Concert combiné : Rouge-cloître, là où le prieur se promène et où la ville s'efface

Weinigen vermoeden dat verscholen tussen een spoorlijn en rustige woonstraten in Ukkel, een van de meest intrigerende erfgoedplekken van Brussel bevindt. Aangelegd in de tweede helft van de 19e eeuw weerspiegelt de begraafplaats van Dieweg de manier waarop de burgerij toen omging met dood, herinnering en status. Sinds de sluiting in 1958 werd de site langzaam overgenomen door de natuur, wat haar een bijna romantische en melancholische sfeer geeft. De begraafplaats is daardoor tegelijk erfgoed, landschap en openluchtmuseum, waar verval en schoonheid hand in hand gaan.De begraafplaats van generaals en kunstenaarsDieweg wordt vaak de begraafplaats van de generaals genoemd, maar kan evengoed worden gezien als een literaire en artistieke begraafplaats. Talrijke hoge officieren uit de 19e eeuw vonden hier hun laatste rustplaats, wat het burgerlijk-militaire karakter van de begraafplaats verklaart. Tegelijk liggen hier prominente figuren uit het culturele leven begraven, onder wie Hergé, de geestelijke vader van Kuifje, maar ook schrijver Eugène Demolder en architect Paul Hankar, een pionier van de Brusselse art nouveau.Wat Dieweg architecturaal en landschappelijk zo bijzonder maakt, is de rijkdom aan grafmonumenten binnen een parkachtig geheel. Neoklassieke tombes, neogotische grafkapellen en art-nouveau-details wisselen elkaar af langs slingerende paden en op verschillende hoogtes, waardoor de begraafplaats leest als een kleine stad. De overvloedige begroeiing van bomen, klimop en mos verzacht de monumentale architectuur en versterkt de sfeer van verstilling en verval. Tijdens de wandeling wordt de begraafplaats, sinds 1997 beschermd erfgoed, zichtbaar als een zeldzame samensmelting van architectuur, landschap en stedelijke geschiedenis.

Wie vandaag het terrein van Lioncity betreedt, komt terecht op een plek die verleden, heden en toekomst zichtbaar in zich draagt. De site, ooit eigendom van Delhaize, huisvestte er onder andere de bottelarij en stookte sterke dranken, en speelde zo een grote rol in de ontwikkeling van het bedrijf tot de supermarkt zoals we die vandaag kennen. Strategisch gelegen dicht bij de spoorlijn en het kanaal, maakte de site deel uit van het industriële netwerk dat Molenbeek sinds de 19e eeuw mee vormgaf. Magazijnen, logistieke gebouwen en robuuste constructies getuigen van een architectuur die volledig in dienst stond van efficiëntie, productie en distributie.Tijdelijkheid als strategieVandaag is de site van Lioncity tijdelijk in gebruik onder leiding van Entrakt, dat het industriële erfgoed opent voor culturele, sociale en economische initiatieven. In de voormalige hallen vonden onderdak projecten als Volta, Groot Eiland, een parkourhal, een tweedehandswinkel en een café. Tegelijk bevindt zich op de site het Delhaize Museum, dat bezoekers inzicht geeft in de geschiedenis van de supermarktketen en haar productieactiviteiten. De huidige invulling respecteert de robuuste industriële architectuur, waardoor het verleden zichtbaar blijft terwijl nieuwe functies het terrein opnieuw tot leven brengen.Tegelijk kijkt Lion City vooruit. Op langere termijn zullen hier woningen en kleinschalige industrie worden ontwikkeld; de vergunningsaanvragen voor deze transformatie zijn lopende. De huidige fase fungeert als een overgangsperiode waarin het terrein getest wordt als onderdeel van het stedelijke leven. Tijdens dit bezoek zien je hoe de architectuur van de voormalige Delhaize-site niet alleen het industriële verleden van Molenbeek weerspiegelt, maar ook een kader biedt voor toekomstige stedelijke ontwikkeling.

Wist je dat de Cité Moderne in Sint-Agatha-Berchem één van de eerste experimenten was in Europa waar modernistische architectuur werd toegepast op sociale huisvesting? Tussen 1922 en 1925 ontwierp architect Victor Bourgeois deze wijk als een radicale nieuwe visie op wonen: lichte, functionele woningen gecombineerd met een doordachte stedenbouw. Gelegen op een glooiend terrein, bood de wijk arbeiders en middenklassegezinnen een gezonde en ruime leefomgeving, met aandacht voor licht, lucht en groen. Tijdens deze begeleide wandeling ontdek je hoe Bourgeois het modernisme vertaalde naar een concrete, leefbare wijk die tot vandaag een voorbeeldfunctie heeft.Functioneel wonen en strak lijnenspelDe straten en lanen van de Cité Moderne zijn ontworpen met een ritme dat zowel openheid als samenhang creëert. De woningen vallen op door hun kubistische volumes, platte daken en grote ramen die overvloedig daglicht toelaten. Bourgeois combineerde innovatieve bouwtechnieken met sociale principes: gemeenschappelijke paden en ontmoetingsruimtes versterkten het gevoel van gemeenschap. Zo ontstond een wijk die zowel visueel modern als praktisch leefbaar was, en die nog steeds geldt als één van de meest invloedrijke voorbeelden van Belgisch modernisme.Vandaag biedt een wandeling door de Cité Moderne een unieke inkijk in de geschiedenis van modern wonen. De wijk staat binnenkort voor een grootschalige renovatie, waarbij de originele architecturale kenmerken behouden blijven en tegelijkertijd de woningen worden aangepast aan hedendaagse woonstandaarden. Zo blijft de visie van Victor Bourgeois levend en relevant.

Welcome to MIX, the place where the iconic La Royale Belge building has been given a new lease of life. The cross-shaped Corten steel building appears to float on the water and combines architectural beauty with perfect integration into the landscape. The thorough renovation by leading architects Bovenbouw, Caruso St John, and DDS+ was awarded the European Heritage Award / Europa Nostra Award and an honorable mention at the Brussels Architecture Prize. The building has since become a real hotspot.Today, MIX is more than just a building: it is a destination. From a four-star hotel and studios to a spacious wellness center with swimming pools, co-working spaces, three restaurants, and versatile event spaces—you will find everything under one roof here. It is the place where work, relaxation, and gastronomy come together and where every corner invites you to explore.Thanks to the interior design by L’Atelier Lionel Jadot and an international team of designers, the building has been given a fresh, creative look. It is a place that attracts people from all corners of the world to Bosvoorde and is a must-see for anyone who loves design, atmosphere, and innovation in a green setting.

Bienvenue à MIX, l'endroit où l'emblématique bâtiment de La Royale Belge a trouvé une nouvelle vie. Le bâtiment en forme de croix en acier Corten semble flotter sur l'eau et allie beauté architecturale et intégration parfaite dans le paysage. La rénovation en profondeur réalisée par les architectes de renom Bovenbouw, Caruso St John et DDS+ a été récompensée par le European Heritage Award / Europa Nostra Award et une nomination pour le Brussels Architecture Prize. Entre-temps, le bâtiment est devenu un véritable lieu incontournable.Aujourd'hui, MIX est plus qu'un simple bâtiment : c'est une destination. D'un hôtel quatre étoiles et des studios à un vaste espace bien-être avec piscines, espaces de coworking, trois restaurants et salles événementielles polyvalentes, vous trouverez ici tout ce dont vous avez besoin sous un même toit. C'est le lieu où travail, détente et gastronomie se rencontrent et où chaque recoin invite à la découverte.Grâce à l'aménagement réalisé par L'Atelier Lionel Jadot et une équipe internationale de designers, le bâtiment a acquis un cachet frais et créatif. C'est un lieu qui attire à Boitsfort des visiteurs venus des quatre coins du monde et un incontournable pour tous ceux qui apprécient le design, l'ambiance et l'innovation dans un cadre verdoyant.

Weinig mensen weten dat de begraafplaats van Laken een van de oudste én meest kunstzinnige kerkhoven van België is, en dat onder het ogenschijnlijk rustige terrein een uitgestrekt netwerk van catacomben schuilgaat. Wandelen door deze plek is alsof je door de tijd beweegt: grafmonumenten onthullen vergeten symboliek die ons vertelt over de manier waarop vroegere generaties omgingen met leven, dood en herinnering. In de 19e eeuw was rouwen een sociale gebeurtenis, vol gedeelde rituelen en zorgvuldig ontworpen gedenkplaatsen — een wereld die sterk contrasteert met de individuele, ingetogen grafcultuur van vandaag.Je wandelt langs de graven van historische figuren zoals Joseph Poelaert, ontwerper van het Justitiepaleis, Marie Poppelin, pionier van de vrouwenrechten en Emile Bockstael, de laatste burgemeester van Laken. Kunstenaars zoals Fernand Khnopff, Alphonse Balat, architect van de Koninklijke Serres, en beroemdheden als operazangeres La Malibran kregen hier hun laatste rustplaats. Hun graven zijn niet alleen herinneringen, maar ook kunstwerken op zich — gedragen door de hand van beeldhouwers en architecten die de funeraire kunst in Brussel mee vormgaven. Elk graf vertelt een verhaal, van persoonlijke tragiek tot maatschappelijke status.Tijdens een rondleiding ontdek je niet alleen deze meesterwerken, maar ook de ondergrondse catacomben, een zeldzame en indrukwekkende structuur die elders in België nauwelijks voorkomt. Niet voor niets wordt dit kerkhof soms het “Père Lachaise van Brussel” genoemd: de rijkdom aan kunst, verhalen en emoties is overweldigend. Onze gids brengt de verborgen lagen, symboliek en architectuur tot leven — en zorgt ervoor dat je deze bijzondere plek met heel andere ogen verlaat.

Zin in No(o)rd is het resultaat van een ingrijpende renovatie van WTC I en WTC II, iconen van de Brusselse Noordwijk. In de jaren zestig werd hier, onder leiding van Paul Vanden Boeynants, het Manhattanplan ontwikkeld. Een modern kantoordistrict zag het licht met brede lanen die de auto's uitnodigde tot in het centrum van de stad. De hoge, onpersoonlijke torens stonden letterlijk boven het sociale netwerk en stedelijke weefsel en zouden met elkaar verbonden worden door loopbruggen. Het oorspronkelijke plan werd maar gedeeltelijk uitgevoerd en de nieuwe Noordwijk werd een plek die nooit echt tot leven kwam.Vandaag waait hier een nieuwe wind tussen de glazen torens: van gesloten donkere gebouwen naar meer openheid, gemengde functies en aandacht voor leefkwaliteit. Zin in No(o)rd verankert die transformatie in één krachtig architecturaal gebaar en werd hiervoor beloond door in 2025 uitgeroepen te worden tot World's Best Tall Building. Ook kreeg het project een plek op de longlist van de prestigieuze EUmies awards en op de shortlist van Brussels Architecture Prize.Het Belpairegebouw: duurzame reconversie als uitgangspuntCentraal in het project staat het Belpairegebouw waar een 20-tal administraties van de Vlaamse overheid onderdak vinden. De zeer ingrijpende renovatie werd bedacht en uitgevoerd door de architecten van 51N4E in samenwerking met l’AUC en Jaspers-Eyers Architects. Er werd niet vertrokken niet van tabula rasa, maar van de bestaande structuur en materialen, die waar mogelijk werd behouden of een nieuw leven kreeg. Die keuze vormt de kern van de duurzame ambitie: minder sloop, minder materiaalverbruik en een sterke focus op flexibiliteit, energie-efficiëntie en aanpasbaarheid in de tijd. Tijdens het bezoek krijg je inzicht in hoe een verouderd kantoorgebouw werd omgevormd tot een hedendaagse werkomgeving, met aandacht voor licht, openheid en relatie met de publieke ruimte.De rondleiding eindigt zowaar op een park hoog boven de stad, op het groene dak op de 29e verdieping, na ook nog een bezoek aan hotel The Standard die het gebouw deelt met de Vlaamse overheid. Het panorama over Brussel en de havenzone maakt de schaal en context van het project tastbaar. Tegelijk toont het dak hoe vergroening en klimaatbewust ontwerpen ook op grote hoogte mogelijk zijn. Een afsluiter die letterlijk en figuurlijk perspectief biedt op de toekomst van bouwen in de stad.

The Devalck House, a magnificent example of Brussels Art Nouveau, was designed in 1900 by architect Gaspard Devalck as a gift for his mother. The building showcases his characteristic attention to detail: the white stone façade is broken up by sleek strips of bluestone and delineated by fine lines of red brick, creating a harmonious and elegant pattern. Devalck later established his own studio there, turning the house into both a private residence and a workshop, imbued with creativity and craftsmanship.What makes Huis Devalck truly special are the beautifully preserved stained glass windows by master glassmaker Raphaël Evaldre. The windows bring the light to life and tell subtle stories in color and motif, giving each room a unique atmosphere. These artistic elements make the house not only an architectural gem, but also a living work of art that reflects the rich history of Brussels and its craftsmen. For visitors, it is an extraordinary experience to admire the details up close during a guided tour.Thanks to careful restoration, Huis Devalck was awarded a heritage prize, recognition for the quality and respect with which the building was restored. The current residents are completely enamored with their home and speak passionately about its history, architecture, and the works of art that adorn it. A visit inside Devalck House offers not only a glimpse of the splendor of early 20th-century Brussels, but also a story of dedication, creativity, and love for heritage—an experience you won't soon forget.

In de voormalige Drukkerij van de Fiscale Zegels, verscholen in de Masui-wijk, bruisen in MaZui creativiteit en innovatie als nergens anders in Brussel. Sinds 2023 heeft Zinneke hier haar thuis gevonden en biedt het een inspirerende plek voor kunstenaars en verenigingen.Het MaZuigebouw werd in 2018 volledig vernieuwd door Ouest architecten en Rotor, met respect voor circulaire economie en duurzaamheid. Multifunctionele ateliers, een metaalwerkplaats en een recyclagecentrum van 800 m² laten zien hoe innovatie en creativiteit hand in hand gaan. De renovatie werd bekroond met de prijs ‘Coup de cœur du Jury’ op de Trophées Bâtiments Circulaires 2023.Sinds haar oprichting zet de vzw Zinneke zich actief in voor culturele diversiteit en artistieke expressie in Brussel. Als platform voor samenwerking brengt ze professionele kunstenaars, buurtbewoners en verenigingen samen, en stimuleert ze vernieuwende projecten die de stad verrijken. MaZui is daarmee niet alleen het zenuwcentrum van de Zinneke Parade, maar ook een symbool van de creatieve en inclusieve geest die Brussel zo uniek maakt.Tijdens de rondleiding ontdek je de geschiedenis van het gebouw, de Zinneke Parade en voel je de creatieve energie die hier dagelijks bruist. Het is een unieke kans om kunst, gemeenschap en duurzaamheid van dichtbij te beleven

Het museum en de tuinen van David en Alice van Buuren vormen een zeldzaam bewaard totaalwerk waarin kunst, architectuur en verfijnde levenskunst samenkomen. De woning, gebouwd in 1928 in de stijl van de Amsterdamse School, werd ingericht zonder enige financiële beperking: het echtpaar selecteerde persoonlijk toonaangevende Belgische, Franse en Nederlandse ontwerpers om een verfijnd art-deco-interieur te creëren dat tot op vandaag in zijn originele staat is bewaard. De Van Buurens ontvingen hier een exclusieve gastenkring van kunstenaars, politici en internationale persoonlijkheden, wat het huis een bijna mythische allure geeft.Binnen heerst nog steeds de intimiteit van hun privéwereld. Elk meubel, tapijt, kunstwerk en glasraam werd met uitzonderlijke zorg gekozen door een koppel dat een feilloze neus had voor kunst en design. David van Buuren was zowel goede vriend als mecenas van Gustave Van de Woestijne en bezat maar liefst 31 schilderijen van hem. De kunstverzameling omvat daarnaast werken van onder meer Hercule Seghers, Georges Minne, James Ensor en Rik Wouters, en behoort tot de meest opmerkelijke privécollecties van België.De omliggende tuinen weerspiegelen diezelfde verfijning. Ze werden op aansturen van Alice van Buuren ontworpen door de twee grootste Belgische landschapsarchitecten van hun tijd: Jules Buyssens en René Pechère. Een recente restauratie werd bekroond met de European Heritage Award / Europa Nostra Award en geldt als een schoolvoorbeeld van respectvolle erfgoedzorg. Tijdens de rondleiding ontdek je zowel het museumhuis als de tuinen precies zoals de Van Buurens ze bedoeld hadden: uniek, elegant en doordrenkt van kunstzinnige visie.