Het Justitiepaleis was in de 19e eeuw het grootste gebouw dat in Europa gebouwd werd. Ruim 140 jaar later domineert de koepel nog steeds de skyline van Brussel. De man erachter, Joseph Poelaert (1817-1879), was een koppige alleskunner die elke vaste stijl weigerde. Zijn tomeloze inzet dreef hem tot uitputting, en hij maakte zijn gigantische ontwerp niet meer zelf af. De Brusselaars noemden hem veelbetekenend de Schieven architek – en dat was geen compliment.Het Justitiepaleis is een neoklassiek monument met opvallende Assyrisch-Babylonische trekjes. Poelaert zag architectuur als een morele en bijna metafysische taak: verhoudingen, afmetingen en motieven moesten de orde, rechtspraak en machtenscheiding zichtbaar maken. Die gelaagde symboliek, gevoed door oude culturen en religieuze tradities, maakt een bezoek bijzonder. Je ontdekt tegelijk Poelaerts leven, zijn visie en de plaats van het gebouw in de stad en de rechtspraak. Tijdens deze rondleiding brengen onze gidsen met hun verhalen dit kolossale monument opnieuw tot leven.En die stellingen?Er zijn maar weinig mensen die het Paleis van Justitie zonder stellingen hebben gezien. Maar er is hoop! Want het Brussels Gewest heeft het plan opgevat om de restauratie van de voorgevel in 2030 klaar te hebben. Perfect op tijd om het 200-jarig jubileum van België extra glans te geven!

Proximus viert 30 jaar kunst met de jubileumtentoonstelling "Conversation Poem" in het iconische Hôtel des Douanes op Tour & Taxis.Dertig jaar geleden startte Proximus met een hedendaagse kunstcollectie vanuit één duidelijke visie: kunstenaars helpen ons de wereld anders te zien. Ze inspireren. Ze maken verandering zichtbaar. Ze dagen ons uit om met een open blik te kijken. Vandaag telt de collectie meer dan 400 werken van Belgische en internationale kunstenaars.Kunst die dialoog in beweging zetTer gelegenheid van 30 jaar Proximus Art Collection werd een selectie van 150 werken samengebracht in Conversation Poem. De tentoonstelling onderzoekt hoe kunst echte dialoog kan stimuleren. Tussen mensen. Tussen ideeën. Tussen kunst en publiek.De tentoonstelling laat zien hoe tegenpolen zoals wit en zwart, actief en ontvankelijk, cultuur en natuur, op elkaar inwerken en elkaar aanvullen. Niet om elkaar uit te wissen, wel om iets nieuws te creëren. Zo houden ze elkaar in beweging en in evenwicht. Zoals twee helften die samen één geheel vormen, dynamisch, vredevol en harmonieus.

De opkomst van de Art Deco valt samen met de eerste grote gouden eeuw van de bioscopen, met een intense toeloop naar de cinema’s overal ter wereld.In Brussel en zijn buitenwijken zijn er tientallen zalen. In het centrum ontstaan aan het begin van de geluidsfilm grote en luxueuze exclusieve zalen zoals het Plaza, de Variétés, de Métropole en de Eldorado. Meer bescheiden maar elegante zalen zoals Studio Arenberg of Cinéma des Galeries richten zich op een meer verfijnde programmatie. Naar de cinema gaan is een eenvoudig plezier, toegankelijk voor iedereen.Veel van deze iconische bioscopen hebben vandaag een nieuwe bestemming gekregen. Tijdens onze wandeling nemen we je mee langs de meest tot de verbeelding sprekende cinema’s in het centrum van Brussel — soms nog zichtbaar, soms verborgen achter een andere gevel of getransformeerd tot een andere functie. Als klap op de vuurpijl bezoeken we zaal Grand Eldorado van het UGC complex aan de Brouckère - misschien wel één van de mooiste cinemazalen van ons land en daarbuiten.

Wat vandaag een dichtbebouwde en levendige stadswijk is, begon ooit als een bescheiden gemeente aan de rand van Brussel. Bij het ontstaan van België kende Sint-Jans-Molenbeek een razendsnelle transformatie dankzij haar strategische ligging langs het kanaal en vlak bij Tour & Taxis. Industrie, handel en arbeidershuisvesting groeiden hier in een ongezien tempo en maakten van Laag-Molenbeek een van de economische motoren van de hoofdstad. De grote vraag naar arbeidskrachten trok migranten aan, eerst uit andere Belgische regio’s en later uit het buitenland, die hier een plek vonden om te wonen en te werken.Verval en wedergeboorteIn Molenbeek, dat klein Manchester genoemd werd, rolden sigaretten van de band, werd textiel geweven, bier gebrouwen en brons gegoten dat zijn weg vond tot in New York en andere wereldsteden. Maar na de wereldoorlogen verloor de gemeente geleidelijk haar economische slagkracht. Fabrieken sloten de deuren, werkgelegenheid verdween en de vroegere welvaart maakte plaats voor kwetsbaarheid. De wijk werd geconfronteerd met verouderde gebouwen en een veranderende bevolkingssamenstelling, maar het industriële verleden bleef zichtbaar in de stedelijke structuur. Pakhuizen, brede lanen en compacte woonblokken vertellen nog altijd het verhaal van groei en achteruitgang.Juist uit die periode van terugval groeide een sterke veerkracht. Bewoners, lokale ondernemers en verenigingen gaven en geven Laag-Molenbeek steeds opnieuw een nieuw elan. Oude industriële sites worden hergebruikt, sociale en culturele initiatieven bloeien op en de wijk blijft zichzelf heruitvinden. Deze wandeling toont Molenbeek niet als een probleemwijk, maar als een plek waar geschiedenis, creativiteit en stedelijke vernieuwing voortdurend met elkaar in gesprek zijn.

Weinigen vermoeden dat verscholen tussen een spoorlijn en rustige woonstraten in Ukkel, een van de meest intrigerende erfgoedplekken van Brussel bevindt. Aangelegd in de tweede helft van de 19e eeuw weerspiegelt de begraafplaats van Dieweg de manier waarop de burgerij toen omging met dood, herinnering en status. Sinds de sluiting in 1958 werd de site langzaam overgenomen door de natuur, wat haar een bijna romantische en melancholische sfeer geeft. De begraafplaats is daardoor tegelijk erfgoed, landschap en openluchtmuseum, waar verval en schoonheid hand in hand gaan.De begraafplaats van generaals en kunstenaarsDieweg wordt vaak de begraafplaats van de generaals genoemd, maar kan evengoed worden gezien als een literaire en artistieke begraafplaats. Talrijke hoge officieren uit de 19e eeuw vonden hier hun laatste rustplaats, wat het burgerlijk-militaire karakter van de begraafplaats verklaart. Tegelijk liggen hier prominente figuren uit het culturele leven begraven, onder wie Hergé, de geestelijke vader van Kuifje, maar ook schrijver Eugène Demolder en architect Paul Hankar, een pionier van de Brusselse art nouveau.Wat Dieweg architecturaal en landschappelijk zo bijzonder maakt, is de rijkdom aan grafmonumenten binnen een parkachtig geheel. Neoklassieke tombes, neogotische grafkapellen en art-nouveau-details wisselen elkaar af langs slingerende paden en op verschillende hoogtes, waardoor de begraafplaats leest als een kleine stad. De overvloedige begroeiing van bomen, klimop en mos verzacht de monumentale architectuur en versterkt de sfeer van verstilling en verval. Tijdens de wandeling wordt de begraafplaats, sinds 1997 beschermd erfgoed, zichtbaar als een zeldzame samensmelting van architectuur, landschap en stedelijke geschiedenis.

Did you know that the Louise district is considered the cradle of Art Nouveau? Around 1893, at the end of the 19th century, a small group of visionary architects and artists began to question every aspect of society. Their goal was to reconcile the technical age with beauty and idealization, so that architecture and applied arts permeated every facet of daily life. In this neighborhood, you can see that aspiration come to life in the houses, facades, and ornaments that characterize Art Nouveau.UNESCO World Heritage SiteDuring a walk along Avenue Louise and the surrounding streets, you will discover the most important representatives of the style, including Paul Hankar, Octave van Rysselberghe, Thomas Roosenboom, and, of course, Victor Horta. Perhaps the most famous Belgian architect, he designed the building that went down in history as the first Art Nouveau building in 1893: Hôtel Tassel. Together with Hôtel Solvay, which is also on the route, this mansion is a UNESCO World Heritage Site. Both are groundbreaking designs that changed architecture forever.During this walk, you will discover the subtle differences between the various architects and their interpretation of Art Nouveau. You will admire the façades and details that make this style so unique, and hear the stories behind the designers and residents. This way, you will not only learn about the beauty of the buildings, but also the social and cultural context in which Art Nouveau flourished.

De voormalige hoofdzetel van het Belgische glasbedrijf Glaverbel (1967) is een schoolvoorbeeld van modernistische kantoorarchitectuur. De Terhulpsesteenweg werd niet toevallig gekozen als locatie: de groene, parkachtige omgeving en het prestigieuze karakter van de wijk sloten naadloos aan bij het imago van het innovatieve glasbedrijf. De architecten kozen bewust voor een plek waar natuur en architectuur in dialoog konden treden – het gebouw lijkt als het ware te zweven tussen de bomen, met grote glaspartijen die het landschap naar binnen trekken. De perfecte cirkelvorm maakt het gebouw even indrukwekkend als eigenzinnig: misschien niet het meest praktische ontwerp, maar zonder twijfel een dat tot de verbeelding spreekt en zijn tijd ver vooruit was.Tegenover Glaverbel ligt het CBR-gebouw (1967–1970), ooit de hoofdzetel van de grootste Belgische betonfirma. De gevel bestaat – hoe kan het ook anders – volledig uit bruut beton, met opvallende oranje vensters, geleverd door Glaverbel. De architecten wilden hiermee de mogelijkheden en esthetiek van beton tonen. Vandaag heeft het CBR-gebouw een tweede leven als co-workingruimte, waar nieuwe vormen van samenwerking en creativiteit een plaats krijgen binnen dit modernistische erfgoed.Tijdens deze exclusieve interieurbezoeken krijg je een unieke kans om binnen te kijken in twee gebouwen die doorgaans gesloten blijven voor het publiek. Een gids neemt je mee achter de gevels en vertelt het verhaal van deze iconische sites: van hun architecturale en materiële waarde tot hun evolutie doorheen de tijd, en hoe ze vandaag een nieuwe betekenis krijgen in een veranderende stedelijke context.

The museum and gardens of David and Alice van Buuren form a rare preserved total work of art in which art, architecture, and lifestyle come together. The house, built in 1928 in the Amsterdam School style, was furnished without any financial constraints: the couple personally selected leading Belgian, French, and Dutch designers to create a refined Art Deco interior that has been preserved in its original state to this day. The Van Buurens welcomed an exclusive circle of guests, including artists, politicians, and international personalities, giving the house an almost mythical allure.Inside, the intimacy of their private world still reigns supreme. Every piece of furniture, carpet, work of art, and stained-glass window was chosen with exceptional care by a couple who had an impeccable eye for art and design. David van Buuren was both a good friend and patron of Gustave Van de Woestijne and owned no fewer than 31 of his paintings. The art collection also includes works by Hercule Seghers, Georges Minne, James Ensor, and Rik Wouters, among others, and is one of the most remarkable private collections in Belgium.The surrounding gardens reflect the same refinement. They were designed at the instigation of Alice van Buuren by the two greatest Belgian landscape architects of their time: Jules Buyssens and René Pechère. A recent restoration was awarded the European Heritage Award / Europa Nostra Award and is considered a textbook example of respectful heritage conservation. During the tour, you will discover both the museum house and the gardens exactly as the Van Buurens intended them to be: unique, elegant, and imbued with artistic vision.