De tentoonstelling UNLOCKED – The Art of Possibility neemt u mee achter de schermen van creativiteit. Naar het moment waarop mogelijkheden vorm krijgen. Waar verbeelding, verbinding, veerkracht, proces en innovatie meesterwerken tot leven brengen.De tentoonstelling vertrekt vanuit een overtuiging die Belfius al langere tijd uitdraagt: creativiteit is een essentiële motor voor verandering en vooruitgang. Kunstenaars tonen hoe openheid voor het onzekere nieuwe perspectieven opent, en hoe het creatieve proces zelf minstens zo betekenisvol is als het uiteindelijke resultaat.De tentoonstelling is opgebouwd rond werken uit de Belfius Art Collection, waarin oude, moderne en hedendaagse kunst samenkomen. U ontdekt er werken van Michel François, René Magritte, Panamarenko, Paul Delvaux, Félicien Rops, James Ensor, Koen Van Mechelen, Joris Van de Moortel, Pol Bury, Anne-Mie Van Kerkhoven en Jan Cox, maar ook de recentste aanwinsten van Belgisch talent zoals Marie Cloquet en Marie Rosen.In totaal worden maar liefst 73 werken gepresenteerd, waarvan een vijftigtal voor het eerst wordt getoond. Samen vormen ze een gelaagd parcours dat toont hoe creativiteit voortdurend in beweging blijft. Laat u verrassen door de rijkdom aan ideeën en vormen. Ontdek wat mogelijk wordt wanneer verbeelding de ruimte krijgt.innenkort te boeken

Rejoignez-nous pour une promenade à travers Etterbeek et ses environs, où l'architecture et le patrimoine nous confrontent à une histoire complexe marquée par l'armée, la guerre et l'expansion coloniale. Le paysage urbain regorge de références à la présence militaire, aux conquêtes coloniales et aux deux guerres mondiales. Cette visite guidée vous invite à porter un regard différent sur des lieux en apparence familiers et à découvrir comment l'histoire se reflète dans les bâtiments, les places et les noms de rues.Au XIXe siècle, une dizaine de casernes, de domaines militaires et d’hôpitaux ont vu le jour à Etterbeek et dans ses environs. Bon nombre d’entre eux ont disparu ou ont été réaffectés, mais leurs traces sont encore visibles dans la ville. Entre les deux guerres mondiales, l’urbanisation s’est développée rapidement, ce qui se reflète encore aujourd’hui dans les noms de rues : près d’un quart des 170 rues d’Etterbeek font référence à « la Grande Guerre », à d’autres conflits ou à des campagnes coloniales. Les noms de militaires, de champs de bataille, de forteresses et de figures coloniales soulèvent des questions sur la mémoire, le pouvoir et la responsabilité. Cette promenade replace ce patrimoine dans son contexte et ouvre le débat sur la décolonisation et la manière dont nous abordons ce passé chargé d’histoire.

De Berkendaalwijk werd ontworpen als een van de meest elegante voorbeelden van interbellum-stadsontwikkeling in Brussel, met straten die breed genoeg waren om koetsen én later auto’s in stijl te laten passeren. Wat weinig mensen weten, is dat de wijk zo zorgvuldig werd gepland dat elke straat, laan en woning de perfectie van het stedelijke landschap moest weerspiegelen, van de Brugmannlaan tot het Brugmannplein. Georges Brugmann, bankier en filantroop, gaf hiermee niet alleen vorm aan een woonwijk, maar legde ook de basis voor een buurt waar schoonheid en functionaliteit hand in hand gaan.Een staalkaart van interbellum architectuur in BrusselTijdens de rondleiding wordt werk van architecten zoals Jean-Baptiste Dewin, Henry van de Velde en Paul Amaury Michel getoond. Zij drukten hun stempel op de wijk en werkten vaak samen met collega’s om een samenhangend maar divers straatbeeld te creëren. Zowel de opdrachtgevers van publieke gebouwen als van woningen, sparen geld nog moeite om van hun eigendom een visitekaartje te maken. Architecten met naam en faam laten zich graag meevoeren op een golf van schoonheid en vernieuwing en zetten meerdere interessante en gedurfde bouwwerken neer.Alle bouwstijlen van het interbellum vormen samen een boeiend geheel, dat toch niet heterogeen aanvoelt, integendeel! Juist in de verscheidenheid van vormen, kleuren en materialen ligt de kwaliteit van deze verrassende en met stip te ontdekken wijk.

De Koninklijke Vlaamse Schouwburg is onlosmakelijk verbonden met de ontwikkeling van Brussel als stedelijk en cultureel centrum. In 1883 kreeg architect Jean Baes van burgemeester Charles Buls de opdracht om een oud wapenmagazijn om te vormen tot een moderne theaterzaal. Het gebouw werd opgetrokken in Vlaamse neorenaissancestijl, waarbij de oorspronkelijke voorgevel van het arsenaal de achtergevel werd. Opvallend zijn de getrapte zijgevels met buitenbalkons, ontworpen met het oog op brandveiligheid en massale evacuatie – een vooruitstrevende ingreep voor die tijd.Na meer dan een eeuw intensief gebruik voldeed het gebouw niet langer aan de noden van een hedendaags theater. In 1999 werd begonnen met een grondige renovatie en uitbreiding aan de Arduinkaai. Architect Michel Verliefden koos voor een uitgesproken concept: een nieuw volume, De Bol, werd als een gebouw binnen het bestaande gebouw geplaatst. Door het oude arsenaal volledig leeg te maken ontstond een grote vide, waarin een gestapelde structuur van betonnen cilinders werd ingeplant en verbonden met passerelles langs de historische muren.Vandaag weerspiegelt de KVS in haar architectuur de gelaagde theatergeschiedenis en de dynamische relatie met de stad. Het complex omvat drie speelplekken, elk met een eigen karakter en gebruik: De Bol als kern van de schouwburg, de Top onder het glazen dak en de Box in het nieuwe volume aan de Arduinkaai. Tijdens dit interieurbezoek ontdekken we de architecturale keuzes, de theaterwerking en de wisselwerking tussen KVS en Brussel, aan de hand van ruimtes die normaal verborgen blijven voor het publiek.

Het Justitiepaleis was in de 19e eeuw het grootste gebouw dat in Europa gebouwd werd. Ruim 140 jaar later domineert de koepel nog steeds de skyline van Brussel. De man erachter, Joseph Poelaert (1817-1879), was een koppige alleskunner die elke vaste stijl weigerde. Zijn tomeloze inzet dreef hem tot uitputting, en hij maakte zijn gigantische ontwerp niet meer zelf af. De Brusselaars noemden hem veelbetekenend de Schieven architek – en dat was geen compliment.Het Justitiepaleis is een neoklassiek monument met opvallende Assyrisch-Babylonische trekjes. Poelaert zag architectuur als een morele en bijna metafysische taak: verhoudingen, afmetingen en motieven moesten de orde, rechtspraak en machtenscheiding zichtbaar maken. Die gelaagde symboliek, gevoed door oude culturen en religieuze tradities, maakt een bezoek bijzonder. Je ontdekt tegelijk Poelaerts leven, zijn visie en de plaats van het gebouw in de stad en de rechtspraak. Tijdens deze rondleiding brengen onze gidsen met hun verhalen dit kolossale monument opnieuw tot leven.En die stellingen?Er zijn maar weinig mensen die het Paleis van Justitie zonder stellingen hebben gezien. Maar er is hoop! Vandaag heeft de Regie der Gebouwen de restauratie van de voorgevel afgerond en tegen 2030 zal het hele Justitiepaleis stellingvrij zijn. Perfect op tijd om het 200-jarig jubileum van België extra glans te geven!

Welcome to MIX, the place where the iconic La Royale Belge building has been given a new lease of life. The cross-shaped Corten steel building appears to float on the water and combines architectural beauty with perfect integration into the landscape. The thorough renovation by leading architects Bovenbouw, Caruso St John, and DDS+ was awarded the European Heritage Award / Europa Nostra Award and an honorable mention at the Brussels Architecture Prize. The building has since become a real hotspot.Today, MIX is more than just a building: it is a destination. From a four-star hotel and studios to a spacious wellness center with swimming pools, co-working spaces, three restaurants, and versatile event spaces—you will find everything under one roof here. It is the place where work, relaxation, and gastronomy come together and where every corner invites you to explore.Thanks to the interior design by L’Atelier Lionel Jadot and an international team of designers, the building has been given a fresh, creative look. It is a place that attracts people from all corners of the world to Bosvoorde and is a must-see for anyone who loves design, atmosphere, and innovation in a green setting.

Peu de gens se doutent que, niché entre une voie ferrée et les rues résidentielles tranquilles d'Uccle, se trouve l'un des sites patrimoniaux les plus intrigants de Bruxelles. Aménagé dans la seconde moitié du XIXe siècle, le cimetière de Dieweg reflète la manière dont la bourgeoisie de l’époque abordait la mort, la mémoire et le statut social. Depuis sa fermeture en 1958, le site a été progressivement reconquis par la nature, ce qui lui confère une atmosphère presque romantique et mélancolique. Le cimetière est ainsi à la fois un site patrimonial, un paysage et un musée en plein air, où la décadence et la beauté vont de pair.Le cimetière des généraux et des artistesLa Dieweg est souvent qualifiée de « cimetière des généraux », mais elle peut tout aussi bien être considérée comme un cimetière littéraire et artistique. De nombreux officiers supérieurs du XIXe siècle y ont trouvé leur dernière demeure, ce qui explique le caractère civil et militaire de ce cimetière. On y trouve également des personnalités éminentes de la vie culturelle, parmi lesquelles Hergé, le créateur de Tintin, mais aussi l'écrivain Eugène Demolder et l'architecte Paul Hankar, un pionnier de l'Art nouveau bruxellois.Ce qui rend Dieweg si particulier sur le plan architectural et paysager, c'est la richesse de ses monuments funéraires au sein d'un ensemble aux allures de parc. Des tombes néoclassiques, des chapelles funéraires néogothiques et des détails Art nouveau se succèdent le long de sentiers sinueux et à différentes hauteurs, donnant au cimetière l'allure d'une petite ville. La végétation luxuriante composée d’arbres, de lierre et de mousse adoucit l’architecture monumentale et renforce l’atmosphère de recueillement et de déclin. Au fil de la promenade, le cimetière, classé au patrimoine depuis 1997, se révèle comme une fusion rare entre architecture, paysage et histoire urbaine.

When Jean-Baptiste Dewin drew up the design for the town hall of Forest in the early 1930s, he was at the height of his career. The result is a magnificent Art Deco building in which modernist details are subtly interwoven. This architectural gem, in the municipality where Dewin himself lived, is one of the most remarkable town halls in Brussels.After a thorough ten-year renovation, the building once again shines in its original glory. The warm colors, the carefully restored De Coene furniture, and the craftsmanship evident in every room bring the atmosphere of yesteryear back to life. The town hall still fulfills its original function as a service center for the residents of Forest.During a visit to this remarkable building, Dewin's recognizable design language unfolds, full of refined references to nature and local identity. For the design, he drew inspiration from the wooded character of Forest, the municipality that experienced strong population growth in the early 20th century. Inside, you are immediately captivated by the monumental staircase where Little Red Riding Hood welcomes you, by the door handles of the wedding hall with playful acorn motifs, and by the stained glass windows depicting scenes of workers—an ode to the municipality's industrial past. The whole forms an enchanting journey of discovery that only invites you to explore more. A tour of the town hall of Forest is an experience you won't want to miss.