Weinig mensen weten dat de begraafplaats van Laken een van de oudste én meest kunstzinnige kerkhoven van België is, en dat onder het ogenschijnlijk rustige terrein een uitgestrekt netwerk van catacomben schuilgaat. Wandelen door deze plek is alsof je door de tijd beweegt: grafmonumenten onthullen vergeten symboliek die ons vertelt over de manier waarop vroegere generaties omgingen met leven, dood en herinnering. In de 19e eeuw was rouwen een sociale gebeurtenis, vol gedeelde rituelen en zorgvuldig ontworpen gedenkplaatsen — een wereld die sterk contrasteert met de individuele, ingetogen grafcultuur van vandaag.Je wandelt langs de graven van historische figuren zoals Joseph Poelaert, ontwerper van het Justitiepaleis, Marie Poppelin, pionier van de vrouwenrechten en Emile Bockstael, de laatste burgemeester van Laken. Kunstenaars zoals Fernand Khnopff, Alphonse Balat, architect van de Koninklijke Serres, en beroemdheden als operazangeres La Malibran kregen hier hun laatste rustplaats. Hun graven zijn niet alleen herinneringen, maar ook kunstwerken op zich — gedragen door de hand van beeldhouwers en architecten die de funeraire kunst in Brussel mee vormgaven. Elk graf vertelt een verhaal, van persoonlijke tragiek tot maatschappelijke status.Tijdens een rondleiding ontdek je niet alleen deze meesterwerken, maar ook de ondergrondse catacomben, een zeldzame en indrukwekkende structuur die elders in België nauwelijks voorkomt. Niet voor niets wordt dit kerkhof soms het “Père Lachaise van Brussel” genoemd: de rijkdom aan kunst, verhalen en emoties is overweldigend. Onze gids brengt de verborgen lagen, symboliek en architectuur tot leven — en zorgt ervoor dat je deze bijzondere plek met heel andere ogen verlaat.

Zin in No(o)rd is het resultaat van een ingrijpende renovatie van WTC I en WTC II, iconen van de Brusselse Noordwijk. In de jaren zestig werd hier, onder leiding van Paul Vanden Boeynants, het Manhattanplan ontwikkeld. Een modern kantoordistrict zag het licht met brede lanen die de auto's uitnodigde tot in het centrum van de stad. De hoge, onpersoonlijke torens stonden letterlijk boven het sociale netwerk en stedelijke weefsel en zouden met elkaar verbonden worden door loopbruggen. Het oorspronkelijke plan werd maar gedeeltelijk uitgevoerd en de nieuwe Noordwijk werd een plek die nooit echt tot leven kwam.Vandaag waait hier een nieuwe wind tussen de glazen torens: van gesloten donkere gebouwen naar meer openheid, gemengde functies en aandacht voor leefkwaliteit. Zin in No(o)rd verankert die transformatie in één krachtig architecturaal gebaar en werd hiervoor beloond door in 2025 uitgeroepen te worden tot World's Best Tall Building. Ook kreeg het project een plek op de longlist van de prestigieuze EUmies awards en op de shortlist van Brussels Architecture Prize.Het Belpairegebouw: duurzame reconversie als uitgangspuntCentraal in het project staat het Belpairegebouw waar een 20-tal administraties van de Vlaamse overheid onderdak vinden. De ingrijpende renovatie werd bedacht en uitgevoerd door de architecten van 51N4E in samenwerking met l’AUC, Jaspers-Eyers Architects en landschapsarchitecten Plant en Houtgoed. Er werd niet vertrokken niet van tabula rasa, maar van de bestaande structuur en materialen, die waar mogelijk werd behouden of een nieuw leven kreeg. Die keuze vormt de kern van de duurzame ambitie: minder sloop, minder materiaalverbruik en een sterke focus op flexibiliteit, energie-efficiëntie en aanpasbaarheid in de tijd. Tijdens het bezoek krijg je inzicht in hoe een verouderd kantoorgebouw werd omgevormd tot een hedendaagse werkomgeving.De rondleiding eindigt zowaar op een park hoog boven de stad, op het groene dak op de 29e verdieping, na ook nog een bezoek aan hotel The Standard die het gebouw deelt met de Vlaamse overheid.

Wat vandaag een dichtbebouwde en levendige stadswijk is, begon ooit als een bescheiden gemeente aan de rand van Brussel. Bij het ontstaan van België kende Sint-Jans-Molenbeek een razendsnelle transformatie dankzij haar strategische ligging langs het kanaal en vlak bij Tour & Taxis. Industrie, handel en arbeidershuisvesting groeiden hier in een ongezien tempo en maakten van Laag-Molenbeek een van de economische motoren van de hoofdstad. De grote vraag naar arbeidskrachten trok migranten aan, eerst uit andere Belgische regio’s en later uit het buitenland, die hier een plek vonden om te wonen en te werken.Verval en wedergeboorteIn Molenbeek, dat klein Manchester genoemd werd, rolden sigaretten van de band, werd textiel geweven, bier gebrouwen en brons gegoten dat zijn weg vond tot in New York en andere wereldsteden. Maar na de wereldoorlogen verloor de gemeente geleidelijk haar economische slagkracht. Fabrieken sloten de deuren, werkgelegenheid verdween en de vroegere welvaart maakte plaats voor kwetsbaarheid. De wijk werd geconfronteerd met verouderde gebouwen en een veranderende bevolkingssamenstelling, maar het industriële verleden bleef zichtbaar in de stedelijke structuur. Pakhuizen, brede lanen en compacte woonblokken vertellen nog altijd het verhaal van groei en achteruitgang.Juist uit die periode van terugval groeide een sterke veerkracht. Bewoners, lokale ondernemers en verenigingen gaven en geven Laag-Molenbeek steeds opnieuw een nieuw elan. Oude industriële sites worden hergebruikt, sociale en culturele initiatieven bloeien op en de wijk blijft zichzelf heruitvinden. Deze wandeling toont Molenbeek niet als een probleemwijk, maar als een plek waar geschiedenis, creativiteit en stedelijke vernieuwing voortdurend met elkaar in gesprek zijn.

Het museum en de tuinen van David en Alice van Buuren vormen een zeldzaam bewaard totaalwerk waarin kunst, architectuur en verfijnde levenskunst samenkomen. De woning, gebouwd in 1928 in de stijl van de Amsterdamse School, werd ingericht zonder enige financiële beperking: het echtpaar selecteerde persoonlijk toonaangevende Belgische, Franse en Nederlandse ontwerpers om een verfijnd art-deco-interieur te creëren dat tot op vandaag in zijn originele staat is bewaard. De Van Buurens ontvingen hier een exclusieve gastenkring van kunstenaars, politici en internationale persoonlijkheden, wat het huis een bijna mythische allure geeft.Binnen heerst nog steeds de intimiteit van hun privéwereld. Elk meubel, tapijt, kunstwerk en glasraam werd met uitzonderlijke zorg gekozen door een koppel dat een feilloze neus had voor kunst en design. David van Buuren was zowel goede vriend als mecenas van Gustave Van de Woestijne en bezat maar liefst 31 schilderijen van hem. De kunstverzameling omvat daarnaast werken van onder meer Hercule Seghers, Georges Minne, James Ensor en Rik Wouters, en behoort tot de meest opmerkelijke privécollecties van België.De omliggende tuinen weerspiegelen diezelfde verfijning. Ze werden op aansturen van Alice van Buuren ontworpen door de twee grootste Belgische landschapsarchitecten van hun tijd: Jules Buyssens en René Pechère. Een recente restauratie werd bekroond met de European Heritage Award / Europa Nostra Award en geldt als een schoolvoorbeeld van respectvolle erfgoedzorg. Tijdens de rondleiding ontdek je zowel het museumhuis als de tuinen precies zoals de Van Buurens ze bedoeld hadden: uniek, elegant en doordrenkt van kunstzinnige visie.

De monumentale gevel Hôtel Aubecq, een meesterwerk van Victor Horta, kan opnieuw van dichtbij en vanuit een verrassend perspectief bewonderd worden. Onder de naam Aubecq 3.0 presenteert urban.brussels de horizontale opstelling van de façade.Het statige herenhuis op de Louizalaan werd in 1902 gebouwd voor advocaat en industrieel Octave Aubecq. Ondanks protest werd de woning in 1950 gesloopt. Jean Delhaye, leerling en beschermer van het werk van Horta, kon de gevel met stenen, raamkozijnen, deuren, balkonnen, redden uit de sloopcontainers.Hierna begonnen de 600 gerecupereerde stenen van de gevel aan een lange zwerftocht, van het ene braakliggende terrein of depot naar het andere. In 2001 kwamen de stenen in het bezit van het Brussels Gewest, waarna ze werden gereinigd en in 3D gedigitaliseerd, alvorens in 2011 tijdelijk aan het publiek te worden getoond.Stenen met toekomstDe Aubecqgevel, die in 2014 als roerend cultureel erfgoed werd erkend, krijgt vandaag eindelijk de zichtbaarheid die ze verdient. Ze werd in een horizontaal vlak gereconstrueerd in de lokalen van Constructiv in Sint-Agatha-Berchem.Dit initiatief kadert in een ongekende publiek-private samenwerking tussen Urban en Constructiv, die in Sint-Agatha-Berchem een opleidingscentrum voor bouw- en erfgoedberoepen ontwikkelt. De vlakke opstelling van de gevestenen is bedoeld om de overblijfselen van dit meesterwerk toegankelijk te maken voor het publiek en tevens als pedagogisch hulpmiddel voor de ambachtslieden van morgen. Op langere termijn wordt een duurzame, volledige of gedeeltelijke heropbouw van de gevel op de site overwogen.

Aan de Faiderstraat in Elsene staat een opmerkelijk gebouw uit de tijd waarin kunst en architectuur samensmolten tot betoverende creaties: Maison Roosenboom. Ontworpen in 1900 door schilder-architect Albert Roosenboom, vormt dit huis een hoogtepunt binnen de Brusselse art-nouveau, naast iconen als het Hortamuseum en Maison Hannon. Het gebouw, ooit verlaten en onbewoonbaar verklaard, onderging vanaf 2020 een grondige restauratie die het terugbracht naar zijn oorspronkelijke glorie. Met zijn bloemrijke smeedwerk, elegante lijnen en rijke decoraties belichaamt Maison Roosenboom de geest van een artistieke revolutie, waarbij elk detail vertelt over de ambities en de creativiteit van een bijzonder tijdperk.Van verval tot heropleving: een verhaal van minutieuze restauratieDe restauratie van Maison Roosenboom is een verhaal van passie, geduld en vakmanschap. De façade, met sgraffito’s door Privat Livemont en het opvallende bow window, kreeg zijn oorspronkelijke kleuren terug. Binnen komen de interieurs weer tot leven, met mozaïeken, lambriseringen en plafondschilderingen die met zorg zijn teruggebracht naar hun historische uitstraling. De restauratie onthult niet alleen de schoonheid van het gebouw, maar ook de verhalen achter de details: van de symboliek in de decoraties tot de technieken die destijds werden toegepast. Elke ruimte, van de indrukwekkende hal tot de intieme salon, ademt de sfeer van een voorbij tijdperk, waarbij moderne kennis en historische authenticiteit hand in hand gaan.Maison Roosenboom staat symbool voor de rijke architectonische geschiedenis van Brussel. Het huis nodigt uit tot ontdekking, tot bewondering voor de ambitie en het vakmanschap van een tijd waarin kunst en dagelijks leven onlosmakelijk met elkaar waren verbonden. Een bezoek aan dit bijzondere pand is een reis door de tijd, een ervaring die de schoonheid en de verhalen van de art nouveau tot leven brengt.

On Rue Faider in Ixelles stands a remarkable building from a time when art and architecture merged into enchanting creations: Maison Roosenboom. Designed in 1900 by painter-architect Albert Roosenboom, this house represents a highlight of Brussels Art Nouveau, alongside icons such as the Horta Museum and Maison Hannon. Once abandoned and declared uninhabitable, the building underwent an extensive restoration from 2020 onwards, returning it to its original splendour. With its floral wrought ironwork, elegant lines and richly detailed decoration, Maison Roosenboom embodies the spirit of an artistic revolution, where every detail speaks of the ambitions and creativity of a remarkable era.From Decline to Renewal: A Story of Meticulous RestorationThe restoration of Maison Roosenboom is a story of passion, patience and craftsmanship. The façade, featuring sgraffito panels by Privat Livemont and a striking bow window, has regained its original colours. Inside, the interiors come back to life through mosaics, wall panelling and ceiling paintings, carefully restored to their historic appearance. The restoration reveals not only the beauty of the building, but also the stories behind its details: from the symbolism embedded in the decoration to the techniques used at the time. Every space — from the impressive entrance hall to the intimate salon — breathes the atmosphere of a bygone era, where contemporary expertise and historical authenticity go hand in hand.Maison Roosenboom stands as a symbol of Brussels’ rich architectural heritage. The house invites exploration and admiration for the ambition and craftsmanship of a period in which art and everyday life were inseparably linked. A visit to this exceptional residence is a journey through time — an experience that brings the beauty and stories of Art Nouveau vividly to life.

At the beginning of the 20th century, the vast Tour & Taxis site was a bustling logistics hub: international goods arrived here by rail, ship, and truck. The impressive Gare Maritime served as a transshipment hall where tons of goods were processed daily, while the stately Royal Warehouse served as a storage facility for valuable and controlled goods. The site was a world unto itself, with customs services, rail lines, workshops, and offices that formed the economic heart of Brussels.Today, Tour & Taxis demonstrates how heritage and urban development can reinforce each other. The former industrial zone has been transformed into an urban district where historic buildings have been carefully renovated and given a new purpose. The Gare Maritime has now become a lively covered street full of restaurants, cafés, and shops, where major events are regularly held. The Royal Warehouse has been transformed into an elegant location for offices, design shops, and cultural activities. In addition, the charming Hôtel de la Poste, the recently built Park Lane apartments, and the green Gare Maritime Park together form a dynamic whole that shows how a former industrial zone can become a future-oriented urban space.During a guided tour, you will embark on a fascinating journey through time and space. You will discover how the enormous halls of the Gare Maritime functioned when train carriages still rolled in and out, how the Royal Warehouse was used for customs clearance, and where the staff worked, lived, and took their breaks. You will explore the refined architectural details of the Hôtel de la Poste and gain insight into recent and future projects that are transforming Tour & Taxis into an example of sustainable urban development. Through the stories, anecdotes, and hidden places that the guide shares with you, you will experience the site in a way that you would never be able to discover on your own. After such a visit, you will not only see this iconic site with new eyes, but also the way in which cities evolve without denying their past.