De Koninklijke Vlaamse Schouwburg is onlosmakelijk verbonden met de ontwikkeling van Brussel als stedelijk en cultureel centrum. In 1883 kreeg architect Jean Baes van burgemeester Charles Buls de opdracht om een oud wapenmagazijn om te vormen tot een moderne theaterzaal. Het gebouw werd opgetrokken in Vlaamse neorenaissancestijl, waarbij de oorspronkelijke voorgevel van het arsenaal de achtergevel werd. Opvallend zijn de getrapte zijgevels met buitenbalkons, ontworpen met het oog op brandveiligheid en massale evacuatie – een vooruitstrevende ingreep voor die tijd.Na meer dan een eeuw intensief gebruik voldeed het gebouw niet langer aan de noden van een hedendaags theater. In 1999 werd begonnen met een grondige renovatie en uitbreiding aan de Arduinkaai. Architect Michel Verliefden koos voor een uitgesproken concept: een nieuw volume, De Bol, werd als een gebouw binnen het bestaande gebouw geplaatst. Door het oude arsenaal volledig leeg te maken ontstond een grote vide, waarin een gestapelde structuur van betonnen cilinders werd ingeplant en verbonden met passerelles langs de historische muren.Vandaag weerspiegelt de KVS in haar architectuur de gelaagde theatergeschiedenis en de dynamische relatie met de stad. Het complex omvat drie speelplekken, elk met een eigen karakter en gebruik: De Bol als kern van de schouwburg, de Top onder het glazen dak en de Box in het nieuwe volume aan de Arduinkaai. Tijdens dit interieurbezoek ontdekken we de architecturale keuzes, de theaterwerking en de wisselwerking tussen KVS en Brussel, aan de hand van ruimtes die normaal verborgen blijven voor het publiek.

Peu de gens se doutent que, niché entre une voie ferrée et les rues résidentielles tranquilles d'Uccle, se trouve l'un des sites patrimoniaux les plus intrigants de Bruxelles. Aménagé dans la seconde moitié du XIXe siècle, le cimetière de Dieweg reflète la manière dont la bourgeoisie de l’époque abordait la mort, la mémoire et le statut social. Depuis sa fermeture en 1958, le site a été progressivement reconquis par la nature, ce qui lui confère une atmosphère presque romantique et mélancolique. Le cimetière est ainsi à la fois un site patrimonial, un paysage et un musée en plein air, où la décadence et la beauté vont de pair.Le cimetière des généraux et des artistesLa Dieweg est souvent qualifiée de « cimetière des généraux », mais elle peut tout aussi bien être considérée comme un cimetière littéraire et artistique. De nombreux officiers supérieurs du XIXe siècle y ont trouvé leur dernière demeure, ce qui explique le caractère civil et militaire de ce cimetière. On y trouve également des personnalités éminentes de la vie culturelle, parmi lesquelles Hergé, le créateur de Tintin, mais aussi l'écrivain Eugène Demolder et l'architecte Paul Hankar, un pionnier de l'Art nouveau bruxellois.Ce qui rend Dieweg si particulier sur le plan architectural et paysager, c'est la richesse de ses monuments funéraires au sein d'un ensemble aux allures de parc. Des tombes néoclassiques, des chapelles funéraires néogothiques et des détails Art nouveau se succèdent le long de sentiers sinueux et à différentes hauteurs, donnant au cimetière l'allure d'une petite ville. La végétation luxuriante composée d’arbres, de lierre et de mousse adoucit l’architecture monumentale et renforce l’atmosphère de recueillement et de déclin. Au fil de la promenade, le cimetière, classé au patrimoine depuis 1997, se révèle comme une fusion rare entre architecture, paysage et histoire urbaine.

Het standbeeld van Belliard bovenaan de trap tussen BOZAR en het Warandepark, dat van Leopold I bovenop de Congreskolom, het herdenkingsmonument op het Martelaarsplein: het zijn allemaal werken van Guillaume Geefs. Stuk voor stuk beelden die een onafhankelijk België moeten promoten. Hij was de juiste man, op de juiste plek, op het juiste moment met de juiste connecties.Het is vreemd dat we de zeer getalenteerde Guillaume Geefs (1805-1883) niet bij naam kennen, want zijn werk is alom tegenwoordig. Niet enkel in Brussel, maar ook tot ver buiten de landsgrenzen werden zijn beelden opgenomen in kunstcollecties of zijn ze te bewonderen in de publieke ruimte.Een sterk netwerkDe in Antwerpen geboren bakkerszoon installeert zich op jonge leeftijd in Brussel. Zijn aangeboren talent voor ondernemen stuurt hem naar de nieuwe en kapitaalkrachtige hoofdstad. Via het netwerk van zijn Ierse echtgenote Fanny Corr en door tussenkomsten van Leopold I trekt Geefs een cliënteel aan van de andere kant van het kanaal.Samen met zijn vriend Gustave Wappers was Geefs dé beeldhouwer om de jonge Belgische natie te voorzien van kunstwerken die haar identiteit vormgaven. Het bekendste werk van Wappers toont de onafhankelijkheidsstrijd op de Grote Markt. Naast dit immense doek in de grote hal van de Musea voor Schone Kunsten van België staat een beeld Leopold I, opnieuw het werk van Geefs en afkomstig uit de Kamer van Volksvertegenwoordigers.Deze wandeling werd ontwikkeld naar aanleiding van de publicatie Guillaume Geefs van Korei-gids Frederik Tinck. Het boek is onder meer verkrijgbaar in de museumshop van het Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België. 

Hôtel Solvay, designed by Victor Horta between 1894 and 1903, is considered one of the purest and most refined examples of Belgian Art Nouveau. The mansion, commissioned by industrialist Armand Solvay, reflects Horta's innovative vision, which focuses on light, space, and fluid architectural movement. From the monumental hall to the carefully chosen materials and decorative details, the house exudes a total concept in which architecture, furniture, and art blend seamlessly.More than just elegant linesThe building is not only an aesthetic masterpiece, but also a highlight of technical innovation for its time. Horta integrated modern construction techniques, such as visible metal structures and ingenious lighting, to create an interior that is warm, dynamic, and functional. Every element, from the graceful staircase to the organic lines in wood and metal, contributes to the unique atmosphere for which Horta was internationally acclaimed.Today, Hotel Solvay is a UNESCO World Heritage Site. This recognition highlights the exceptional value of the building and makes a visit there a special experience. A guided tour offers the chance to discover this iconic monument in all its glory and to experience up close the creative power of one of the greatest architects of his time.Deze rondleiding wordt gegeven in het Engels. Voor interieurbezoeken van Hôtel Solvay kunt u hier terecht.

The museum and gardens of David and Alice van Buuren form a rare preserved total work of art in which art, architecture, and lifestyle come together. The house, built in 1928 in the Amsterdam School style, was furnished without any financial constraints: the couple personally selected leading Belgian, French, and Dutch designers to create a refined Art Deco interior that has been preserved in its original state to this day. The Van Buurens welcomed an exclusive circle of guests, including artists, politicians, and international personalities, giving the house an almost mythical allure.Inside, the intimacy of their private world still reigns supreme. Every piece of furniture, carpet, work of art, and stained-glass window was chosen with exceptional care by a couple who had an impeccable eye for art and design. David van Buuren was both a good friend and patron of Gustave Van de Woestijne and owned no fewer than 31 of his paintings. The art collection also includes works by Hercule Seghers, Georges Minne, James Ensor, and Rik Wouters, among others, and is one of the most remarkable private collections in Belgium.The surrounding gardens reflect the same refinement. They were designed at the instigation of Alice van Buuren by the two greatest Belgian landscape architects of their time: Jules Buyssens and René Pechère. A recent restoration was awarded the European Heritage Award / Europa Nostra Award and is considered a textbook example of respectful heritage conservation. During the tour, you will discover both the museum house and the gardens exactly as the Van Buurens intended them to be: unique, elegant, and imbued with artistic vision.

Saviez-vous que la Cité Moderne de Berchem-Sainte-Agathe a été l'une des premières expériences en Europe où l'architecture moderniste a été appliquée au logement social ? Entre 1922 et 1925, l'architecte Victor Bourgeois a conçu ce quartier comme une vision radicalement nouvelle de l'habitat : des logements lumineux et fonctionnels associés à un aménagement urbain bien pensé. Situé sur un terrain en pente, le quartier offrait aux ouvriers et aux familles de la classe moyenne un cadre de vie sain et spacieux, mettant l'accent sur la lumière, l'air et la verdure. Au cours de cette promenade guidée, vous découvrirez comment Bourgeois a transposé le modernisme en un quartier concret et agréable à vivre, qui fait encore aujourd'hui figure d'exemple.Un habitat fonctionnel aux lignes épuréesLes rues et les allées de la Cité Moderne ont été conçues selon un rythme qui allie ouverture et cohésion. Les logements se distinguent par leurs volumes cubistes, leurs toits plats et leurs grandes baies vitrées qui laissent entrer abondamment la lumière du jour. Bourgeois a su allier des techniques de construction innovantes à des principes sociaux : des allées communes et des espaces de rencontre ont renforcé le sentiment d'appartenance à une communauté. C'est ainsi qu'est né un quartier à la fois moderne sur le plan visuel et agréable à vivre, qui reste aujourd'hui encore l'un des exemples les plus marquants du modernisme belge.Aujourd’hui, une promenade dans la Cité Moderne offre un aperçu unique de l’histoire de l’habitat moderne. Le quartier va bientôt faire l'objet d'une rénovation de grande envergure, qui permettra de préserver ses caractéristiques architecturales d'origine tout en adaptant les logements aux normes d'habitation actuelles. Ainsi, la vision de Victor Bourgeois reste vivante et d'actualité.

On Faider Street in Brussels–Ixelles stands a remarkable building from a time when art and architecture merged into enchanting creations: Maison Roosenboom. Designed in 1900 by painter-architect Albert Roosenboom, this house represents a highlight of Brussels Art Nouveau, alongside icons such as the Horta Museum and Maison Hannon. Once abandoned and declared uninhabitable, the building underwent an extensive restoration from 2020 onwards, returning it to its original splendour. With its floral wrought ironwork, elegant lines and richly detailed decoration, Maison Roosenboom embodies the spirit of an artistic revolution, where every detail speaks of the ambitions and creativity of a remarkable era.From Decline to Renewal: A Story of Meticulous RestorationThe restoration of Maison Roosenboom is a story of passion, patience and craftsmanship. The façade, featuring sgraffito panels by Privat Livemont and a striking bow window, has regained its original colours. Inside, the interiors come back to life through mosaics, wall panelling and ceiling paintings, carefully restored to their historic appearance. The restoration reveals not only the beauty of the building, but also the stories behind its details: from the symbolism embedded in the decoration to the techniques used at the time. Every space — from the impressive entrance hall to the intimate salon — breathes the atmosphere of a bygone era, where contemporary expertise and historical authenticity go hand in hand.Maison Roosenboom stands as a symbol of Brussels’ rich architectural heritage. The house invites exploration and admiration for the ambition and craftsmanship of a period in which art and everyday life were inseparably linked. A visit to this exceptional residence is a journey through time — an experience that brings the beauty and stories of Art Nouveau vividly to life.

Zin in No(o)rd is het resultaat van een ingrijpende renovatie van WTC I en WTC II, iconen van de Brusselse Noordwijk. In de jaren zestig werd hier, onder leiding van Paul Vanden Boeynants, het Manhattanplan ontwikkeld. Een modern kantoordistrict zag het licht met brede lanen die de auto's uitnodigde tot in het centrum van de stad. De hoge, onpersoonlijke torens stonden letterlijk boven het sociale netwerk en stedelijke weefsel en zouden met elkaar verbonden worden door loopbruggen. Het oorspronkelijke plan werd maar gedeeltelijk uitgevoerd en de nieuwe Noordwijk werd een plek die nooit echt tot leven kwam.Vandaag waait hier een nieuwe wind tussen de glazen torens: van gesloten donkere gebouwen naar meer openheid, gemengde functies en aandacht voor leefkwaliteit. Zin in No(o)rd verankert die transformatie in één krachtig architecturaal gebaar en werd hiervoor beloond door in 2025 uitgeroepen te worden tot World's Best Tall Building. Ook kreeg het project een plek op de longlist van de prestigieuze EUmies awards en op de shortlist van Brussels Architecture Prize.Het Belpairegebouw: duurzame reconversie als uitgangspuntCentraal in het project staat het Belpairegebouw waar een 20-tal administraties van de Vlaamse overheid onderdak vinden. De zeer ingrijpende renovatie werd bedacht en uitgevoerd door de architecten van 51N4E in samenwerking met l’AUC, Jaspers-Eyers Architects en landschapsarchitecten Plant en Houtgoed. Er werd niet vertrokken niet van tabula rasa, maar van de bestaande structuur en materialen, die waar mogelijk werd behouden of een nieuw leven kreeg. Die keuze vormt de kern van de duurzame ambitie: minder sloop, minder materiaalverbruik en een sterke focus op flexibiliteit, energie-efficiëntie en aanpasbaarheid in de tijd. Tijdens het bezoek krijg je inzicht in hoe een verouderd kantoorgebouw werd omgevormd tot een hedendaagse werkomgeving, met aandacht voor licht, openheid en relatie met de publieke ruimte.De rondleiding eindigt zowaar op een park hoog boven de stad, op het groene dak op de 29e verdieping, na ook nog een bezoek aan hotel The Standard die het gebouw deelt met de Vlaamse overheid. Het panorama over Brussel en de havenzone maakt de schaal en context van het project tastbaar. Tegelijk toont het dak hoe vergroening en klimaatbewust ontwerpen ook op grote hoogte mogelijk zijn. Een afsluiter die letterlijk en figuurlijk perspectief biedt op de toekomst van bouwen in de stad.