèches puis, plus tard, des voitures. Ce que peu de gens savent, c’est que le quartier a été planifié avec tant de soin que chaque rue, chaque avenue et chaque habitation devait refléter la perfection du paysage urbain, de l’avenue Brugmann à la place Brugmann. Georges Brugmann, banquier et philanthrope, a ainsi non seulement donné forme à un quartier résidentiel, mais a également jeté les bases d’un quartier où beauté et fonctionnalité vont de pair.Un échantillon de l'architecture de l'entre-deux-guerres à BruxellesAu cours de la visite guidée, on découvre les œuvres d'architectes tels que Jean-Baptiste Dewin, Henry van de Velde et Paul Amaury Michel. Ceux-ci ont marqué le quartier de leur empreinte et ont souvent collaboré avec des confrères afin de créer un paysage urbain à la fois cohérent et varié. Tant les maîtres d'ouvrage de bâtiments publics que ceux de logements n'épargnent ni argent ni efforts pour faire de leur propriété une véritable carte de visite. Des architectes de renom se laissent volontiers emporter par cette vague de beauté et d'innovation et réalisent plusieurs ouvrages intéressants et audacieux.Tous les styles architecturaux de l'entre-deux-guerres forment ensemble un ensemble fascinant, qui ne donne pourtant pas l'impression d'être hétérogène, bien au contraire ! C'est précisément dans la diversité des formes, des couleurs et des matériaux que réside la qualité de ce quartier surprenant, à découvrir absolument.

La Nouvelle Maison à Tervuren est l'une des créations les plus personnelles et raffinées d'Henry van de Velde, architecte de renommée internationale qui a débuté comme peintre avant de devenir une figure influente du design et de l'architecture moderniste. La maison, dans laquelle il a lui-même vécu avec sa famille à partir de 1929, a récemment été restaurée avec un soin exceptionnel sous la direction de Guido Stegen. Les couleurs d'origine, le jeu subtil des lignes et les détails minutieux ont été remis en valeur, de sorte que le bâtiment rayonne aujourd'hui à nouveau comme Van de Velde l'avait prévu à l'origine.La vision de Van de Velde était unique : il recherchait une synthèse entre l'art, l'artisanat et la fonctionnalité, et rompait délibérément avec l'ornementation excessive. La Nouvelle Maison reflète cette évolution dans un langage formel moderniste à la fois puissant et raffiné. Les angles arrondis, les masses soigneusement composées et le dialogue entre espaces ouverts et fermés témoignent de sa maîtrise et de son interprétation personnelle du modernisme.Une visite à La Nouvelle Maison est une occasion rare de découvrir ce chef-d'œuvre de l'intérieur. La maison reste un domaine privé discret et exceptionnel, et ne peut être visitée qu'avec Korei Guided Tours. Au cours de la visite, vous découvrirez comment l'un des plus grands designers du XXe siècle a traduit ses idéaux en architecture, dans une maison qui reste toujours aussi intemporelle et inspirante.

La Nouvelle Maison in Tervuren is een van de meest persoonlijke en verfijnde creaties van Henry van de Velde – een internationaal vermaard architect die eigenlijk als kunstschilder begon, en uitgroeide tot een invloedrijke figuur in design en modernistische architectuur. Het huis, waarin hij vanaf 1929 zelf met zijn gezin woonde, werd recent met uitzonderlijke zorg gerestaureerd onder leiding van Guido Stegen. De originele kleuren, het subtiele lijnenspel en de minutieuze detaillering werden opnieuw tot leven gewekt, zodat het gebouw vandaag opnieuw straalt zoals Van de Velde het ooit bedoelde.Van de Velde’s visie was uniek: hij zocht naar een synthese van kunst, ambacht en functionaliteit, en brak bewust met overdadige ornamentiek. La Nouvelle Maison weerspiegelt die evolutie in een modernistische vormentaal die tegelijk krachtig en verfijnd is. De afgeronde hoeken, de zorgvuldig gecomponeerde massa’s en de dialoog tussen open en gesloten ruimtes tonen zijn meesterschap en zijn persoonlijke interpretatie van het modernisme.Een bezoek aan La Nouvelle Maison is een zeldzame kans om dit meesterwerk van binnen te ervaren. Het huis blijft een discreet en bijzonder privédomein, en kan uitsluitend met Korei Guided Tours worden bezocht. Tijdens de tour ontdek je hoe een van de grootste ontwerpers van de 20e eeuw zijn idealen in architectuur vertaalde, in een woning die nog altijd even tijdloos en inspirerend is.

Weinig mensen weten dat de begraafplaats van Laken een van de oudste én meest kunstzinnige kerkhoven van België is, en dat onder het ogenschijnlijk rustige terrein een uitgestrekt netwerk van catacomben schuilgaat. Wandelen door deze plek is alsof je door de tijd beweegt: grafmonumenten onthullen vergeten symboliek die ons vertelt over de manier waarop vroegere generaties omgingen met leven, dood en herinnering. In de 19e eeuw was rouwen een sociale gebeurtenis, vol gedeelde rituelen en zorgvuldig ontworpen gedenkplaatsen — een wereld die sterk contrasteert met de individuele, ingetogen grafcultuur van vandaag.Je wandelt langs de graven van historische figuren zoals Joseph Poelaert, ontwerper van het Justitiepaleis, Marie Poppelin, pionier van de vrouwenrechten en Emile Bockstael, de laatste burgemeester van Laken. Kunstenaars zoals Fernand Khnopff, Alphonse Balat, architect van de Koninklijke Serres, en beroemdheden als operazangeres La Malibran kregen hier hun laatste rustplaats. Hun graven zijn niet alleen herinneringen, maar ook kunstwerken op zich — gedragen door de hand van beeldhouwers en architecten die de funeraire kunst in Brussel mee vormgaven. Elk graf vertelt een verhaal, van persoonlijke tragiek tot maatschappelijke status.Tijdens een rondleiding ontdek je niet alleen deze meesterwerken, maar ook de ondergrondse catacomben, een zeldzame en indrukwekkende structuur die elders in België nauwelijks voorkomt. Niet voor niets wordt dit kerkhof soms het “Père Lachaise van Brussel” genoemd: de rijkdom aan kunst, verhalen en emoties is overweldigend. Onze gids brengt de verborgen lagen, symboliek en architectuur tot leven — en zorgt ervoor dat je deze bijzondere plek met heel andere ogen verlaat.

Het museum en de tuinen van David en Alice van Buuren vormen een zeldzaam bewaard totaalwerk waarin kunst, architectuur en verfijnde levenskunst samenkomen. De woning, gebouwd in 1928 in de stijl van de Amsterdamse School, werd ingericht zonder enige financiële beperking: het echtpaar selecteerde persoonlijk toonaangevende Belgische, Franse en Nederlandse ontwerpers om een verfijnd art-deco-interieur te creëren dat tot op vandaag in zijn originele staat is bewaard. De Van Buurens ontvingen hier een exclusieve gastenkring van kunstenaars, politici en internationale persoonlijkheden, wat het huis een bijna mythische allure geeft.Binnen heerst nog steeds de intimiteit van hun privéwereld. Elk meubel, tapijt, kunstwerk en glasraam werd met uitzonderlijke zorg gekozen door een koppel dat een feilloze neus had voor kunst en design. David van Buuren was zowel goede vriend als mecenas van Gustave Van de Woestijne en bezat maar liefst 31 schilderijen van hem. De kunstverzameling omvat daarnaast werken van onder meer Hercule Seghers, Georges Minne, James Ensor en Rik Wouters, en behoort tot de meest opmerkelijke privécollecties van België.De omliggende tuinen weerspiegelen diezelfde verfijning. Ze werden op aansturen van Alice van Buuren ontworpen door de twee grootste Belgische landschapsarchitecten van hun tijd: Jules Buyssens en René Pechère. Een recente restauratie werd bekroond met de European Heritage Award / Europa Nostra Award en geldt als een schoolvoorbeeld van respectvolle erfgoedzorg. Tijdens de rondleiding ontdek je zowel het museumhuis als de tuinen precies zoals de Van Buurens ze bedoeld hadden: uniek, elegant en doordrenkt van kunstzinnige visie.