L'emblématique bâtiment de la radio, situé sur la place Flagey toujours animée, a été construit entre 1935 et 1938 pour servir de « fabrique du son » avant-gardiste à l'Institut national de la radiodiffusion. L'architecte Joseph Diongre a donné au complexe sa forme caractéristique de majestueux paquebot, un concept qui a fait sensation à l'échelle internationale grâce à son architecture novatrice, sa fonctionnalité exceptionnelle et son acoustique révolutionnaire.Un aperçu des coulissesAujourd'hui, ce bâtiment est connu sous le nom de Flagey, un centre culturel animé. Il abrite non seulement des salles de concert, des studios et des espaces de rencontre, mais aussi une station de radio et de télévision active, la chaîne locale BRUZZ, qui perpétue la vocation initiale du bâtiment. Le fait que Flagey soit toujours debout est en soi remarquable : en raison de son état déplorable, il avait été proposé à la fin du XXe siècle de le démolir. Grâce à une forte mobilisation publique suivie d’une restauration, c’est aujourd’hui un symbole urbain reconnaissable, classé et apprécié que nous pouvons admirer.Au cours de la visite guidée, vous découvrirez l'univers caché derrière les façades arrondies : les studios d'enregistrement d'origine, les locaux techniques et l'impressionnante salle des machines. Vous aurez ainsi un aperçu unique d'un chef-d'œuvre moderniste qui non seulement respire l'histoire, mais continue de jouer chaque jour un rôle dans le paysage culturel bruxellois.

Weinigen vermoeden dat verscholen tussen een spoorlijn en rustige woonstraten in Ukkel, een van de meest intrigerende erfgoedplekken van Brussel bevindt. Aangelegd in de tweede helft van de 19e eeuw weerspiegelt de begraafplaats van Dieweg de manier waarop de burgerij toen omging met dood, herinnering en status. Sinds de sluiting in 1958 werd de site langzaam overgenomen door de natuur, wat haar een bijna romantische en melancholische sfeer geeft. De begraafplaats is daardoor tegelijk erfgoed, landschap en openluchtmuseum, waar verval en schoonheid hand in hand gaan.De begraafplaats van generaals en kunstenaarsDieweg wordt vaak de begraafplaats van de generaals genoemd, maar kan evengoed worden gezien als een literaire en artistieke begraafplaats. Talrijke hoge officieren uit de 19e eeuw vonden hier hun laatste rustplaats, wat het burgerlijk-militaire karakter van de begraafplaats verklaart. Tegelijk liggen hier prominente figuren uit het culturele leven begraven, onder wie Hergé, de geestelijke vader van Kuifje, maar ook schrijver Eugène Demolder en architect Paul Hankar, een pionier van de Brusselse art nouveau.Wat Dieweg architecturaal en landschappelijk zo bijzonder maakt, is de rijkdom aan grafmonumenten binnen een parkachtig geheel. Neoklassieke tombes, neogotische grafkapellen en art-nouveau-details wisselen elkaar af langs slingerende paden en op verschillende hoogtes, waardoor de begraafplaats leest als een kleine stad. De overvloedige begroeiing van bomen, klimop en mos verzacht de monumentale architectuur en versterkt de sfeer van verstilling en verval. Tijdens de wandeling wordt de begraafplaats, sinds 1997 beschermd erfgoed, zichtbaar als een zeldzame samensmelting van architectuur, landschap en stedelijke geschiedenis.

Weinig mensen weten dat de begraafplaats van Laken een van de oudste én meest kunstzinnige kerkhoven van België is, en dat onder het ogenschijnlijk rustige terrein een uitgestrekt netwerk van catacomben schuilgaat. Wandelen door deze plek is alsof je door de tijd beweegt: grafmonumenten onthullen vergeten symboliek die ons vertelt over de manier waarop vroegere generaties omgingen met leven, dood en herinnering. In de 19e eeuw was rouwen een sociale gebeurtenis, vol gedeelde rituelen en zorgvuldig ontworpen gedenkplaatsen — een wereld die sterk contrasteert met de individuele, ingetogen grafcultuur van vandaag.Je wandelt langs de graven van historische figuren zoals Joseph Poelaert, ontwerper van het Justitiepaleis, Marie Poppelin, pionier van de vrouwenrechten en Emile Bockstael, de laatste burgemeester van Laken. Kunstenaars zoals Fernand Khnopff, Alphonse Balat, architect van de Koninklijke Serres, en beroemdheden als operazangeres La Malibran kregen hier hun laatste rustplaats. Hun graven zijn niet alleen herinneringen, maar ook kunstwerken op zich — gedragen door de hand van beeldhouwers en architecten die de funeraire kunst in Brussel mee vormgaven. Elk graf vertelt een verhaal, van persoonlijke tragiek tot maatschappelijke status.Tijdens een rondleiding ontdek je niet alleen deze meesterwerken, maar ook de ondergrondse catacomben, een zeldzame en indrukwekkende structuur die elders in België nauwelijks voorkomt. Niet voor niets wordt dit kerkhof soms het “Père Lachaise van Brussel” genoemd: de rijkdom aan kunst, verhalen en emoties is overweldigend. Onze gids brengt de verborgen lagen, symboliek en architectuur tot leven — en zorgt ervoor dat je deze bijzondere plek met heel andere ogen verlaat.

Wie vandaag het terrein van Lioncity betreedt, komt terecht op een plek die verleden, heden en toekomst zichtbaar in zich draagt. De site, ooit eigendom van Delhaize, huisvestte er onder andere de bottelarij en stookte sterke dranken, en speelde zo een grote rol in de ontwikkeling van het bedrijf tot de supermarkt zoals we die vandaag kennen. Strategisch gelegen dicht bij de spoorlijn en het kanaal, maakte de site deel uit van het industriële netwerk dat Molenbeek sinds de 19e eeuw mee vormgaf. Magazijnen, logistieke gebouwen en robuuste constructies getuigen van een architectuur die volledig in dienst stond van efficiëntie, productie en distributie.Tijdelijkheid als strategieVandaag is de site van Lioncity tijdelijk in gebruik onder leiding van Entrakt, dat het industriële erfgoed opent voor culturele, sociale en economische initiatieven. In de voormalige hallen vonden onderdak projecten als Volta, Groot Eiland, een parkourhal, een tweedehandswinkel en een café. Tegelijk bevindt zich op de site het Delhaize Museum, dat bezoekers inzicht geeft in de geschiedenis van de supermarktketen en haar productieactiviteiten. De huidige invulling respecteert de robuuste industriële architectuur, waardoor het verleden zichtbaar blijft terwijl nieuwe functies het terrein opnieuw tot leven brengen.Tegelijk kijkt Lion City vooruit. Op langere termijn zullen hier woningen en kleinschalige industrie worden ontwikkeld; de vergunningsaanvragen voor deze transformatie zijn lopende. De huidige fase fungeert als een overgangsperiode waarin het terrein getest wordt als onderdeel van het stedelijke leven. Tijdens dit bezoek zien je hoe de architectuur van de voormalige Delhaize-site niet alleen het industriële verleden van Molenbeek weerspiegelt, maar ook een kader biedt voor toekomstige stedelijke ontwikkeling.

Weinig Brusselse wijken hebben de afgelopen decennia zo’n ingrijpende metamorfose ondergaan als de Leopoldswijk. Wat in de 19de eeuw werd aangelegd als een elegante woonwijk voor aristocraten en gegoede burgers, groeide na de Tweede Wereldoorlog uit tot het politieke hart van Europa. Vandaag bepaalt de aanwezigheid van de Europese instellingen in grote mate het uitzicht, karakter en ritme van deze buurt.Van de oorspronkelijke Leopoldswijk blijft, op het dambordvormige stratenplan na, nog maar weinig over. Sinds de ondertekening van het Verdrag van Rome in 1957 en de oprichting van de Europese Economische Gemeenschap vestigden steeds meer Europese instellingen zich in Brussel. Zo ontstond geleidelijk de Europese wijk, met iconische gebouwen van de Europese Commissie en het Europees Parlement als blikvangers.Meer dan bureausTijdens deze rondleiding ontdekken we een wijk die voor velen verrassend onbekend is. We schetsen de historische ontwikkeling van de eerste oostelijke stadsuitbreiding van Brussel en plaatsen het hedendaagse stedelijke weefsel in context. Daarnaast bezoeken we het Leopoldspark en belichten we zijn rijke verleden, van het domein van Eggevoort tot het wetenschapspark met figuren als Einstein, Solvay en architect Balat. Deze wandeling kan desgewenst worden gecombineerd met het Jubelpark en de Squares-wijk.

Het Justitiepaleis was in de 19e eeuw het grootste gebouw dat in Europa gebouwd werd. Ruim 140 jaar later domineert de koepel nog steeds de skyline van Brussel. De man erachter, Joseph Poelaert (1817-1879), was een koppige alleskunner die elke vaste stijl weigerde. Zijn tomeloze inzet dreef hem tot uitputting, en hij maakte zijn gigantische ontwerp niet meer zelf af. De Brusselaars noemden hem veelbetekenend de Schieven architek – en dat was geen compliment.Het Justitiepaleis is een neoklassiek monument met opvallende Assyrisch-Babylonische trekjes. Poelaert zag architectuur als een morele en bijna metafysische taak: verhoudingen, afmetingen en motieven moesten de orde, rechtspraak en machtenscheiding zichtbaar maken. Die gelaagde symboliek, gevoed door oude culturen en religieuze tradities, maakt een bezoek bijzonder. Je ontdekt tegelijk Poelaerts leven, zijn visie en de plaats van het gebouw in de stad en de rechtspraak. Tijdens deze rondleiding brengen onze gidsen met hun verhalen dit kolossale monument opnieuw tot leven.En die stellingen?Er zijn maar weinig mensen die het Paleis van Justitie zonder stellingen hebben gezien. Maar er is hoop! Want het Brussels Gewest heeft het plan opgevat om de restauratie van de voorgevel in 2030 klaar te hebben. Perfect op tijd om het 200-jarig jubileum van België extra glans te geven!

De opkomst van de Art Deco valt samen met de eerste grote gouden eeuw van de bioscopen, met een intense toeloop naar de cinema’s overal ter wereld.In Brussel en zijn buitenwijken zijn er tientallen zalen. In het centrum ontstaan aan het begin van de geluidsfilm grote en luxueuze exclusieve zalen zoals het Plaza, de Variétés, de Métropole en de Eldorado. Meer bescheiden maar elegante zalen zoals Studio Arenberg of Cinéma des Galeries richten zich op een meer verfijnde programmatie. Naar de cinema gaan is een eenvoudig plezier, toegankelijk voor iedereen.Veel van deze iconische bioscopen hebben vandaag een nieuwe bestemming gekregen. Tijdens onze wandeling nemen we je mee langs de meest tot de verbeelding sprekende cinema’s in het centrum van Brussel — soms nog zichtbaar, soms verborgen achter een andere gevel of getransformeerd tot een andere functie. Als klap op de vuurpijl bezoeken we zaal Grand Eldorado van het UGC complex aan de Brouckère - misschien wel één van de mooiste cinemazalen van ons land en daarbuiten.

Did you know that the Louise district is considered the cradle of Art Nouveau? Around 1893, at the end of the 19th century, a small group of visionary architects and artists began to question every aspect of society. Their goal was to reconcile the technical age with beauty and idealization, so that architecture and applied arts permeated every facet of daily life. In this neighborhood, you can see that aspiration come to life in the houses, facades, and ornaments that characterize Art Nouveau.UNESCO World Heritage SiteDuring a walk along Avenue Louise and the surrounding streets, you will discover the most important representatives of the style, including Paul Hankar, Octave van Rysselberghe, Thomas Roosenboom, and, of course, Victor Horta. Perhaps the most famous Belgian architect, he designed the building that went down in history as the first Art Nouveau building in 1893: Hôtel Tassel. Together with Hôtel Solvay, which is also on the route, this mansion is a UNESCO World Heritage Site. Both are groundbreaking designs that changed architecture forever.During this walk, you will discover the subtle differences between the various architects and their interpretation of Art Nouveau. You will admire the façades and details that make this style so unique, and hear the stories behind the designers and residents. This way, you will not only learn about the beauty of the buildings, but also the social and cultural context in which Art Nouveau flourished.