Het Justitiepaleis was in de 19e eeuw het grootste gebouw dat in Europa gebouwd werd. Ruim 140 jaar later domineert de koepel nog steeds de skyline van Brussel. De man erachter, Joseph Poelaert (1817-1879), was een koppige alleskunner die elke vaste stijl weigerde. Zijn tomeloze inzet dreef hem tot uitputting, en hij maakte zijn gigantische ontwerp niet meer zelf af. De Brusselaars noemden hem veelbetekenend de Schieven architek – en dat was geen compliment.Het Justitiepaleis is een neoklassiek monument met opvallende Assyrisch-Babylonische trekjes. Poelaert zag architectuur als een morele en bijna metafysische taak: verhoudingen, afmetingen en motieven moesten de orde, rechtspraak en machtenscheiding zichtbaar maken. Die gelaagde symboliek, gevoed door oude culturen en religieuze tradities, maakt een bezoek bijzonder. Je ontdekt tegelijk Poelaerts leven, zijn visie en de plaats van het gebouw in de stad en de rechtspraak. Tijdens deze rondleiding brengen onze gidsen met hun verhalen dit kolossale monument opnieuw tot leven.En die stellingen?Er zijn maar weinig mensen die het Paleis van Justitie zonder stellingen hebben gezien. Maar er is hoop! Want het Brussels Gewest heeft het plan opgevat om de restauratie van de voorgevel in 2030 klaar te hebben. Perfect op tijd om het 200-jarig jubileum van België extra glans te geven!

De voormalige hoofdzetel van het Belgische glasbedrijf Glaverbel (1967) is een schoolvoorbeeld van modernistische kantoorarchitectuur. De Terhulpsesteenweg werd niet toevallig gekozen als locatie: de groene, parkachtige omgeving en het prestigieuze karakter van de wijk sloten naadloos aan bij het imago van het innovatieve glasbedrijf. De architecten kozen bewust voor een plek waar natuur en architectuur in dialoog konden treden – het gebouw lijkt als het ware te zweven tussen de bomen, met grote glaspartijen die het landschap naar binnen trekken. De perfecte cirkelvorm maakt het gebouw even indrukwekkend als eigenzinnig: misschien niet het meest praktische ontwerp, maar zonder twijfel een dat tot de verbeelding spreekt en zijn tijd ver vooruit was.Tegenover Glaverbel ligt het CBR-gebouw (1967–1970), ooit de hoofdzetel van de grootste Belgische betonfirma. De gevel bestaat – hoe kan het ook anders – volledig uit bruut beton, met opvallende oranje vensters, geleverd door Glaverbel. De architecten wilden hiermee de mogelijkheden en esthetiek van beton tonen. Vandaag heeft het CBR-gebouw een tweede leven als co-workingruimte, waar nieuwe vormen van samenwerking en creativiteit een plaats krijgen binnen dit modernistische erfgoed.Tijdens deze exclusieve interieurbezoeken krijg je een unieke kans om binnen te kijken in twee gebouwen die doorgaans gesloten blijven voor het publiek. Een gids neemt je mee achter de gevels en vertelt het verhaal van deze iconische sites: van hun architecturale en materiële waarde tot hun evolutie doorheen de tijd, en hoe ze vandaag een nieuwe betekenis krijgen in een veranderende stedelijke context.

Sommige winkels geven je bij binnenkomst het gevoel dat je een stap terug in de tijd zet. Deze handelszaken bewaren hun charme al generaties lang. Geen eenheidsworst hier, maar plekken met karakter, persoonlijke service en een specifiek aanbod. Hier voel je de liefde voor het product in elk detail, en het interieur, vaak onveranderd door de jaren heen, nodigt uit om te ontdekken, bewonderen en verwonderd te raken.Tijdens deze wandeling in het centrum van Brussel ontdek je hoe uniek sommige interieurs zijn: houten vitrines, glas-in-loodramen, bijzondere materialen en maatwerk die je vandaag bijna nergens meer tegenkomt. Elk interieur vertelt een verhaal van vakmanschap, passie en generaties ondernemers die hun zaak met hart en ziel hebben opgebouwd. Het zijn precies deze details die het interieur tot een waardevol en kwetsbaar erfgoed maken, een stukje geschiedenis dat bewaard moet blijven. Pas wanneer een vertrouwd interieur verdwijnt, beseffen buurtbewoners en klanten hoe groot het gemis is.Winkels als monumenten om te koesterenDe rondleiding, geïnspireerd door het boek ‘Goed bewaarde Winkelinterieurs’, laat je kennismaken met bijzondere handelszaken en de verhalen achter de winkeliers en hun interieur. Je ziet hoe persoonlijke service, liefde voor het vak en een uniek interieur samenkomen tot een beleving die nog steeds aanspreekt. Kijk voortaan met andere ogen naar de etalages en interieurs: het zijn levende monumenten die we moeten koesteren en waarderen, stuk voor stuk een omweg waard.Deze wandeling werd ontwikkeld in samenwerking met Katherine Ennekens, schrijfster van het boek “Goed bewaarde Winkelinterieurs”, 2023, Luster.

Toen Jean-Baptiste Dewin begin jaren dertig het ontwerp voor het gemeentehuis van Vorst tekende, bevond hij zich op het hoogtepunt van zijn carrière. Het resultaat is een schitterend art-decogebouw waarin modernistische details subtiel zijn verweven. Dit architecturale juweel, in de gemeente waar Dewin zelf woonde, is een van de meest bijzondere gemeentehuizen van Brussel.Na een grondige renovatie van tien jaar schittert het gebouw opnieuw in zijn oorspronkelijke glorie. De warme kleuren, het zorgvuldig gerestaureerde meubilair van De Coene en het vakmanschap dat uit elke ruimte spreekt, brengen de sfeer van weleer opnieuw tot leven. Het gemeentehuis vervult nog steeds zijn oorspronkelijke functie als dienstencentrum voor de inwoners van Vorst.Tijdens een bezoek aan dit opmerkelijke gebouw ontvouwt zich Dewins herkenbare vormentaal, vol verfijnde verwijzingen naar natuur en lokale identiteit. Voor het ontwerp liet hij zich inspireren door het bosrijke karakter van Vorst, de gemeente die begin 20e eeuw een sterke bevolkingsgroei kende. Binnen word je meteen gegrepen door de monumentale trap waar Roodkapje je verwelkomt, door de deurklinken van de trouwzaal met speelse eikelmotieven en door het glas-in-lood met taferelen van arbeiders—een ode aan het industriële verleden van de gemeente. Het geheel vormt een betoverende ontdekkingstocht die alleen maar uitnodigt tot meer. Een rondleiding door het gemeentehuis van Vorst wordt zo een ervaring die je niet wilt missen.

Brussel-Centraal is vandaag het drukste station van het land, maar het gebouw is het resultaat van een uitzonderlijk lange en complexe ontstaansgeschiedenis. De plannen gaan terug tot 1910 en werden getekend door niemand minder dan Victor Horta. Het station was het sleutelonderdeel van de Noord-Zuidverbinding die het spoorverkeer door de stad moest rationaliseren. Het station werd ingeplant in het dichtbebouwde hart van de stad en vergde ingrijpende onteigeningen en afbraakwerken. Pas in 1952, na decennia van discussie, stilstand en een wereldoorlog, werd het station officieel ingehuldigd.Na Horta’s overlijden werd het project verder uitgewerkt door Maxime Brunfaut, die het ontwerp aanpaste aan de naoorlogse context en de internationale architectuurtaal van zijn tijd. Het station sluit aan bij andere publieke gebouwen uit die periode en vertoont duidelijke verwantschap met Horta’s Paleis voor Schone Kunsten. Het interieur kreeg een monumentale afwerking in travertijn en werd opgevat als meer dan een transitruimte: met een royale loketzaal, een stationsbuffet en zelfs een koninklijk salon weerspiegelde het station de stedelijke ambities van de jaren 1950. Tijdens Expo 58 speelde het een belangrijke representatieve rol.Deze rondleiding laat je Brussel-Centraal ervaren voorbij de dagelijkse reizigersstromen. We bezoeken delen van het station die normaal gesloten blijven voor het publiek en vertellen het verhaal achter de schermen van dit complexe gebouw. Daarnaast plaatsen we het station in zijn stedelijke context en staan we stil bij de ingrijpende impact van de Noord-Zuidverbinding op de omliggende wijk. Zo wordt Brussel-Centraal leesbaar als knooppunt van mobiliteit, architectuur en stadsontwikkeling.

Wist je dat de Louizawijk wordt beschouwd als de wieg van de art nouveau? Rond 1893, aan het einde van de 19e eeuw, begonnen een kleine groep visionaire architecten en kunstenaars elk aspect van de samenleving in vraag te stellen. Hun doel was het technische tijdperk te verzoenen met schoonheid en idealisering, zodat architectuur en toegepaste kunsten doordrongen tot in het kleinste facet van het dagelijks leven. In deze buurt zie je dat streven tot leven komen in de huizen, gevels en ornamenten die de art nouveau typeren.UNESCO werelderfgoedTijdens een wandeling langs de Louizalaan en de omliggende straten ontdek je de belangrijkste vertegenwoordigers van de stijl, waaronder Paul Hankar, Octave van Rysselberghe en Thomas Roosenboom en uiteraard Victor Horta. De, misschien wel bekendste, Belgische architect ontwierp in 1893 het pand dat de geschiedenis in ging als eerste art nouveau gebouw: Hôtel Tassel. Dit herenhuis behoort samen met Hôtel Solvay, dat ook op de route ligt, tot UNESCO werelderfgoed. Het zijn beide baanbrekende ontwerpen die de architectuur voorgoed veranderden.Tijdens deze rondleiding ontdek je de subtiele verschillen tussen de verschillende architecten en hun interpretatie van de art nouveau. Je bewondert façades en details die deze stijl zo uniek maken, en hoort de verhalen achter de ontwerpers en bewoners. Zo leer je niet alleen de schoonheid van de gebouwen kennen, maar ook de sociale en culturele context waarin de art nouveau tot bloei kwam.

La Nouvelle Maison in Tervuren is een van de meest persoonlijke en verfijnde creaties van Henry van de Velde – een internationaal vermaard architect die eigenlijk als kunstschilder begon, en uitgroeide tot een invloedrijke figuur in design en modernistische architectuur. Het huis, waarin hij vanaf 1929 zelf met zijn gezin woonde, werd recent met uitzonderlijke zorg gerestaureerd onder leiding van Guido Stegen. De originele kleuren, het subtiele lijnenspel en de minutieuze detaillering werden opnieuw tot leven gewekt, zodat het gebouw vandaag opnieuw straalt zoals Van de Velde het ooit bedoelde.Van de Velde’s visie was uniek: hij zocht naar een synthese van kunst, ambacht en functionaliteit, en brak bewust met overdadige ornamentiek. La Nouvelle Maison weerspiegelt die evolutie in een modernistische vormentaal die tegelijk krachtig en verfijnd is. De afgeronde hoeken, de zorgvuldig gecomponeerde massa’s en de dialoog tussen open en gesloten ruimtes tonen zijn meesterschap en zijn persoonlijke interpretatie van het modernisme.Een bezoek aan La Nouvelle Maison is een zeldzame kans om dit meesterwerk van binnen te ervaren. Het huis blijft een discreet en bijzonder privédomein, en kan uitsluitend met Korei Guided Tours worden bezocht. Tijdens de tour ontdek je hoe een van de grootste ontwerpers van de 20e eeuw zijn idealen in architectuur vertaalde, in een woning die nog altijd even tijdloos en inspirerend is.

La Nouvelle Maison in Tervuren is one of the most personal and refined creations by Henry van de Velde—an internationally renowned architect who actually started out as a painter and went on to become an influential figure in design and modernist architecture. The house, where he lived with his family from 1929 onwards, was recently restored with exceptional care under the direction of Guido Stegen. The original colors, subtle lines, and meticulous detailing were brought back to life, allowing the building to shine once again as Van de Velde had intended.Van de Velde's vision was unique: he sought a synthesis of art, craftsmanship, and functionality, deliberately breaking with excessive ornamentation. La Nouvelle Maison reflects this evolution in a modernist design language that is both powerful and refined. The rounded corners, the carefully composed masses, and the dialogue between open and closed spaces demonstrate his mastery and his personal interpretation of modernism.A visit to La Nouvelle Maison is a rare opportunity to experience this masterpiece from the inside. The house remains a discreet and exceptionally private domain, and can only be visited with Korei Guided Tours. During the tour, you will discover how one of the greatest designers of the 20th century translated his ideals into architecture, in a home that remains as timeless and inspiring as ever.