La Nouvelle Maison in Tervuren is een van de meest persoonlijke en verfijnde creaties van Henry van de Velde – een internationaal vermaard architect die eigenlijk als kunstschilder begon, en uitgroeide tot een invloedrijke figuur in design en modernistische architectuur. Het huis, waarin hij vanaf 1929 zelf met zijn gezin woonde, werd recent met uitzonderlijke zorg gerestaureerd onder leiding van Guido Stegen. De originele kleuren, het subtiele lijnenspel en de minutieuze detaillering werden opnieuw tot leven gewekt, zodat het gebouw vandaag opnieuw straalt zoals Van de Velde het ooit bedoelde.Van de Velde’s visie was uniek: hij zocht naar een synthese van kunst, ambacht en functionaliteit, en brak bewust met overdadige ornamentiek. La Nouvelle Maison weerspiegelt die evolutie in een modernistische vormentaal die tegelijk krachtig en verfijnd is. De afgeronde hoeken, de zorgvuldig gecomponeerde massa’s en de dialoog tussen open en gesloten ruimtes tonen zijn meesterschap en zijn persoonlijke interpretatie van het modernisme.Een bezoek aan La Nouvelle Maison is een zeldzame kans om dit meesterwerk van binnen te ervaren. Het huis blijft een discreet en bijzonder privédomein, en kan uitsluitend met Korei Guided Tours worden bezocht. Tijdens de tour ontdek je hoe een van de grootste ontwerpers van de 20e eeuw zijn idealen in architectuur vertaalde, in een woning die nog altijd even tijdloos en inspirerend is.

La Nouvelle Maison in Tervuren is one of the most personal and refined creations by Henry van de Velde—an internationally renowned architect who actually started out as a painter and went on to become an influential figure in design and modernist architecture. The house, where he lived with his family from 1929 onwards, was recently restored with exceptional care under the direction of Guido Stegen. The original colors, subtle lines, and meticulous detailing were brought back to life, allowing the building to shine once again as Van de Velde had intended.Van de Velde's vision was unique: he sought a synthesis of art, craftsmanship, and functionality, deliberately breaking with excessive ornamentation. La Nouvelle Maison reflects this evolution in a modernist design language that is both powerful and refined. The rounded corners, the carefully composed masses, and the dialogue between open and closed spaces demonstrate his mastery and his personal interpretation of modernism.A visit to La Nouvelle Maison is a rare opportunity to experience this masterpiece from the inside. The house remains a discreet and exceptionally private domain, and can only be visited with Korei Guided Tours. During the tour, you will discover how one of the greatest designers of the 20th century translated his ideals into architecture, in a home that remains as timeless and inspiring as ever.

La Nouvelle Maison à Tervuren est l'une des créations les plus personnelles et raffinées d'Henry van de Velde, architecte de renommée internationale qui a débuté comme peintre avant de devenir une figure influente du design et de l'architecture moderniste. La maison, dans laquelle il a lui-même vécu avec sa famille à partir de 1929, a récemment été restaurée avec un soin exceptionnel sous la direction de Guido Stegen. Les couleurs d'origine, le jeu subtil des lignes et les détails minutieux ont été remis en valeur, de sorte que le bâtiment rayonne aujourd'hui à nouveau comme Van de Velde l'avait prévu à l'origine.La vision de Van de Velde était unique : il recherchait une synthèse entre l'art, l'artisanat et la fonctionnalité, et rompait délibérément avec l'ornementation excessive. La Nouvelle Maison reflète cette évolution dans un langage formel moderniste à la fois puissant et raffiné. Les angles arrondis, les masses soigneusement composées et le dialogue entre espaces ouverts et fermés témoignent de sa maîtrise et de son interprétation personnelle du modernisme.Une visite à La Nouvelle Maison est une occasion rare de découvrir ce chef-d'œuvre de l'intérieur. La maison reste un domaine privé discret et exceptionnel, et ne peut être visitée qu'avec Korei Guided Tours. Au cours de la visite, vous découvrirez comment l'un des plus grands designers du XXe siècle a traduit ses idéaux en architecture, dans une maison qui reste toujours aussi intemporelle et inspirante.

Weinig mensen weten dat de begraafplaats van Laken een van de oudste én meest kunstzinnige kerkhoven van België is, en dat onder het ogenschijnlijk rustige terrein een uitgestrekt netwerk van catacomben schuilgaat. Wandelen door deze plek is alsof je door de tijd beweegt: grafmonumenten onthullen vergeten symboliek die ons vertelt over de manier waarop vroegere generaties omgingen met leven, dood en herinnering. In de 19e eeuw was rouwen een sociale gebeurtenis, vol gedeelde rituelen en zorgvuldig ontworpen gedenkplaatsen — een wereld die sterk contrasteert met de individuele, ingetogen grafcultuur van vandaag.Je wandelt langs de graven van historische figuren zoals Joseph Poelaert, ontwerper van het Justitiepaleis, Marie Poppelin, pionier van de vrouwenrechten en Emile Bockstael, de laatste burgemeester van Laken. Kunstenaars zoals Fernand Khnopff, Alphonse Balat, architect van de Koninklijke Serres, en beroemdheden als operazangeres La Malibran kregen hier hun laatste rustplaats. Hun graven zijn niet alleen herinneringen, maar ook kunstwerken op zich — gedragen door de hand van beeldhouwers en architecten die de funeraire kunst in Brussel mee vormgaven. Elk graf vertelt een verhaal, van persoonlijke tragiek tot maatschappelijke status.Tijdens een rondleiding ontdek je niet alleen deze meesterwerken, maar ook de ondergrondse catacomben, een zeldzame en indrukwekkende structuur die elders in België nauwelijks voorkomt. Niet voor niets wordt dit kerkhof soms het “Père Lachaise van Brussel” genoemd: de rijkdom aan kunst, verhalen en emoties is overweldigend. Onze gids brengt de verborgen lagen, symboliek en architectuur tot leven — en zorgt ervoor dat je deze bijzondere plek met heel andere ogen verlaat.

Zin in No(o)rd is het resultaat van een ingrijpende renovatie van WTC I en WTC II, iconen van de Brusselse Noordwijk. In de jaren zestig werd hier, onder leiding van Paul Vanden Boeynants, het Manhattanplan ontwikkeld. Een modern kantoordistrict zag het licht met brede lanen die de auto's uitnodigde tot in het centrum van de stad. De hoge, onpersoonlijke torens stonden letterlijk boven het sociale netwerk en stedelijke weefsel en zouden met elkaar verbonden worden door loopbruggen. Het oorspronkelijke plan werd maar gedeeltelijk uitgevoerd en de nieuwe Noordwijk werd een plek die nooit echt tot leven kwam.Vandaag waait hier een nieuwe wind tussen de glazen torens: van gesloten donkere gebouwen naar meer openheid, gemengde functies en aandacht voor leefkwaliteit. Zin in No(o)rd verankert die transformatie in één krachtig architecturaal gebaar en werd hiervoor beloond door in 2025 uitgeroepen te worden tot World's Best Tall Building. Ook kreeg het project een plek op de longlist van de prestigieuze EUmies awards en op de shortlist van Brussels Architecture Prize.Het Belpairegebouw: duurzame reconversie als uitgangspuntCentraal in het project staat het Belpairegebouw waar een 20-tal administraties van de Vlaamse overheid onderdak vinden. De ingrijpende renovatie werd bedacht en uitgevoerd door de architecten van 51N4E in samenwerking met l’AUC, Jaspers-Eyers Architects en landschapsarchitecten Plant en Houtgoed. Er werd niet vertrokken niet van tabula rasa, maar van de bestaande structuur en materialen, die waar mogelijk werd behouden of een nieuw leven kreeg. Die keuze vormt de kern van de duurzame ambitie: minder sloop, minder materiaalverbruik en een sterke focus op flexibiliteit, energie-efficiëntie en aanpasbaarheid in de tijd. Tijdens het bezoek krijg je inzicht in hoe een verouderd kantoorgebouw werd omgevormd tot een hedendaagse werkomgeving.De rondleiding eindigt zowaar op een park hoog boven de stad, op het groene dak op de 29e verdieping, na ook nog een bezoek aan hotel The Standard die het gebouw deelt met de Vlaamse overheid.

Wat vandaag een dichtbebouwde en levendige stadswijk is, begon ooit als een bescheiden gemeente aan de rand van Brussel. Bij het ontstaan van België kende Sint-Jans-Molenbeek een razendsnelle transformatie dankzij haar strategische ligging langs het kanaal en vlak bij Tour & Taxis. Industrie, handel en arbeidershuisvesting groeiden hier in een ongezien tempo en maakten van Laag-Molenbeek een van de economische motoren van de hoofdstad. De grote vraag naar arbeidskrachten trok migranten aan, eerst uit andere Belgische regio’s en later uit het buitenland, die hier een plek vonden om te wonen en te werken.Verval en wedergeboorteIn Molenbeek, dat klein Manchester genoemd werd, rolden sigaretten van de band, werd textiel geweven, bier gebrouwen en brons gegoten dat zijn weg vond tot in New York en andere wereldsteden. Maar na de wereldoorlogen verloor de gemeente geleidelijk haar economische slagkracht. Fabrieken sloten de deuren, werkgelegenheid verdween en de vroegere welvaart maakte plaats voor kwetsbaarheid. De wijk werd geconfronteerd met verouderde gebouwen en een veranderende bevolkingssamenstelling, maar het industriële verleden bleef zichtbaar in de stedelijke structuur. Pakhuizen, brede lanen en compacte woonblokken vertellen nog altijd het verhaal van groei en achteruitgang.Juist uit die periode van terugval groeide een sterke veerkracht. Bewoners, lokale ondernemers en verenigingen gaven en geven Laag-Molenbeek steeds opnieuw een nieuw elan. Oude industriële sites worden hergebruikt, sociale en culturele initiatieven bloeien op en de wijk blijft zichzelf heruitvinden. Deze wandeling toont Molenbeek niet als een probleemwijk, maar als een plek waar geschiedenis, creativiteit en stedelijke vernieuwing voortdurend met elkaar in gesprek zijn.

Het museum en de tuinen van David en Alice van Buuren vormen een zeldzaam bewaard totaalwerk waarin kunst, architectuur en verfijnde levenskunst samenkomen. De woning, gebouwd in 1928 in de stijl van de Amsterdamse School, werd ingericht zonder enige financiële beperking: het echtpaar selecteerde persoonlijk toonaangevende Belgische, Franse en Nederlandse ontwerpers om een verfijnd art-deco-interieur te creëren dat tot op vandaag in zijn originele staat is bewaard. De Van Buurens ontvingen hier een exclusieve gastenkring van kunstenaars, politici en internationale persoonlijkheden, wat het huis een bijna mythische allure geeft.Binnen heerst nog steeds de intimiteit van hun privéwereld. Elk meubel, tapijt, kunstwerk en glasraam werd met uitzonderlijke zorg gekozen door een koppel dat een feilloze neus had voor kunst en design. David van Buuren was zowel goede vriend als mecenas van Gustave Van de Woestijne en bezat maar liefst 31 schilderijen van hem. De kunstverzameling omvat daarnaast werken van onder meer Hercule Seghers, Georges Minne, James Ensor en Rik Wouters, en behoort tot de meest opmerkelijke privécollecties van België.De omliggende tuinen weerspiegelen diezelfde verfijning. Ze werden op aansturen van Alice van Buuren ontworpen door de twee grootste Belgische landschapsarchitecten van hun tijd: Jules Buyssens en René Pechère. Een recente restauratie werd bekroond met de European Heritage Award / Europa Nostra Award en geldt als een schoolvoorbeeld van respectvolle erfgoedzorg. Tijdens de rondleiding ontdek je zowel het museumhuis als de tuinen precies zoals de Van Buurens ze bedoeld hadden: uniek, elegant en doordrenkt van kunstzinnige visie.

De monumentale gevel Hôtel Aubecq, een meesterwerk van Victor Horta, kan opnieuw van dichtbij en vanuit een verrassend perspectief bewonderd worden. Onder de naam Aubecq 3.0 presenteert urban.brussels de horizontale opstelling van de façade.Het statige herenhuis op de Louizalaan werd in 1902 gebouwd voor advocaat en industrieel Octave Aubecq. Ondanks protest werd de woning in 1950 gesloopt. Jean Delhaye, leerling en beschermer van het werk van Horta, kon de gevel met stenen, raamkozijnen, deuren, balkonnen, redden uit de sloopcontainers.Hierna begonnen de 600 gerecupereerde stenen van de gevel aan een lange zwerftocht, van het ene braakliggende terrein of depot naar het andere. In 2001 kwamen de stenen in het bezit van het Brussels Gewest, waarna ze werden gereinigd en in 3D gedigitaliseerd, alvorens in 2011 tijdelijk aan het publiek te worden getoond.Stenen met toekomstDe Aubecqgevel, die in 2014 als roerend cultureel erfgoed werd erkend, krijgt vandaag eindelijk de zichtbaarheid die ze verdient. Ze werd in een horizontaal vlak gereconstrueerd in de lokalen van Constructiv in Sint-Agatha-Berchem.Dit initiatief kadert in een ongekende publiek-private samenwerking tussen Urban en Constructiv, die in Sint-Agatha-Berchem een opleidingscentrum voor bouw- en erfgoedberoepen ontwikkelt. De vlakke opstelling van de gevestenen is bedoeld om de overblijfselen van dit meesterwerk toegankelijk te maken voor het publiek en tevens als pedagogisch hulpmiddel voor de ambachtslieden van morgen. Op langere termijn wordt een duurzame, volledige of gedeeltelijke heropbouw van de gevel op de site overwogen.