Wie vandaag het terrein van Lioncity betreedt, komt terecht op een plek die verleden, heden en toekomst zichtbaar in zich draagt. De site, ooit eigendom van Delhaize, huisvestte er onder andere de bottelarij en stookte sterke dranken, en speelde zo een grote rol in de ontwikkeling van het bedrijf tot de supermarkt zoals we die vandaag kennen. Strategisch gelegen dicht bij de spoorlijn en het kanaal, maakte de site deel uit van het industriële netwerk dat Molenbeek sinds de 19e eeuw mee vormgaf. Magazijnen, logistieke gebouwen en robuuste constructies getuigen van een architectuur die volledig in dienst stond van efficiëntie, productie en distributie.Tijdelijkheid als strategieVandaag is de site van Lioncity tijdelijk in gebruik onder leiding van Entrakt, dat het industriële erfgoed opent voor culturele, sociale en economische initiatieven. In de voormalige hallen kregen projecten als Volta, Groot Eiland, een parkourhal, een tweedehandswinkel en een café hun plek. Tegelijk bevindt zich op de site het Delhaize Museum, dat bezoekers inzicht geeft in de geschiedenis van de supermarktketen en haar productieactiviteiten. De huidige invulling respecteert de robuuste industriële architectuur, waardoor het verleden zichtbaar blijft terwijl nieuwe functies het terrein opnieuw tot leven brengen.Tegelijk kijkt Lion City vooruit. Op langere termijn zullen hier woningen en kleinschalige industrie worden ontwikkeld; de vergunningsaanvragen voor deze transformatie zijn lopende. De huidige fase fungeert als een overgangsperiode waarin het terrein getest wordt als onderdeel van het stedelijke leven. Tijdens dit bezoek zien je hoe de architectuur van de voormalige Delhaize-site niet alleen het industriële verleden van Molenbeek weerspiegelt, maar ook een kader biedt voor toekomstige stedelijke ontwikkeling.

Proximus viert 30 jaar kunst met de jubileumtentoonstelling "Conversation Poem" in het iconische Hôtel des Douanes op Tour & Taxis.Dertig jaar geleden startte Proximus met een hedendaagse kunstcollectie vanuit één duidelijke visie: kunstenaars helpen ons de wereld anders te zien. Ze inspireren. Ze maken verandering zichtbaar. Ze dagen ons uit om met een open blik te kijken. Vandaag telt de collectie meer dan 400 werken van Belgische en internationale kunstenaars.Kunst die dialoog in beweging zetTer gelegenheid van 30 jaar Proximus Art Collection werd een selectie van 150 werken samengebracht in Conversation Poem. De tentoonstelling onderzoekt hoe kunst echte dialoog kan stimuleren. Tussen mensen. Tussen ideeën. Tussen kunst en publiek.De tentoonstelling laat zien hoe tegenpolen zoals wit en zwart, actief en ontvankelijk, cultuur en natuur, op elkaar inwerken en elkaar aanvullen. Niet om elkaar uit te wissen, wel om iets nieuws te creëren. Zo houden ze elkaar in beweging en in evenwicht. Zoals twee helften die samen één geheel vormen, dynamisch, vredevol en harmonieus.

Aujourd'hui, lorsque l'on pénètre dans l'enceinte de Lioncity, on se retrouve dans un lieu qui incarne à la fois le passé, le présent et l'avenir. Le site, qui appartenait autrefois à Delhaize, abritait entre autres l'usine d'embouteillage et distillait des spiritueux, jouant ainsi un rôle important dans le développement de l'entreprise jusqu'à devenir le supermarché que nous connaissons aujourd'hui. Stratégiquement situé à proximité de la voie ferrée et du canal, le site faisait partie du réseau industriel qui a façonné Molenbeek depuis le XIXe siècle. Les entrepôts, les bâtiments logistiques et les constructions robustes témoignent d'une architecture entièrement au service de l'efficacité, de la production et de la distribution.La temporalité comme stratégieAujourd'hui, Lioncity est temporairement occupée sous la direction d'Entrakt, qui ouvre le patrimoine industriel à des initiatives culturelles, sociales et économiques. Les anciens halls ont accueilli des projets tels que Volta, Groot Eiland, une salle de parkour, un magasin d'occasion et un café. Le site abrite également le musée Delhaize, qui permet aux visiteurs de découvrir l'histoire de la chaîne de supermarchés et ses activités de production. L'aménagement actuel respecte la robuste architecture industrielle, permettant ainsi au passé de rester visible tandis que de nouvelles fonctions redonnent vie au site.Dans le même temps, Lioncity se tourne vers l'avenir. À plus long terme, des logements et des petites industries seront développés ici ; les demandes de permis pour cette transformation sont en cours. La phase actuelle sert de période de transition pendant laquelle le site est testé dans le cadre de la vie urbaine. Au cours de cette visite, vous verrez comment l'architecture de l'ancien site Delhaize reflète non seulement le passé industriel de Molenbeek, mais offre également un cadre pour le développement urbain futur.

De Louis Bertrandlaan in Schaarbeek is een verborgen parel voor liefhebbers van art nouveau. Het dorp dat vooral bekend stond voor haar ezels en kriekenbomen ontpopt zich rond de eeuwwisseling tot stad. Vanaf de Sint-Servaaskerk tot aan het Josaphatpark ontvouwt zich een reeks van bijzondere gebouwen, vaak het resultaat van architectuurwedstrijden. Wat in de 19de eeuw als modern werd beschouwd, biedt vandaag een rijk overzicht van de stijl: vloeiende lijnen, elegante materialen en een verfijnd spel van licht en ruimte. Bekende architecten zoals Victor Horta, Franz Hemelsoet, Gustave Strauven en Henri Jacobs lieten hier hun stempel na en transformeerden de laan tot een openluchtgalerij van creatieve architectuur.Paleizen voor onderwijs en privélevenHenri Jacobs realiseerde in deze wijk een indrukwekkend art nouveau-scholencomplex dat eerder op een paleis dan op een school lijkt. Victor Horta ontwierp in Schaarbeek een van zijn eerste privéwoningen, Huis Autrique, waarin hij voor het eerst licht, ruimte en ornament subtiel combineerde. Elk gebouw vertelt het verhaal van een tijdperk waarin architecten experimenteerden met materialen, vormen en nieuwe woonconcepten. Onderweg ontdek je ook andere gevels die de veelzijdigheid van art nouveau tonen, van sierlijke gietijzeren balkons tot kleurrijke mozaïeken en originele deur- en raamomlijstingen.De omgeving van de Louis Bertrandlaan is niet alleen architecturaal bijzonder, maar ook stedenbouwkundig doordacht. Stedenbouwkundige Victor Besme en landschapsarchitect Edmond Gallopin ontwikkelden het nabijgelegen Josaphatpark om investeerders en bewoners aan te trekken, en creëerden zo een harmonieuze verbinding tussen stedelijke bebouwing en groen. Tijdens deze wandeling door Schaarbeek ervaar je hoe art nouveau zich nestelde in een modern stadsontwerp, en hoe architectuur, landschap en sociale ambities samenkomen in een wijk die tot vandaag een van de mooiste voorbeelden van Brusselse art nouveau blijft.

Toen Jean-Baptiste Dewin begin jaren dertig het ontwerp voor het gemeentehuis van Vorst tekende, bevond hij zich op het hoogtepunt van zijn carrière. Het resultaat is een schitterend art-decogebouw waarin modernistische details subtiel zijn verweven. Dit architecturale juweel, in de gemeente waar Dewin zelf woonde, is een van de meest bijzondere gemeentehuizen van Brussel.Na een grondige renovatie van tien jaar schittert het gebouw opnieuw in zijn oorspronkelijke glorie. De warme kleuren, het zorgvuldig gerestaureerde meubilair van De Coene en het vakmanschap dat uit elke ruimte spreekt, brengen de sfeer van weleer opnieuw tot leven. Het gemeentehuis vervult nog steeds zijn oorspronkelijke functie als dienstencentrum voor de inwoners van Vorst.Tijdens een bezoek aan dit opmerkelijke gebouw ontvouwt zich Dewins herkenbare vormentaal, vol verfijnde verwijzingen naar natuur en lokale identiteit. Voor het ontwerp liet hij zich inspireren door het bosrijke karakter van Vorst, de gemeente die begin 20e eeuw een sterke bevolkingsgroei kende. Binnen word je meteen gegrepen door de monumentale trap waar Roodkapje je verwelkomt, door de deurklinken van de trouwzaal met speelse eikelmotieven en door het glas-in-lood met taferelen van arbeiders—een ode aan het industriële verleden van de gemeente. Het geheel vormt een betoverende ontdekkingstocht die alleen maar uitnodigt tot meer. Een rondleiding door het gemeentehuis van Vorst wordt zo een ervaring die je niet wilt missen.

Kindermeubilair, een proeftuin voor nieuwe materialen en productieprocessen, heeft zijn stempel gedrukt op de geschiedenis van het design in de 20e eeuw. Het belichaamt de ambities, sociale veranderingen en technologische vooruitgang van zijn tijd. Kinderen worden steeds meer als volwaardige personen erkend, ze worden niet langer gezien als ‘kleine volwassenen’ en veroveren een specifieke plaats in het huis, de samenleving en de markt.Kinderen verkennen de wereld, leren, spelen en drukken zich uit via de voorwerpen die deel uitmaken van hun dagelijks leven. Na de Tweede Wereldoorlog verandert de inrichting van huizen: er komen kinderkamers en speelkamers, waar de allerkleinsten ruimte krijgen om hun creativiteit en verbeelding de vrije loop te laten. Meubilair wordt dan zowel een leermiddel als een middel tot emancipatie.Ontwerpers vinden in kindermeubilair een uitgelezen terrein om te experimenteren. In de jaren 1960 maakt de opkomst van polymeren de weg vrij voor nieuwe vormen die niet langer gebonden zijn aan traditionele beperkingen. Deze materialen maken het mogelijk om lichte, hoekloze, ergonomische en speelse meubels te ontwerpen. Talrijke ontwerpers storten zich op dit terrein: Jean Prouvé, Alvar en Aino Aalto, Hans Wegner, Charles en Ray Eames, Nanna Ditzel, Bruno Munari, Javier Mariscal en meer recentelijk Stéphanie Marin, die elk een visie op de kindertijd als terrein van experiment en vrijheid voorstellen.Laboratorium van verbeeldingAan de hand van stukken uit eigen collectie benadrukt het museum de vitaliteit van het design in België, in navolging van de grote internationale verhalen. Het onthult een aanpak die aandacht heeft voor de behoeften van kinderen en al in een vroeg stadium rekening houdt met ecologische en pedagogische uitdagingen. Van de kinderkamers die Sylvie Feron in de jaren 1930 ontwierp, tot Jules Wabbes tot de huidige initiatieven van het duo ecoBirdy met de Charlie-stoel van gerecycleerd plastic, introduceren Belgische ontwerpers ook de eigenheid van kinderen in de huiselijke ruimte. Zo getuigt design in België van een creativiteit waarin formele innovatie samengaat met een reflectie over de samenleving en het milieu.

Het Justitiepaleis was in de 19e eeuw het grootste gebouw dat in Europa gebouwd werd. Ruim 140 jaar later domineert de koepel nog steeds de skyline van Brussel. De man erachter, Joseph Poelaert (1817-1879), was een koppige alleskunner die elke vaste stijl weigerde. Zijn tomeloze inzet dreef hem tot uitputting, en hij maakte zijn gigantische ontwerp niet meer zelf af. De Brusselaars noemden hem veelbetekenend de Schieven architek – en dat was geen compliment.Het Justitiepaleis is een neoklassiek monument met opvallende Assyrisch-Babylonische trekjes. Poelaert zag architectuur als een morele en bijna metafysische taak: verhoudingen, afmetingen en motieven moesten de orde, rechtspraak en machtenscheiding zichtbaar maken. Die gelaagde symboliek, gevoed door oude culturen en religieuze tradities, maakt een bezoek bijzonder. Je ontdekt tegelijk Poelaerts leven, zijn visie en de plaats van het gebouw in de stad en de rechtspraak. Tijdens deze rondleiding brengen onze gidsen met hun verhalen dit kolossale monument opnieuw tot leven.En die stellingen?Er zijn maar weinig mensen die het Paleis van Justitie zonder stellingen hebben gezien. Maar er is hoop! Want het Brussels Gewest heeft het plan opgevat om de restauratie van de voorgevel in 2030 klaar te hebben. Perfect op tijd om het 200-jarig jubileum van België extra glans te geven!

Hôtel Solvay, designed by Victor Horta between 1894 and 1903, is considered one of the purest and most refined examples of Belgian Art Nouveau. The mansion, commissioned by industrialist Armand Solvay, reflects Horta's innovative vision, which focuses on light, space, and fluid architectural movement. From the monumental hall to the carefully chosen materials and decorative details, the house exudes a total concept in which architecture, furniture, and art blend seamlessly.More than just elegant linesThe building is not only an aesthetic masterpiece, but also a highlight of technical innovation for its time. Horta integrated modern construction techniques, such as visible metal structures and ingenious lighting, to create an interior that is warm, dynamic, and functional. Every element, from the graceful staircase to the organic lines in wood and metal, contributes to the unique atmosphere for which Horta was internationally acclaimed.Today, Hotel Solvay is a UNESCO World Heritage Site. This recognition highlights the exceptional value of the building and makes a visit there a special experience. A guided tour offers the chance to discover this iconic monument in all its glory and to experience up close the creative power of one of the greatest architects of his time.