Conversation Poem - 30 years Proximus Art Collection

Terrain d’expérimentation de nouveaux matériaux et de procédés de production, le mobilier pour enfants a marqué l’histoire du design du 20e siècle. Il incarne les ambitions, les mutations sociales et les avancées technologiques de son époque. Progressivement reconnu comme une personne à part entière, l’enfant cesse d’être perçu comme un « petit adulte » et conquiert une place spécifique dans la maison, la société et le marché.Explorateur du monde, l’enfant apprend, joue et s’exprime à travers les objets qui peuplent son quotidien. Après la Seconde Guerre mondiale, l’aménagement des foyers évolue : chambres d’enfants et salles de jeux apparaissent, offrant aux plus jeunes des espaces propices à la créativité et à l’imaginaire. Le mobilier devient alors un outil d’apprentissage autant qu’un support d’émancipation.Les designers trouvent dans le mobilier d’enfance un terrain privilégié pour expérimenter. Dans les années 1960, l’essor des polymères ouvre la voie à des formes inédites et libérées des contraintes traditionnelles. Ces matériaux permettent d’inventer des meubles légers, sans angles, ergonomiques et ludiques. De nombreux·ses créateur·rice·s s’emparent de ce champ : Jean Prouvé, Alvar et Aino Aalto, Hans Wegner, Charles et Ray Eames, Nanna Ditzel, Bruno Munari, Javier Mariscal ou plus récemment Stéphanie Marin, chacun·e proposant une vision de l’enfance comme terrain d’expérimentation et de liberté.Laboratoire de l'imaginationDans cette nouvelle collaboration, le Design Museum Brussels enrichit le récit initié par le Centre Pompidou en mettant en lumière la contribution belge. À travers des pièces de ses collections, le musée souligne la vitalité du design en Belgique, en résonance avec les grands récits internationaux. Il révèle une approche attentive aux besoins des enfants, intégrant très tôt les enjeux écologiques et pédagogiques. Des chambres d’enfants dessinées par Sylvie Feron dans les années 1930 à Jules Wabbes, jusqu’aux initiatives actuelles du duo ecoBirdy avec la chaise Charlie en plastique recyclé, les designers belges introduisent aussi la singularité enfantine dans l’espace domestique. Ainsi, le design en Belgique témoigne d’une créativité où l’innovation formelle se conjugue avec une réflexion sur la société et l’environnement.Aujourd’hui, à l’heure des nouveaux défis environnementaux, sociaux et technologiques, le mobilier pour enfants continue de refléter son époque. Impression 3D, open source, matériaux recyclés ou fabrication locale annoncent une nouvelle génération de meubles créatifs, responsables et accessibles.Cet univers demeure un formidable laboratoire où se conjuguent imagination, apprentissage et innovation, rappelant que le design, à hauteur d’enfant, éclaire aussi notre avenir commun.Cette exposition temporaire, organisée en collaboration avec le Centre Pompidou, sera ouverte au public du 1er avril au 20 septembre 2026.

Zin in No(o)rd is het resultaat van een ingrijpende renovatie van WTC I en WTC II, iconen van de Brusselse Noordwijk. In de jaren zestig werd hier, onder leiding van Paul Vanden Boeynants, het Manhattanplan ontwikkeld. Een modern kantoordistrict zag het licht met brede lanen die de auto's uitnodigde tot in het centrum van de stad. De hoge, onpersoonlijke torens stonden letterlijk boven het sociale netwerk en stedelijke weefsel en zouden met elkaar verbonden worden door loopbruggen. Het oorspronkelijke plan werd maar gedeeltelijk uitgevoerd en de nieuwe Noordwijk werd een plek die nooit echt tot leven kwam.Vandaag waait hier een nieuwe wind tussen de glazen torens: van gesloten donkere gebouwen naar meer openheid, gemengde functies en aandacht voor leefkwaliteit. Zin in No(o)rd verankert die transformatie in één krachtig architecturaal gebaar en werd hiervoor beloond door in 2025 uitgeroepen te worden tot World's Best Tall Building. Ook kreeg het project een plek op de longlist van de prestigieuze EUmies awards en op de shortlist van Brussels Architecture Prize.Het Belpairegebouw: duurzame reconversie als uitgangspuntCentraal in het project staat het Belpairegebouw waar een 20-tal administraties van de Vlaamse overheid onderdak vinden. De zeer ingrijpende renovatie werd bedacht en uitgevoerd door de architecten van 51N4E in samenwerking met l’AUC en Jaspers-Eyers Architects. Er werd niet vertrokken niet van tabula rasa, maar van de bestaande structuur en materialen, die waar mogelijk werd behouden of een nieuw leven kreeg. Die keuze vormt de kern van de duurzame ambitie: minder sloop, minder materiaalverbruik en een sterke focus op flexibiliteit, energie-efficiëntie en aanpasbaarheid in de tijd. Tijdens het bezoek krijg je inzicht in hoe een verouderd kantoorgebouw werd omgevormd tot een hedendaagse werkomgeving, met aandacht voor licht, openheid en relatie met de publieke ruimte.De rondleiding eindigt zowaar op een park hoog boven de stad, op het groene dak op de 29e verdieping, na ook nog een bezoek aan hotel The Standard die het gebouw deelt met de Vlaamse overheid. Het panorama over Brussel en de havenzone maakt de schaal en context van het project tastbaar. Tegelijk toont het dak hoe vergroening en klimaatbewust ontwerpen ook op grote hoogte mogelijk zijn. Een afsluiter die letterlijk en figuurlijk perspectief biedt op de toekomst van bouwen in de stad.

In de voormalige Drukkerij van de Fiscale Zegels, verscholen in de Masui-wijk, bruisen in MaZui creativiteit en innovatie als nergens anders in Brussel. Sinds 2023 heeft Zinneke hier haar thuis gevonden en biedt het een inspirerende plek voor kunstenaars en verenigingen.Het MaZuigebouw werd in 2018 volledig vernieuwd door Ouest architecten en Rotor, met respect voor circulaire economie en duurzaamheid. Multifunctionele ateliers, een metaalwerkplaats en een recyclagecentrum van 800 m² laten zien hoe innovatie en creativiteit hand in hand gaan. De renovatie werd bekroond met de prijs ‘Coup de cœur du Jury’ op de Trophées Bâtiments Circulaires 2023.Sinds haar oprichting zet de vzw Zinneke zich actief in voor culturele diversiteit en artistieke expressie in Brussel. Als platform voor samenwerking brengt ze professionele kunstenaars, buurtbewoners en verenigingen samen, en stimuleert ze vernieuwende projecten die de stad verrijken. MaZui is daarmee niet alleen het zenuwcentrum van de Zinneke Parade, maar ook een symbool van de creatieve en inclusieve geest die Brussel zo uniek maakt.Tijdens de rondleiding ontdek je de geschiedenis van het gebouw, de Zinneke Parade en voel je de creatieve energie die hier dagelijks bruist. Het is een unieke kans om kunst, gemeenschap en duurzaamheid van dichtbij te beleven

Bruxelles-Central est aujourd'hui la gare la plus fréquentée du pays, mais le bâtiment est le résultat d'une histoire exceptionnellement longue et complexe. Les plans remontent à 1910 et ont été dessinés par nul autre que Victor Horta. La gare était l'élément clé de la liaison nord-sud qui devait rationaliser le trafic ferroviaire à travers la ville. Elle a été implantée dans le cœur densément urbanisé de la ville et a nécessité d'importantes expropriations et démolitions. Ce n'est qu'en 1952, après des décennies de discussions, d'immobilisme et une guerre mondiale, que la gare a été officiellement inaugurée.Après la mort de Horta, le projet a été développé par Maxime Brunfaut, qui a adapté le design au contexte d'après-guerre et au langage architectural international de son époque. La gare s'inscrit dans la lignée d'autres bâtiments publics de cette période et présente des similitudes évidentes avec le Palais des Beaux-Arts de Horta. L'intérieur a été doté d'une finition monumentale en travertin et a été conçu comme plus qu'un simple espace de transit : avec une salle des guichets spacieuse, un buffet de gare et même un salon royal, la gare reflétait les ambitions urbaines des années 1950. Elle a joué un rôle représentatif important lors de l'Expo 58.Cette visite guidée vous permet de découvrir Bruxelles-Central au-delà des flux quotidiens de voyageurs. Nous visiterons des parties de la gare qui sont normalement fermées au public et vous raconterons l'histoire de ce bâtiment complexe. Nous replacerons également la gare dans son contexte urbain et nous nous attarderons sur l'impact considérable de la liaison nord-sud sur le quartier environnant. Bruxelles-Central apparaîtra ainsi comme un carrefour entre mobilité, architecture et développement urbain.

Weinig Brusselse wijken hebben de afgelopen decennia zo’n ingrijpende metamorfose ondergaan als de Leopoldswijk. Wat in de 19de eeuw werd aangelegd als een elegante woonwijk voor aristocraten en gegoede burgers, groeide na de Tweede Wereldoorlog uit tot het politieke hart van Europa. Vandaag bepaalt de aanwezigheid van de Europese instellingen in grote mate het uitzicht, karakter en ritme van deze buurt.Van de oorspronkelijke Leopoldswijk blijft, op het dambordvormige stratenplan na, nog maar weinig over. Sinds de ondertekening van het Verdrag van Rome in 1957 en de oprichting van de Europese Economische Gemeenschap vestigden steeds meer Europese instellingen zich in Brussel. Zo ontstond geleidelijk de Europese wijk, met iconische gebouwen van de Europese Commissie en het Europees Parlement als blikvangers.Meer dan bureausTijdens deze rondleiding ontdekken we een wijk die voor velen verrassend onbekend is. We schetsen de historische ontwikkeling van de eerste oostelijke stadsuitbreiding van Brussel en plaatsen het hedendaagse stedelijke weefsel in context. Daarnaast bezoeken we het Leopoldspark en belichten we zijn rijke verleden, van het domein van Eggevoort tot het wetenschapspark met figuren als Einstein, Solvay en architect Balat. Deze wandeling kan desgewenst worden gecombineerd met het Jubelpark en de Squares-wijk.

De opkomst van de Art Deco valt samen met de eerste grote gouden eeuw van de bioscopen, met een intense toeloop naar de cinema’s overal ter wereld.In Brussel en zijn buitenwijken zijn er tientallen zalen. In het centrum ontstaan aan het begin van de geluidsfilm grote en luxueuze exclusieve zalen zoals het Plaza, de Variétés, de Métropole en de Eldorado. Meer bescheiden maar elegante zalen zoals Studio Arenberg of Cinéma des Galeries richten zich op een meer verfijnde programmatie. Naar de cinema gaan is een eenvoudig plezier, toegankelijk voor iedereen.Veel van deze iconische bioscopen hebben vandaag een nieuwe bestemming gekregen. Tijdens onze wandeling nemen we je mee langs de meest tot de verbeelding sprekende cinema’s in het centrum van Brussel — soms nog zichtbaar, soms verborgen achter een andere gevel of getransformeerd tot een andere functie. Als klap op de vuurpijl bezoeken we zaal Grand Eldorado van het UGC complex aan de Brouckère - misschien wel één van de mooiste cinemazalen van ons land en daarbuiten.

Peu de quartiers bruxellois ont connu une métamorphose aussi radicale que le quartier Léopold au cours des dernières décennies. Créé au XIXe siècle comme un élégant quartier résidentiel pour les aristocrates et les bourgeois aisés, il est devenu après la Seconde Guerre mondiale le cœur politique de l'Europe. Aujourd'hui, la présence des institutions européennes détermine en grande partie l'apparence, le caractère et le rythme de ce quartier.Il ne reste plus grand-chose du quartier Léopold d'origine, à l'exception du plan en damier des rues. Depuis la signature du traité de Rome en 1957 et la création de la Communauté économique européenne, de plus en plus d'institutions européennes se sont installées à Bruxelles. C'est ainsi qu'est progressivement né le quartier européen, avec comme points de repère les bâtiments emblématiques de la Commission européenne et du Parlement européen.Plus que des bureauxAu cours de cette visite guidée, nous découvrirons un quartier étonnamment méconnu de beaucoup. Nous retracerons l'évolution historique du premier élargissement urbain à l'est de Bruxelles et replacerons le tissu urbain actuel dans son contexte. Nous visiterons également le parc Léopold et mettrons en lumière son riche passé, du domaine d'Eggevoort au parc scientifique avec des personnalités telles qu'Einstein, Solvay et l'architecte Balat. Cette promenade peut être combinée, si vous le souhaitez, avec le parc du Cinquantenaire et le quartier des Squares.

Het museum en de tuinen van David en Alice van Buuren vormen een zeldzaam bewaard totaalwerk waarin kunst, architectuur en verfijnde levenskunst samenkomen. De woning, gebouwd in 1928 in de stijl van de Amsterdamse School, werd ingericht zonder enige financiële beperking: het echtpaar selecteerde persoonlijk toonaangevende Belgische, Franse en Nederlandse ontwerpers om een verfijnd art-deco-interieur te creëren dat tot op vandaag in zijn originele staat is bewaard. De Van Buurens ontvingen hier een exclusieve gastenkring van kunstenaars, politici en internationale persoonlijkheden, wat het huis een bijna mythische allure geeft.Binnen heerst nog steeds de intimiteit van hun privéwereld. Elk meubel, tapijt, kunstwerk en glasraam werd met uitzonderlijke zorg gekozen door een koppel dat een feilloze neus had voor kunst en design. David van Buuren was zowel goede vriend als mecenas van Gustave Van de Woestijne en bezat maar liefst 31 schilderijen van hem. De kunstverzameling omvat daarnaast werken van onder meer Hercule Seghers, Georges Minne, James Ensor en Rik Wouters, en behoort tot de meest opmerkelijke privécollecties van België.De omliggende tuinen weerspiegelen diezelfde verfijning. Ze werden op aansturen van Alice van Buuren ontworpen door de twee grootste Belgische landschapsarchitecten van hun tijd: Jules Buyssens en René Pechère. Een recente restauratie werd bekroond met de European Heritage Award / Europa Nostra Award en geldt als een schoolvoorbeeld van respectvolle erfgoedzorg. Tijdens de rondleiding ontdek je zowel het museumhuis als de tuinen precies zoals de Van Buurens ze bedoeld hadden: uniek, elegant en doordrenkt van kunstzinnige visie.

Wie vandaag het terrein van Lioncity betreedt, komt terecht op een plek die verleden, heden en toekomst zichtbaar in zich draagt. De site, ooit eigendom van Delhaize, huisvestte er onder andere de bottelarij en stookte sterke dranken, en speelde zo een grote rol in de ontwikkeling van het bedrijf tot de supermarkt zoals we die vandaag kennen. Strategisch gelegen dicht bij de spoorlijn en het kanaal, maakte de site deel uit van het industriële netwerk dat Molenbeek sinds de 19e eeuw mee vormgaf. Magazijnen, logistieke gebouwen en robuuste constructies getuigen van een architectuur die volledig in dienst stond van efficiëntie, productie en distributie.Tijdelijkheid als strategieVandaag is de site van Lioncity tijdelijk in gebruik onder leiding van Entrakt, dat het industriële erfgoed opent voor culturele, sociale en economische initiatieven. In de voormalige hallen vonden onderdak projecten als Volta, Groot Eiland, een parkourhal, een tweedehandswinkel en een café. Tegelijk bevindt zich op de site het Delhaize Museum, dat bezoekers inzicht geeft in de geschiedenis van de supermarktketen en haar productieactiviteiten. De huidige invulling respecteert de robuuste industriële architectuur, waardoor het verleden zichtbaar blijft terwijl nieuwe functies het terrein opnieuw tot leven brengen.Tegelijk kijkt Lion City vooruit. Op langere termijn zullen hier woningen en kleinschalige industrie worden ontwikkeld; de vergunningsaanvragen voor deze transformatie zijn lopende. De huidige fase fungeert als een overgangsperiode waarin het terrein getest wordt als onderdeel van het stedelijke leven. Tijdens dit bezoek zien je hoe de architectuur van de voormalige Delhaize-site niet alleen het industriële verleden van Molenbeek weerspiegelt, maar ook een kader biedt voor toekomstige stedelijke ontwikkeling.

Weinigen vermoeden dat verscholen tussen een spoorlijn en rustige woonstraten in Ukkel, een van de meest intrigerende erfgoedplekken van Brussel bevindt. Aangelegd in de tweede helft van de 19e eeuw weerspiegelt de begraafplaats van Dieweg de manier waarop de burgerij toen omging met dood, herinnering en status. Sinds de sluiting in 1958 werd de site langzaam overgenomen door de natuur, wat haar een bijna romantische en melancholische sfeer geeft. De begraafplaats is daardoor tegelijk erfgoed, landschap en openluchtmuseum, waar verval en schoonheid hand in hand gaan.De begraafplaats van generaals en kunstenaarsDieweg wordt vaak de begraafplaats van de generaals genoemd, maar kan evengoed worden gezien als een literaire en artistieke begraafplaats. Talrijke hoge officieren uit de 19e eeuw vonden hier hun laatste rustplaats, wat het burgerlijk-militaire karakter van de begraafplaats verklaart. Tegelijk liggen hier prominente figuren uit het culturele leven begraven, onder wie Hergé, de geestelijke vader van Kuifje, maar ook schrijver Eugène Demolder en architect Paul Hankar, een pionier van de Brusselse art nouveau.Wat Dieweg architecturaal en landschappelijk zo bijzonder maakt, is de rijkdom aan grafmonumenten binnen een parkachtig geheel. Neoklassieke tombes, neogotische grafkapellen en art-nouveau-details wisselen elkaar af langs slingerende paden en op verschillende hoogtes, waardoor de begraafplaats leest als een kleine stad. De overvloedige begroeiing van bomen, klimop en mos verzacht de monumentale architectuur en versterkt de sfeer van verstilling en verval. Tijdens de wandeling wordt de begraafplaats, sinds 1997 beschermd erfgoed, zichtbaar als een zeldzame samensmelting van architectuur, landschap en stedelijke geschiedenis.