De tentoonstelling Unlocked – The Art of Possibility neemt u mee achter de schermen van creativiteit. Naar het moment waarop mogelijkheden vorm krijgen. Waar verbeelding, verbinding, veerkracht, proces en innovatie meesterwerken tot leven brengen.De tentoonstelling vertrekt vanuit een overtuiging die Belfius al langere tijd uitdraagt: creativiteit is een essentiële motor voor verandering en vooruitgang. Kunstenaars tonen hoe openheid voor het onzekere nieuwe perspectieven opent, en hoe het creatieve proces zelf minstens zo betekenisvol is als het uiteindelijke resultaat.De tentoonstelling is opgebouwd rond werken uit de Belfius Art Collection, waarin oude, moderne en hedendaagse kunst samenkomen. U ontdekt er werken van Michel François, René Magritte, Panamarenko, Paul Delvaux, Félicien Rops, James Ensor, Koen Van Mechelen, Joris Van de Moortel, Pol Bury, Anne-Mie Van Kerkhoven en Jan Cox, maar ook de recentste aanwinsten van Belgisch talent zoals Marie Cloquet en Marie Rosen.In totaal worden maar liefst 73 werken gepresenteerd, waarvan een vijftigtal voor het eerst wordt getoond. Samen vormen ze een gelaagd parcours dat toont hoe creativiteit voortdurend in beweging blijft.Laat u verrassen door de rijkdom aan ideeën en vormen. Ontdek wat mogelijk wordt wanneer verbeelding de ruimte krijgt.

Weinig mensen weten dat de begraafplaats van Laken een van de oudste én meest kunstzinnige kerkhoven van België is, en dat onder het ogenschijnlijk rustige terrein een uitgestrekt netwerk van catacomben schuilgaat. Wandelen door deze plek is alsof je door de tijd beweegt: grafmonumenten onthullen vergeten symboliek die ons vertelt over de manier waarop vroegere generaties omgingen met leven, dood en herinnering. In de 19e eeuw was rouwen een sociale gebeurtenis, vol gedeelde rituelen en zorgvuldig ontworpen gedenkplaatsen — een wereld die sterk contrasteert met de individuele, ingetogen grafcultuur van vandaag.Je wandelt langs de graven van historische figuren zoals Joseph Poelaert, ontwerper van het Justitiepaleis, Marie Poppelin, pionier van de vrouwenrechten en Emile Bockstael, de laatste burgemeester van Laken. Kunstenaars zoals Fernand Khnopff, Alphonse Balat, architect van de Koninklijke Serres, en beroemdheden als operazangeres La Malibran kregen hier hun laatste rustplaats. Hun graven zijn niet alleen herinneringen, maar ook kunstwerken op zich — gedragen door de hand van beeldhouwers en architecten die de funeraire kunst in Brussel mee vormgaven. Elk graf vertelt een verhaal, van persoonlijke tragiek tot maatschappelijke status.Tijdens een rondleiding ontdek je niet alleen deze meesterwerken, maar ook de ondergrondse catacomben, een zeldzame en indrukwekkende structuur die elders in België nauwelijks voorkomt. Niet voor niets wordt dit kerkhof soms het “Père Lachaise van Brussel” genoemd: de rijkdom aan kunst, verhalen en emoties is overweldigend. Onze gids brengt de verborgen lagen, symboliek en architectuur tot leven — en zorgt ervoor dat je deze bijzondere plek met heel andere ogen verlaat.

In 1925 ontwierp de Brusselse architect Adrien Blomme een opmerkelijke woning in de Louizawijk. De opdracht kwam van brouwer Léon Wielemans die het huis liet bouwen als geschenk voor zijn echtgenote Yvonne Wielemans-Hennet. Zij koesterde een grote passie voor Spanje, en dat verlangen naar het Zuiden vormde het vertrekpunt van het hele ontwerp.Wat het gebouw zo bijzonder maakt, is de bijzondere manier waarop het tot stand kwam. Het echtpaar Wielemans nam Blomme mee naar Granada, Andalusië, waar de architect ter plaatse zijn eerste schetsen maakte. Geïnspireerd door de pracht van het Alhambra liet hij de Moorse schoonheid van Andalusië letterlijk tot in Brussel overbrengen. Rond de patio verdeelde hij de ruimtes als een doolhof van licht, schaduw en zuidse allure. Niet minder dan 5000 azulejo’s, typische Spaanse tegels, werden gebruikt voor de decoratie.Vandaag vormt het Hotel Wielemans een zeldzaam getuigenis van de flamboyante jaren twintig, waar Belgische architectuur en Spaanse mystiek elkaar onvergetelijk ontmoeten. Wie door het gebouw wandelt, voelt de droom van Yvonne Wielemans en het vakmanschap van Adrien Blomme. Het is precies die verborgen rijkdom die het huis tot een ontdekking waard maakt: een onverwacht warme plek achter een strenge gevel die je moet gezien hebben om het te geloven.

De voormalige hoofdzetel van het Belgische glasbedrijf Glaverbel (1967) is een schoolvoorbeeld van modernistische kantoorarchitectuur. De Terhulpsesteenweg werd niet toevallig gekozen als locatie: de groene, parkachtige omgeving en het prestigieuze karakter van de wijk sloten naadloos aan bij het imago van het innovatieve glasbedrijf. De architecten kozen bewust voor een plek waar natuur en architectuur in dialoog konden treden – het gebouw lijkt als het ware te zweven tussen de bomen, met grote glaspartijen die het landschap naar binnen trekken. De perfecte cirkelvorm maakt het gebouw even indrukwekkend als eigenzinnig: misschien niet het meest praktische ontwerp, maar zonder twijfel een dat tot de verbeelding spreekt en zijn tijd ver vooruit was.Tegenover Glaverbel ligt het CBR-gebouw (1967–1970), ooit de hoofdzetel van de grootste Belgische betonfirma. De gevel bestaat – hoe kan het ook anders – volledig uit bruut beton, met opvallende oranje vensters, geleverd door Glaverbel. De architecten wilden hiermee de mogelijkheden en esthetiek van beton tonen. Vandaag heeft het CBR-gebouw een tweede leven als co-workingruimte, waar nieuwe vormen van samenwerking en creativiteit een plaats krijgen binnen dit modernistische erfgoed.Tijdens deze exclusieve interieurbezoeken krijg je een unieke kans om binnen te kijken in twee gebouwen die doorgaans gesloten blijven voor het publiek. Een gids neemt je mee achter de gevels en vertelt het verhaal van deze iconische sites: van hun architecturale en materiële waarde tot hun evolutie doorheen de tijd, en hoe ze vandaag een nieuwe betekenis krijgen in een veranderende stedelijke context.

Huis Devalck, een prachtig voorbeeld van Brusselse art-nouveau, werd in 1900 ontworpen door architect Gaspard Devalck als geschenk voor zijn moeder. Het gebouw toont zijn kenmerkende oog voor detail: de witstenen gevel wordt doorbroken door strakke hardstenen stroken en afgebakend door fijne lijnen van rode baksteen, wat een harmonieus en elegant patroon oplevert. Later vestigde Devalck er ook zijn eigen atelier, waardoor het huis zowel een privéwoning als een werkplaats werd, doordrenkt van creativiteit en vakmanschap.Wat Huis Devalck werkelijk bijzonder maakt, zijn de schitterend bewaarde glas-in-loodramen van meesterglazenier Raphaël Evaldre. De ramen brengen de lichtinval tot leven en vertellen subtiele verhalen in kleur en motief, waardoor iedere kamer een unieke sfeer krijgt. Deze artistieke elementen maken het huis niet alleen tot een architecturaal pareltje, maar ook tot een levend kunstwerk dat de rijke geschiedenis van Brussel en haar ambachtslieden weerspiegelt. Voor bezoekers is het een buitengewone ervaring om de details van dichtbij te bewonderen tijdens een rondleiding.Dankzij een zorgvuldige restauratie werd Huis Devalck bekroond met een erfgoedprijs, een erkenning voor de kwaliteit en het respect waarmee het gebouw werd hersteld. De huidige bewoners zijn helemaal weg van hun huis en vertellen vol passie over de geschiedenis, de architectuur en de kunstwerken die het sieren. Een interieurbezoek aan Huis Devalck biedt niet alleen een blik op de pracht van begin 20e-eeuws Brussel, maar ook een verhaal van toewijding, creativiteit en liefde voor erfgoed—een ervaring die je niet snel vergeet.

When Jean-Baptiste Dewin drew up the design for the town hall of Forest in the early 1930s, he was at the height of his career. The result is a magnificent Art Deco building in which modernist details are subtly interwoven. This architectural gem, in the municipality where Dewin himself lived, is one of the most remarkable town halls in Brussels.After a thorough ten-year renovation, the building once again shines in its original glory. The warm colors, the carefully restored De Coene furniture, and the craftsmanship evident in every room bring the atmosphere of yesteryear back to life. The town hall still fulfills its original function as a service center for the residents of Forest.During a visit to this remarkable building, Dewin's recognizable design language unfolds, full of refined references to nature and local identity. For the design, he drew inspiration from the wooded character of Forest, the municipality that experienced strong population growth in the early 20th century. Inside, you are immediately captivated by the monumental staircase where Little Red Riding Hood welcomes you, by the door handles of the wedding hall with playful acorn motifs, and by the stained glass windows depicting scenes of workers—an ode to the municipality's industrial past. The whole forms an enchanting journey of discovery that only invites you to explore more. A tour of the town hall of Forest is an experience you won't want to miss.

La Nouvelle Maison in Tervuren is een van de meest persoonlijke en verfijnde creaties van Henry van de Velde – een internationaal vermaard architect die eigenlijk als kunstschilder begon, en uitgroeide tot een invloedrijke figuur in design en modernistische architectuur. Het huis, waarin hij vanaf 1929 zelf met zijn gezin woonde, werd recent met uitzonderlijke zorg gerestaureerd onder leiding van Guido Stegen. De originele kleuren, het subtiele lijnenspel en de minutieuze detaillering werden opnieuw tot leven gewekt, zodat het gebouw vandaag opnieuw straalt zoals Van de Velde het ooit bedoelde.Van de Velde’s visie was uniek: hij zocht naar een synthese van kunst, ambacht en functionaliteit, en brak bewust met overdadige ornamentiek. La Nouvelle Maison weerspiegelt die evolutie in een modernistische vormentaal die tegelijk krachtig en verfijnd is. De afgeronde hoeken, de zorgvuldig gecomponeerde massa’s en de dialoog tussen open en gesloten ruimtes tonen zijn meesterschap en zijn persoonlijke interpretatie van het modernisme.Een bezoek aan La Nouvelle Maison is een zeldzame kans om dit meesterwerk van binnen te ervaren. Het huis blijft een discreet en bijzonder privédomein, en kan uitsluitend met Korei Guided Tours worden bezocht. Tijdens de tour ontdek je hoe een van de grootste ontwerpers van de 20e eeuw zijn idealen in architectuur vertaalde, in een woning die nog altijd even tijdloos en inspirerend is.

De monumentale gevel Hôtel Aubecq, een meesterwerk van Victor Horta, kan opnieuw van dichtbij en vanuit een verrassend perspectief bewonderd worden. Onder de naam Aubecq 3.0 presenteert urban.brussels de horizontale opstelling van de façade.Het statige herenhuis op de Louizalaan werd in 1902 gebouwd voor advocaat en industrieel Octave Aubecq. Ondanks protest werd de woning in 1950 gesloopt. Jean Delhaye, leerling en beschermer van het werk van Horta, kon de gevel met stenen, raamkozijnen, deuren, balkonnen, redden uit de sloopcontainers.Hierna begonnen de 600 gerecupereerde stenen van de gevel aan een lange zwerftocht, van het ene braakliggende terrein of depot naar het andere. In 2001 kwamen de stenen in het bezit van het Brussels Gewest, waarna ze werden gereinigd en in 3D gedigitaliseerd, alvorens in 2011 tijdelijk aan het publiek te worden getoond.Stenen met toekomstDe Aubecqgevel, die in 2014 als roerend cultureel erfgoed werd erkend, krijgt vandaag eindelijk de zichtbaarheid die ze verdient. Ze werd in een horizontaal vlak gereconstrueerd in de lokalen van Constructiv in Sint-Agatha-Berchem.Dit initiatief kadert in een ongekende publiek-private samenwerking tussen Urban en Constructiv, die in Sint-Agatha-Berchem een opleidingscentrum voor bouw- en erfgoedberoepen ontwikkelt. De vlakke opstelling van de gevestenen is bedoeld om de overblijfselen van dit meesterwerk toegankelijk te maken voor het publiek en tevens als pedagogisch hulpmiddel voor de ambachtslieden van morgen. Op langere termijn wordt een duurzame, volledige of gedeeltelijke heropbouw van de gevel op de site overwogen.