Weinigen vermoeden dat verscholen tussen een spoorlijn en rustige woonstraten in Ukkel, een van de meest intrigerende erfgoedplekken van Brussel bevindt. Aangelegd in de tweede helft van de 19e eeuw weerspiegelt de begraafplaats van Dieweg de manier waarop de burgerij toen omging met dood, herinnering en status. Sinds de sluiting in 1958 werd de site langzaam overgenomen door de natuur, wat haar een bijna romantische en melancholische sfeer geeft. De begraafplaats is daardoor tegelijk erfgoed, landschap en openluchtmuseum, waar verval en schoonheid hand in hand gaan.De begraafplaats van generaals en kunstenaarsDieweg wordt vaak de begraafplaats van de generaals genoemd, maar kan evengoed worden gezien als een literaire en artistieke begraafplaats. Talrijke hoge officieren uit de 19e eeuw vonden hier hun laatste rustplaats, wat het burgerlijk-militaire karakter van de begraafplaats verklaart. Tegelijk liggen hier prominente figuren uit het culturele leven begraven, onder wie Hergé, de geestelijke vader van Kuifje, maar ook schrijver Eugène Demolder en architect Paul Hankar, een pionier van de Brusselse art nouveau.Wat Dieweg architecturaal en landschappelijk zo bijzonder maakt, is de rijkdom aan grafmonumenten binnen een parkachtig geheel. Neoklassieke tombes, neogotische grafkapellen en art-nouveau-details wisselen elkaar af langs slingerende paden en op verschillende hoogtes, waardoor de begraafplaats leest als een kleine stad. De overvloedige begroeiing van bomen, klimop en mos verzacht de monumentale architectuur en versterkt de sfeer van verstilling en verval. Tijdens de wandeling wordt de begraafplaats, sinds 1997 beschermd erfgoed, zichtbaar als een zeldzame samensmelting van architectuur, landschap en stedelijke geschiedenis.

Het Justitiepaleis was in de 19e eeuw het grootste gebouw dat in Europa gebouwd werd. Ruim 140 jaar later domineert de koepel nog steeds de skyline van Brussel. De man erachter, Joseph Poelaert (1817-1879), was een koppige alleskunner die elke vaste stijl weigerde. Zijn tomeloze inzet dreef hem tot uitputting, en hij maakte zijn gigantische ontwerp niet meer zelf af. De Brusselaars noemden hem veelbetekenend de Schieven architek – en dat was geen compliment.Het Justitiepaleis is een neoklassiek monument met opvallende Assyrisch-Babylonische trekjes. Poelaert zag architectuur als een morele en bijna metafysische taak: verhoudingen, afmetingen en motieven moesten de orde, rechtspraak en machtenscheiding zichtbaar maken. Die gelaagde symboliek, gevoed door oude culturen en religieuze tradities, maakt een bezoek bijzonder. Je ontdekt tegelijk Poelaerts leven, zijn visie en de plaats van het gebouw in de stad en de rechtspraak. Tijdens deze rondleiding brengen onze gidsen met hun verhalen dit kolossale monument opnieuw tot leven.En die stellingen?Er zijn maar weinig mensen die het Paleis van Justitie zonder stellingen hebben gezien. Maar er is hoop! Want het Brussels Gewest heeft het plan opgevat om de restauratie van de voorgevel in 2030 klaar te hebben. Perfect op tijd om het 200-jarig jubileum van België extra glans te geven!

Het museum en de tuinen van David en Alice van Buuren vormen een zeldzaam bewaard totaalwerk waarin kunst, architectuur en verfijnde levenskunst samenkomen. De woning, gebouwd in 1928 in de stijl van de Amsterdamse School, werd ingericht zonder enige financiële beperking: het echtpaar selecteerde persoonlijk toonaangevende Belgische, Franse en Nederlandse ontwerpers om een verfijnd art-deco-interieur te creëren dat tot op vandaag in zijn originele staat is bewaard. De Van Buurens ontvingen hier een exclusieve gastenkring van kunstenaars, politici en internationale persoonlijkheden, wat het huis een bijna mythische allure geeft.Binnen heerst nog steeds de intimiteit van hun privéwereld. Elk meubel, tapijt, kunstwerk en glasraam werd met uitzonderlijke zorg gekozen door een koppel dat een feilloze neus had voor kunst en design. David van Buuren was zowel goede vriend als mecenas van Gustave Van de Woestijne en bezat maar liefst 31 schilderijen van hem. De kunstverzameling omvat daarnaast werken van onder meer Hercule Seghers, Georges Minne, James Ensor en Rik Wouters, en behoort tot de meest opmerkelijke privécollecties van België.De omliggende tuinen weerspiegelen diezelfde verfijning. Ze werden op aansturen van Alice van Buuren ontworpen door de twee grootste Belgische landschapsarchitecten van hun tijd: Jules Buyssens en René Pechère. Een recente restauratie werd bekroond met de European Heritage Award / Europa Nostra Award en geldt als een schoolvoorbeeld van respectvolle erfgoedzorg. Tijdens de rondleiding ontdek je zowel het museumhuis als de tuinen precies zoals de Van Buurens ze bedoeld hadden: uniek, elegant en doordrenkt van kunstzinnige visie.

Hôtel Solvay, ontworpen door Victor Horta tussen 1894 en 1903, geldt als een van de zuiverste en meest verfijnde realisaties van de Belgische art-nouveau. Het herenhuis, gebouwd in opdracht van industrieel Armand Solvay, weerspiegelt Horta’s vernieuwende visie waarin licht, ruimte en een vloeiende architecturale beweging centraal staan. Van de monumentale hal tot de zorgvuldig gekozen materialen en decoratieve details, ademt het huis een totaalconcept waarin architectuur, meubilair en kunst naadloos in elkaar overvloeien.Meer dan zwierige lijnenHet gebouw is niet alleen een esthetisch meesterwerk, maar ook een hoogtepunt van technische innovatie voor zijn tijd. Horta integreerde moderne constructietechnieken, zoals zichtbare metalen structuren en ingenieuze lichtinval, om een interieur te scheppen dat tegelijk warm, dynamisch en functioneel is. Elk element, van de sierlijke trap tot de organische lijnvoering in hout en metaal, draagt bij aan de unieke atmosfeer waarvoor Horta internationaal werd geprezen.Hotel Solvay behoort vandaag tot het UNESCO-Werelderfgoed. Deze erkenning onderstreept de uitzonderlijke waarde van het huis en maakt een bezoek tot een bijzondere ervaring. Een rondleiding biedt de kans om dit iconische monument in al zijn rijkdom te ontdekken en de creatieve kracht van een van de grootste architecten van zijn tijd van dichtbij te beleven.

De tentoonstelling UNLOCKED – The Art of Possibility neemt u mee achter de schermen van creativiteit. Naar het moment waarop mogelijkheden vorm krijgen. Waar verbeelding, verbinding, veerkracht, proces en innovatie meesterwerken tot leven brengen.De tentoonstelling vertrekt vanuit een overtuiging die Belfius al langere tijd uitdraagt: creativiteit is een essentiële motor voor verandering en vooruitgang. Kunstenaars tonen hoe openheid voor het onzekere nieuwe perspectieven opent, en hoe het creatieve proces zelf minstens zo betekenisvol is als het uiteindelijke resultaat.De tentoonstelling is opgebouwd rond werken uit de Belfius Art Collection, waarin oude, moderne en hedendaagse kunst samenkomen. U ontdekt er werken van Michel François, René Magritte, Panamarenko, Paul Delvaux, Félicien Rops, James Ensor, Koen Van Mechelen, Joris Van de Moortel, Pol Bury, Anne-Mie Van Kerkhoven en Jan Cox, maar ook de recentste aanwinsten van Belgisch talent zoals Marie Cloquet en Marie Rosen.In totaal worden maar liefst 73 werken gepresenteerd, waarvan een vijftigtal voor het eerst wordt getoond. Samen vormen ze een gelaagd parcours dat toont hoe creativiteit voortdurend in beweging blijft. Laat u verrassen door de rijkdom aan ideeën en vormen. Ontdek wat mogelijk wordt wanneer verbeelding de ruimte krijgt.innenkort te boeken

Kindermeubilair, een proeftuin voor nieuwe materialen en productieprocessen, heeft zijn stempel gedrukt op de geschiedenis van het design in de 20e eeuw. Het belichaamt de ambities, sociale veranderingen en technologische vooruitgang van zijn tijd. Kinderen worden steeds meer als volwaardige personen erkend, ze worden niet langer gezien als ‘kleine volwassenen’ en veroveren een specifieke plaats in het huis, de samenleving en de markt.Kinderen verkennen de wereld, leren, spelen en drukken zich uit via de voorwerpen die deel uitmaken van hun dagelijks leven. Na de Tweede Wereldoorlog verandert de inrichting van huizen: er komen kinderkamers en speelkamers, waar de allerkleinsten ruimte krijgen om hun creativiteit en verbeelding de vrije loop te laten. Meubilair wordt dan zowel een leermiddel als een middel tot emancipatie.Ontwerpers vinden in kindermeubilair een uitgelezen terrein om te experimenteren. In de jaren 1960 maakt de opkomst van polymeren de weg vrij voor nieuwe vormen die niet langer gebonden zijn aan traditionele beperkingen. Deze materialen maken het mogelijk om lichte, hoekloze, ergonomische en speelse meubels te ontwerpen. Talrijke ontwerpers storten zich op dit terrein: Jean Prouvé, Alvar en Aino Aalto, Hans Wegner, Charles en Ray Eames, Nanna Ditzel, Bruno Munari, Javier Mariscal en meer recentelijk Stéphanie Marin, die elk een visie op de kindertijd als terrein van experiment en vrijheid voorstellen.Laboratorium van verbeeldingAan de hand van stukken uit eigen collectie benadrukt het museum de vitaliteit van het design in België, in navolging van de grote internationale verhalen. Het onthult een aanpak die aandacht heeft voor de behoeften van kinderen en al in een vroeg stadium rekening houdt met ecologische en pedagogische uitdagingen. Van de kinderkamers die Sylvie Feron in de jaren 1930 ontwierp, tot Jules Wabbes tot de huidige initiatieven van het duo ecoBirdy met de Charlie-stoel van gerecycleerd plastic, introduceren Belgische ontwerpers ook de eigenheid van kinderen in de huiselijke ruimte. Zo getuigt design in België van een creativiteit waarin formele innovatie samengaat met een reflectie over de samenleving en het milieu.

Stap mee op een wandeling door Etterbeek en omgeving, waar architectuur en erfgoed ons confronteren met een gelaagde geschiedenis van leger, oorlog en koloniale expansie. In het straatbeeld duiken voortdurend verwijzingen op naar militaire aanwezigheid, koloniale veroveringen en de twee Wereldoorlogen. Deze rondleiding nodigt uit om anders te kijken naar ogenschijnlijk vertrouwde plekken en te ontdekken hoe geschiedenis zich toont in gebouwen, pleinen en straatnamen.In en rond Etterbeek verrezen in de 19de eeuw een tiental kazernes, militaire domeinen en ziekenhuizen. Veel daarvan verdwenen of kregen een nieuwe functie, maar hun sporen zijn nog aanwezig in de stad. Tussen de twee Wereldoorlogen groeide de bebouwing snel, en dat weerspiegelt zich tot vandaag in de straatnamen: bijna een kwart van de 170 Etterbeekse straten verwijst naar ‘de Groote Oorlog’, andere oorlogen of koloniale campagnes. Namen van militairen, slagvelden, forten en koloniale figuren roepen vragen op over herinnering, macht en verantwoordelijkheid. Deze wandeling plaatst dat erfgoed in context en opent het gesprek over dekolonisatie en de manier waarop we met dit beladen verleden omgaan.

Terrain d’expérimentation de nouveaux matériaux et de procédés de production, le mobilier pour enfants a marqué l’histoire du design du 20e siècle. Il incarne les ambitions, les mutations sociales et les avancées technologiques de son époque. Progressivement reconnu comme une personne à part entière, l’enfant cesse d’être perçu comme un « petit adulte » et conquiert une place spécifique dans la maison, la société et le marché.Explorateur du monde, l’enfant apprend, joue et s’exprime à travers les objets qui peuplent son quotidien. Après la Seconde Guerre mondiale, l’aménagement des foyers évolue : chambres d’enfants et salles de jeux apparaissent, offrant aux plus jeunes des espaces propices à la créativité et à l’imaginaire. Le mobilier devient alors un outil d’apprentissage autant qu’un support d’émancipation.Les designers trouvent dans le mobilier d’enfance un terrain privilégié pour expérimenter. Dans les années 1960, l’essor des polymères ouvre la voie à des formes inédites et libérées des contraintes traditionnelles. Ces matériaux permettent d’inventer des meubles légers, sans angles, ergonomiques et ludiques. De nombreux·ses créateur·rice·s s’emparent de ce champ : Jean Prouvé, Alvar et Aino Aalto, Hans Wegner, Charles et Ray Eames, Nanna Ditzel, Bruno Munari, Javier Mariscal ou plus récemment Stéphanie Marin, chacun·e proposant une vision de l’enfance comme terrain d’expérimentation et de liberté.Laboratoire de l'imaginationDans cette nouvelle collaboration, le Design Museum Brussels enrichit le récit initié par le Centre Pompidou en mettant en lumière la contribution belge. À travers des pièces de ses collections, le musée souligne la vitalité du design en Belgique, en résonance avec les grands récits internationaux. Il révèle une approche attentive aux besoins des enfants, intégrant très tôt les enjeux écologiques et pédagogiques. Des chambres d’enfants dessinées par Sylvie Feron dans les années 1930 à Jules Wabbes, jusqu’aux initiatives actuelles du duo ecoBirdy avec la chaise Charlie en plastique recyclé, les designers belges introduisent aussi la singularité enfantine dans l’espace domestique. Ainsi, le design en Belgique témoigne d’une créativité où l’innovation formelle se conjugue avec une réflexion sur la société et l’environnement.Aujourd’hui, à l’heure des nouveaux défis environnementaux, sociaux et technologiques, le mobilier pour enfants continue de refléter son époque. Impression 3D, open source, matériaux recyclés ou fabrication locale annoncent une nouvelle génération de meubles créatifs, responsables et accessibles.Cet univers demeure un formidable laboratoire où se conjuguent imagination, apprentissage et innovation, rappelant que le design, à hauteur d’enfant, éclaire aussi notre avenir commun.Cette exposition temporaire, organisée en collaboration avec le Centre Pompidou, sera ouverte au public du 1er avril au 20 septembre 2026.