Combiconcert: Begraafplaats van de Dieweg

Weinigen vermoeden dat verscholen tussen een spoorlijn en rustige woonstraten in Ukkel, een van de meest intrigerende erfgoedplekken van Brussel bevindt. Aangelegd in de tweede helft van de 19e eeuw weerspiegelt de begraafplaats van Dieweg de manier waarop de burgerij toen omging met dood, herinnering en status. Sinds de sluiting in 1958 werd de site langzaam overgenomen door de natuur, wat haar een bijna romantische en melancholische sfeer geeft. De begraafplaats is daardoor tegelijk erfgoed, landschap en openluchtmuseum, waar verval en schoonheid hand in hand gaan.

De begraafplaats van generaals en kunstenaars

Dieweg wordt vaak de begraafplaats van de generaals genoemd, maar kan evengoed worden gezien als een literaire en artistieke begraafplaats. Talrijke hoge officieren uit de 19e eeuw vonden hier hun laatste rustplaats, wat het burgerlijk-militaire karakter van de begraafplaats verklaart. Tegelijk liggen hier prominente figuren uit het culturele leven begraven, onder wie Hergé, de geestelijke vader van Kuifje, maar ook schrijver Eugène Demolder en architect Paul Hankar, een pionier van de Brusselse art nouveau.

Wat Dieweg architecturaal en landschappelijk zo bijzonder maakt, is de rijkdom aan grafmonumenten binnen een parkachtig geheel. Neoklassieke tombes, neogotische grafkapellen en art-nouveau-details wisselen elkaar af langs slingerende paden en op verschillende hoogtes, waardoor de begraafplaats leest als een kleine stad. De overvloedige begroeiing van bomen, klimop en mos verzacht de monumentale architectuur en versterkt de sfeer van verstilling en verval. Tijdens de wandeling wordt de begraafplaats, sinds 1997 beschermd erfgoed, zichtbaar als een zeldzame samensmelting van architectuur, landschap en stedelijke geschiedenis.

Deze rondleiding vindt plaats in het kader van de Combiconcerten, een project van Brussels Philharmonic en Flagey.

Na de rondleiding kan je het Requiem van Verdi van Brussels Philharmonic olv D Kazushi Ono in studio 4 bijwonen.

Programma

Giuseppe Verdi, Messa da Requiem

artiest(en)

Brussels Philharmonic
Vlaams Radiokoor
Louise Foor, sopraan
Estelle Defalque, mezzosopraan 
Denzil Delaere, tenor 
Alexandre Duhamel​​​​​​​, bas 
Octopus Symfonisch Koor
Kazushi Ono, dir.

Verdi’s Requiem staat op eenzame hoogte met dat van Mozart: geschreven door een genie (aldus Johannes Brahms), overweldigend groots en toch verrassend intiem, met het hele scala aan menselijke gevoelens dat de revue passeert.

"De onverwoestbare hoop van het hart"

Giuseppe Verdi was zijn leven lang agnost, zonder met religie te spotten of het af te keuren: “Geloof hebben is goed, maar niet op geloof vertrouwen is beter.” Toch creëerde net deze man een van de meest bekende religieuze werken, een huzarenstukje dat begon bij de dood van de grote Italiaanse dichter Alessandro Manzoni. Verdi aanbad de schrijver, die net als hijzelf de idealen van menselijkheid en rechtvaardigheid hoog in het vaandel had gedragen. Deze man verdiende een eerbetoon. En dat eerbetoon werd het Requiem. 

Het Requiem is de grootste opera die Verdi nooit schreef, de meest dramatische gewijde muziek ooit gecomponeerd. Van het Dies Irae, dat onheilspellend neerdondert, tot het pijnlijk mooie Requiem Aeternam: de omvang en reikwijdte zijn immens, de emotionele expressie adembenemend breed. En ondanks de liturgische opzet wist Verdi de twee grote thema’s van elk requiem — angst en hoop — tastbaar en toegankelijk te maken, voor gelovigen en niet-gelovigen.