Huis Devalck, een prachtig voorbeeld van Brusselse art-nouveau, werd in 1900 ontworpen door architect Gaspard Devalck als geschenk voor zijn moeder. Het gebouw toont zijn kenmerkende oog voor detail: de witstenen gevel wordt doorbroken door strakke hardstenen stroken en afgebakend door fijne lijnen van rode baksteen, wat een harmonieus en elegant patroon oplevert. Later vestigde Devalck er ook zijn eigen atelier, waardoor het huis zowel een privéwoning als een werkplaats werd, doordrenkt van creativiteit en vakmanschap.Wat Huis Devalck werkelijk bijzonder maakt, zijn de schitterend bewaarde glas-in-loodramen van meesterglazenier Raphaël Evaldre. De ramen brengen de lichtinval tot leven en vertellen subtiele verhalen in kleur en motief, waardoor iedere kamer een unieke sfeer krijgt. Deze artistieke elementen maken het huis niet alleen tot een architecturaal pareltje, maar ook tot een levend kunstwerk dat de rijke geschiedenis van Brussel en haar ambachtslieden weerspiegelt. Voor bezoekers is het een buitengewone ervaring om de details van dichtbij te bewonderen tijdens een rondleiding.Dankzij een zorgvuldige restauratie werd Huis Devalck bekroond met een erfgoedprijs, een erkenning voor de kwaliteit en het respect waarmee het gebouw werd hersteld. De huidige bewoners zijn helemaal weg van hun huis en vertellen vol passie over de geschiedenis, de architectuur en de kunstwerken die het sieren. Een interieurbezoek aan Huis Devalck biedt niet alleen een blik op de pracht van begin 20e-eeuws Brussel, maar ook een verhaal van toewijding, creativiteit en liefde voor erfgoed—een ervaring die je niet snel vergeet.

Het historische centrum van Ukkel straalt gezelligheid uit én herbergt ook een boeiend architecturaal verhaal. De wandeling start op het stemmige voorplein van de neoclassicistische Sint-Pieterskerk, maar waagt meteen een sprong naar het interbellum, een periode waarin de wijk een modernistische transformatie ondergaat.Op de Coghensquare (1929) bewonderen we elegante art deco en modernistische woningen, ontworpen door gerenommeerde architecten zoals Louis-Herman De Koninck, Pierre Verbruggen en Josse Franssen.Langs de Coghenlaan krijgen we een staalkaart van het werk van Louis Tenaerts te zien. Naar eigen zeggen ontwierp Tenaerts zo’n 1.635 gebouwen! Niet minder dan 17 woningen in deze straat zijn van zijn hand. In de jaren 1930 was hij architect-directeur bij het Comptoir Immobilier Belge (CIB), en na de Tweede Wereldoorlog werkte hij als aannemer bij Cobeltra. Zijn invloed op het Brusselse straatbeeld is onmiskenbaar.We duiken in Tenaerts’ universum – een mix van art deco, pakketbootstijl en modernisme – en eindigen in de Tweede Koninginstraat. Daar schittert huis Marit (1933–1934) met een van de meest karaktervolle gevels van Ukkel én Brussel. We sluiten de wandeling af met exclusieve blik binnenin deze art-deco-parel.

In de voormalige Drukkerij van de Fiscale Zegels, verscholen in de Masui-wijk, bruisen in MaZui creativiteit en innovatie als nergens anders in Brussel. Sinds 2023 heeft Zinneke hier haar thuis gevonden en biedt het een inspirerende plek voor kunstenaars en verenigingen.Het MaZuigebouw werd in 2018 volledig vernieuwd door Ouest architecten en Rotor, met respect voor circulaire economie en duurzaamheid. Multifunctionele ateliers, een metaalwerkplaats en een recyclagecentrum van 800 m² laten zien hoe innovatie en creativiteit hand in hand gaan. De renovatie werd bekroond met de prijs ‘Coup de cœur du Jury’ op de Trophées Bâtiments Circulaires 2023.Sinds haar oprichting zet de vzw Zinneke zich actief in voor culturele diversiteit en artistieke expressie in Brussel. Als platform voor samenwerking brengt ze professionele kunstenaars, buurtbewoners en verenigingen samen, en stimuleert ze vernieuwende projecten die de stad verrijken. MaZui is daarmee niet alleen het zenuwcentrum van de Zinneke Parade, maar ook een symbool van de creatieve en inclusieve geest die Brussel zo uniek maakt. De Zinneke Parade trekt op zaterdag 30 mei door het centrum van Brussel.Tijdens de rondleiding ontdek je de geschiedenis van het gebouw, de Zinneke Parade en voel je de creatieve energie die hier dagelijks bruist. Het is een unieke kans om kunst, gemeenschap en duurzaamheid van dichtbij te beleven.

Sommige winkels geven je bij binnenkomst het gevoel dat je een stap terug in de tijd zet. Deze handelszaken bewaren hun charme al generaties lang. Geen eenheidsworst hier, maar plekken met karakter, persoonlijke service en een specifiek aanbod. Hier voel je de liefde voor het product in elk detail, en het interieur, vaak onveranderd door de jaren heen, nodigt uit om te ontdekken, bewonderen en verwonderd te raken.Tijdens deze wandeling in het centrum van Brussel ontdek je hoe uniek sommige winkels zijn: houten vitrines met glas-in-loodramen, bijzondere materialen en maatwerk dat je vandaag bijna nergens meer tegenkomt. Elke winkel vertelt een verhaal van vakmanschap, passie en generaties ondernemers die hun zaak met hart en ziel hebben opgebouwd. Het zijn precies deze details die het interieur tot een waardevol en kwetsbaar erfgoed maken, een stukje geschiedenis dat bewaard moet blijven. Pas wanneer een vertrouwde winkel met haar interieur verdwijnt, beseffen buurtbewoners en klanten hoe groot het gemis is.Winkels als monumenten om te koesterenDe rondleiding, geïnspireerd door het boek ‘Goed bewaarde winkelinterieurs’, laat je kennismaken met bijzondere handelszaken en de verhalen achter de winkeliers en hun etalage. Je ziet hoe persoonlijke service, liefde voor het vak en een uniek aanbod samenkomen tot een beleving die nog steeds aanspreekt. Kijk voortaan met andere ogen naar de etalages en interieurs: het zijn levende monumenten die we moeten koesteren en waarderen, stuk voor stuk een omweg waard.Waar mogelijk zullen we deze authentieke winkels ook van binnen bekijken. Onder voorbehoud van openingstijden, drukte en welwillendheid van de uitbaters.Deze wandeling werd ontwikkeld in samenwerking met Katherine Ennekens, schrijfster van het boek “Goed bewaarde winkelinterieurs”, 2023, Luster.

Toen Jean-Baptiste Dewin begin jaren dertig het ontwerp voor het gemeentehuis van Vorst tekende, bevond hij zich op het hoogtepunt van zijn carrière. Het resultaat is een schitterend art-decogebouw waarin modernistische details subtiel zijn verweven. Dit architecturale juweel, in de gemeente waar Dewin zelf woonde, is een van de meest bijzondere gemeentehuizen van Brussel.Na een grondige renovatie van tien jaar schittert het gebouw opnieuw in zijn oorspronkelijke glorie. De warme kleuren, het zorgvuldig gerestaureerde meubilair van De Coene en het vakmanschap dat uit elke ruimte spreekt, brengen de sfeer van weleer opnieuw tot leven. Het gemeentehuis vervult nog steeds zijn oorspronkelijke functie als dienstencentrum voor de inwoners van Vorst.Tijdens een bezoek aan dit opmerkelijke gebouw ontvouwt zich Dewins herkenbare vormentaal, vol verfijnde verwijzingen naar natuur en lokale identiteit. Voor het ontwerp liet hij zich inspireren door het bosrijke karakter van Vorst, de gemeente die begin 20e eeuw een sterke bevolkingsgroei kende. Binnen word je meteen gegrepen door de monumentale trap waar Roodkapje je verwelkomt, door de deurklinken van de trouwzaal met speelse eikelmotieven en door het glas-in-lood met taferelen van arbeiders—een ode aan het industriële verleden van de gemeente. Het geheel vormt een betoverende ontdekkingstocht die alleen maar uitnodigt tot meer. Een rondleiding door het gemeentehuis van Vorst wordt zo een ervaring die je niet wilt missen.

De opkomst van de Art Deco valt samen met de eerste grote gouden eeuw van de bioscopen, met een intense toeloop naar de cinema’s overal ter wereld.In Brussel en zijn buitenwijken zijn er tientallen zalen. In het centrum ontstaan aan het begin van de geluidsfilm grote en luxueuze exclusieve zalen zoals het Plaza, de Variétés, de Métropole en de Eldorado. Meer bescheiden maar elegante zalen zoals Studio Arenberg of Cinéma des Galeries richten zich op een meer verfijnde programmatie. Naar de cinema gaan is een eenvoudig plezier, toegankelijk voor iedereen.Veel van deze iconische bioscopen hebben vandaag een nieuwe bestemming gekregen. Tijdens onze wandeling nemen we je mee langs de meest tot de verbeelding sprekende cinema’s in het centrum van Brussel — soms nog zichtbaar, soms verborgen achter een andere gevel of getransformeerd tot een andere functie. Als klap op de vuurpijl bezoeken we zaal Grand Eldorado van het UGC complex aan de Brouckère - misschien wel één van de mooiste cinemazalen van ons land en daarbuiten.

Wat vandaag een dichtbebouwde en levendige stadswijk is, begon ooit als een bescheiden gemeente aan de rand van Brussel. Bij het ontstaan van België kende Sint-Jans-Molenbeek een razendsnelle transformatie dankzij haar strategische ligging langs het kanaal en vlak bij Tour & Taxis. Industrie, handel en arbeidershuisvesting groeiden hier in een ongezien tempo en maakten van Laag-Molenbeek een van de economische motoren van de hoofdstad. De grote vraag naar arbeidskrachten trok migranten aan, eerst uit andere Belgische regio’s en later uit het buitenland, die hier een plek vonden om te wonen en te werken.Verval en wedergeboorteIn Molenbeek, dat klein Manchester genoemd werd, rolden sigaretten van de band, werd textiel geweven, bier gebrouwen en brons gegoten dat zijn weg vond tot in New York en andere wereldsteden. Maar na de wereldoorlogen verloor de gemeente geleidelijk haar economische slagkracht. Fabrieken sloten de deuren, werkgelegenheid verdween en de vroegere welvaart maakte plaats voor kwetsbaarheid. De wijk werd geconfronteerd met verouderde gebouwen en een veranderende bevolkingssamenstelling, maar het industriële verleden bleef zichtbaar in de stedelijke structuur. Pakhuizen, brede lanen en compacte woonblokken vertellen nog altijd het verhaal van groei en achteruitgang.Juist uit die periode van terugval groeide een sterke veerkracht. Bewoners, lokale ondernemers en verenigingen gaven en geven Laag-Molenbeek steeds opnieuw een nieuw elan. Oude industriële sites worden hergebruikt, sociale en culturele initiatieven bloeien op en de wijk blijft zichzelf heruitvinden. Deze wandeling toont Molenbeek niet als een probleemwijk, maar als een plek waar geschiedenis, creativiteit en stedelijke vernieuwing voortdurend met elkaar in gesprek zijn.

Brussel-Centraal is vandaag het drukste station van het land, maar het gebouw is het resultaat van een uitzonderlijk lange en complexe ontstaansgeschiedenis. De plannen gaan terug tot 1910 en werden getekend door niemand minder dan Victor Horta. Het station was het sleutelonderdeel van de Noord-Zuidverbinding die het spoorverkeer door de stad moest rationaliseren. Het station werd ingeplant in het dichtbebouwde hart van de stad en vergde ingrijpende onteigeningen en afbraakwerken. Pas in 1952, na decennia van discussie, stilstand en een wereldoorlog, werd het station officieel ingehuldigd.Na Horta’s overlijden werd het project verder uitgewerkt door Maxime Brunfaut, die het ontwerp aanpaste aan de naoorlogse context en de internationale architectuurtaal van zijn tijd. Het station sluit aan bij andere publieke gebouwen uit die periode en vertoont duidelijke verwantschap met Horta’s Paleis voor Schone Kunsten. Het interieur kreeg een monumentale afwerking in travertijn en werd opgevat als meer dan een transitruimte: met een royale loketzaal, een stationsbuffet en zelfs een koninklijk salon weerspiegelde het station de stedelijke ambities van de jaren 1950. Tijdens Expo 58 speelde het een belangrijke representatieve rol.Deze rondleiding laat je Brussel-Centraal ervaren voorbij de dagelijkse reizigersstromen. We bezoeken delen van het station die normaal gesloten blijven voor het publiek en vertellen het verhaal achter de schermen van dit complexe gebouw. Daarnaast plaatsen we het station in zijn stedelijke context en staan we stil bij de ingrijpende impact van de Noord-Zuidverbinding op de omliggende wijk. Zo wordt Brussel-Centraal leesbaar als knooppunt van mobiliteit, architectuur en stadsontwikkeling.