De opkomst van de Art Deco valt samen met de eerste grote gouden eeuw van de bioscopen, met een intense toeloop naar de cinema’s overal ter wereld.In Brussel en zijn buitenwijken zijn er tientallen zalen. In het centrum ontstaan aan het begin van de geluidsfilm grote en luxueuze exclusieve zalen zoals het Plaza, de Variétés, de Métropole en de Eldorado. Meer bescheiden maar elegante zalen zoals Studio Arenberg of Cinéma des Galeries richten zich op een meer verfijnde programmatie. Naar de cinema gaan is een eenvoudig plezier, toegankelijk voor iedereen.Veel van deze iconische bioscopen hebben vandaag een nieuwe bestemming gekregen. Tijdens onze wandeling nemen we je mee langs de meest tot de verbeelding sprekende cinema’s in het centrum van Brussel — soms nog zichtbaar, soms verborgen achter een andere gevel of getransformeerd tot een andere functie. Als klap op de vuurpijl bezoeken we zaal Grand Eldorado van het UGC complex aan de Brouckère - misschien wel één van de mooiste cinemazalen van ons land en daarbuiten.

De Louis Bertrandlaan in Schaarbeek is een verborgen parel voor liefhebbers van art nouveau. Het dorp dat vooral bekend stond voor haar ezels en kriekenbomen ontpopt zich rond de eeuwwisseling tot stad. Vanaf de Sint-Servaaskerk tot aan het Josaphatpark ontvouwt zich een reeks van bijzondere gebouwen, vaak het resultaat van architectuurwedstrijden. Wat in de 19de eeuw als modern werd beschouwd, biedt vandaag een rijk overzicht van de stijl: vloeiende lijnen, elegante materialen en een verfijnd spel van licht en ruimte. Bekende architecten zoals Victor Horta, Franz Hemelsoet, Gustave Strauven en Henri Jacobs lieten hier hun stempel na en transformeerden de laan tot een openluchtgalerij van creatieve architectuur.Paleizen voor onderwijs en privélevenHenri Jacobs realiseerde in deze wijk een indrukwekkend art nouveau-scholencomplex dat eerder op een paleis dan op een school lijkt. Victor Horta ontwierp in Schaarbeek een van zijn eerste privéwoningen, Huis Autrique, waarin hij voor het eerst licht, ruimte en ornament subtiel combineerde. Elk gebouw vertelt het verhaal van een tijdperk waarin architecten experimenteerden met materialen, vormen en nieuwe woonconcepten. Onderweg ontdek je ook andere gevels die de veelzijdigheid van art nouveau tonen, van sierlijke gietijzeren balkons tot kleurrijke mozaïeken en originele deur- en raamomlijstingen.De omgeving van de Louis Bertrandlaan is niet alleen architecturaal bijzonder, maar ook stedenbouwkundig doordacht. Stedenbouwkundige Victor Besme en landschapsarchitect Edmond Gallopin ontwikkelden het nabijgelegen Josaphatpark om investeerders en bewoners aan te trekken, en creëerden zo een harmonieuze verbinding tussen stedelijke bebouwing en groen. Tijdens deze wandeling door Schaarbeek ervaar je hoe art nouveau zich nestelde in een modern stadsontwerp, en hoe architectuur, landschap en sociale ambities samenkomen in een wijk die tot vandaag een van de mooiste voorbeelden van Brusselse art nouveau blijft.

Zin in No(o)rd is het resultaat van een ingrijpende renovatie van WTC I en WTC II, iconen van de Brusselse Noordwijk. In de jaren zestig werd hier, onder leiding van Paul Vanden Boeynants, het Manhattanplan ontwikkeld. Een modern kantoordistrict zag het licht met brede lanen die de auto's uitnodigde tot in het centrum van de stad. De hoge, onpersoonlijke torens stonden letterlijk boven het sociale netwerk en stedelijke weefsel en zouden met elkaar verbonden worden door loopbruggen. Het oorspronkelijke plan werd maar gedeeltelijk uitgevoerd en de nieuwe Noordwijk werd een plek die nooit echt tot leven kwam.Vandaag waait hier een nieuwe wind tussen de glazen torens: van gesloten donkere gebouwen naar meer openheid, gemengde functies en aandacht voor leefkwaliteit. Zin in No(o)rd verankert die transformatie in één krachtig architecturaal gebaar en werd hiervoor beloond door in 2025 uitgeroepen te worden tot World's Best Tall Building. Ook kreeg het project een plek op de longlist van de prestigieuze EUmies awards en op de shortlist van Brussels Architecture Prize.Het Belpairegebouw: duurzame reconversie als uitgangspuntCentraal in het project staat het Belpairegebouw waar een 20-tal administraties van de Vlaamse overheid onderdak vinden. De zeer ingrijpende renovatie werd bedacht en uitgevoerd door de architecten van 51N4E in samenwerking met l’AUC en Jaspers-Eyers Architects. Er werd niet vertrokken niet van tabula rasa, maar van de bestaande structuur en materialen, die waar mogelijk werd behouden of een nieuw leven kreeg. Die keuze vormt de kern van de duurzame ambitie: minder sloop, minder materiaalverbruik en een sterke focus op flexibiliteit, energie-efficiëntie en aanpasbaarheid in de tijd. Tijdens het bezoek krijg je inzicht in hoe een verouderd kantoorgebouw werd omgevormd tot een hedendaagse werkomgeving, met aandacht voor licht, openheid en relatie met de publieke ruimte.De rondleiding eindigt zowaar op een park hoog boven de stad, op het groene dak op de 29e verdieping, na ook nog een bezoek aan hotel The Standard die het gebouw deelt met de Vlaamse overheid. Het panorama over Brussel en de havenzone maakt de schaal en context van het project tastbaar. Tegelijk toont het dak hoe vergroening en klimaatbewust ontwerpen ook op grote hoogte mogelijk zijn. Een afsluiter die letterlijk en figuurlijk perspectief biedt op de toekomst van bouwen in de stad.

Aux abords de la forêt de Soignes, là où la ville cède peu à peu la place au calme et à la nature, se trouve le Rouge-Cloître hier– un lieu imprégné d'histoire et de charme. Ce site unique constitue non seulement une porte d'entrée vers la forêt, mais aussi un ensemble harmonieux mêlant architecture, forêt et nature, un paysage enchanteur à deux pas de la ville.Depuis la seconde moitié du XIVe siècle, les chanoines de l'ordre de Saint-Augustin y résidaient. Les murs du monastère entouraient autrefois l'ensemble du domaine – et aujourd'hui, ils sont encore partiellement visibles, tout comme les anciens bâtiments et dépendances de l'ancien monastère. Aujourd'hui, le Monastère Rouge est redevenu un lieu inspirant et animé où patrimoine, nature et culture se rencontrent. Une oasis incontournable aux portes de la ville !L'un des bâtiments les plus remarquables du site est la maison du prieur, le plus ancien bâtiment du monastère, construit entre le XIVe et le XVe siècle. Après vingt ans d'abandon, ce précieux patrimoine a récemment retrouvé une nouvelle vie grâce à une restauration en profondeur. Les travaux, lancés en 2019 à l'initiative de la Région bruxelloise, ont été réalisés par les bureaux d'architectes Origin et LD2. Ceux-ci ont dû relever des défis de taille : instabilité structurelle, contraintes patrimoniales et exigences écologiques, telles que la protection des chauves-souris dans les combles.

De tentoonstelling UNLOCKED – The Art of Possibility neemt u mee achter de schermen van creativiteit. Naar het moment waarop mogelijkheden vorm krijgen. Waar verbeelding, verbinding, veerkracht, proces en innovatie meesterwerken tot leven brengen.De tentoonstelling vertrekt vanuit een overtuiging die Belfius al langere tijd uitdraagt: creativiteit is een essentiële motor voor verandering en vooruitgang. Kunstenaars tonen hoe openheid voor het onzekere nieuwe perspectieven opent, en hoe het creatieve proces zelf minstens zo betekenisvol is als het uiteindelijke resultaat.De tentoonstelling is opgebouwd rond werken uit de Belfius Art Collection, waarin oude, moderne en hedendaagse kunst samenkomen. U ontdekt er werken van Michel François, René Magritte, Panamarenko, Paul Delvaux, Félicien Rops, James Ensor, Koen Van Mechelen, Joris Van de Moortel, Pol Bury, Anne-Mie Van Kerkhoven en Jan Cox, maar ook de recentste aanwinsten van Belgisch talent zoals Marie Cloquet en Marie Rosen.In totaal worden maar liefst 73 werken gepresenteerd, waarvan een vijftigtal voor het eerst wordt getoond. Samen vormen ze een gelaagd parcours dat toont hoe creativiteit voortdurend in beweging blijft. Laat u verrassen door de rijkdom aan ideeën en vormen. Ontdek wat mogelijk wordt wanneer verbeelding de ruimte krijgt.innenkort te boeken

L'emblématique bâtiment de la radio, situé sur la place Flagey toujours animée, a été construit entre 1935 et 1938 pour servir de « fabrique du son » avant-gardiste à l'Institut national de la radiodiffusion. L'architecte Joseph Diongre a donné au complexe sa forme caractéristique de majestueux paquebot, un concept qui a fait sensation à l'échelle internationale grâce à son architecture novatrice, sa fonctionnalité exceptionnelle et son acoustique révolutionnaire.Un aperçu des coulissesAujourd'hui, ce bâtiment est connu sous le nom de Flagey, un centre culturel animé. Il abrite non seulement des salles de concert, des studios et des espaces de rencontre, mais aussi une station de radio et de télévision active, la chaîne locale BRUZZ, qui perpétue la vocation initiale du bâtiment. Le fait que Flagey soit toujours debout est en soi remarquable : en raison de son état déplorable, il avait été proposé à la fin du XXe siècle de le démolir. Grâce à une forte mobilisation publique suivie d’une restauration, c’est aujourd’hui un symbole urbain reconnaissable, classé et apprécié que nous pouvons admirer.Au cours de la visite guidée, vous découvrirez l'univers caché derrière les façades arrondies : les studios d'enregistrement d'origine, les locaux techniques et l'impressionnante salle des machines. Vous aurez ainsi un aperçu unique d'un chef-d'œuvre moderniste qui non seulement respire l'histoire, mais continue de jouer chaque jour un rôle dans le paysage culturel bruxellois.

Weinigen vermoeden dat verscholen tussen een spoorlijn en rustige woonstraten in Ukkel, een van de meest intrigerende erfgoedplekken van Brussel bevindt. Aangelegd in de tweede helft van de 19e eeuw weerspiegelt de begraafplaats van Dieweg de manier waarop de burgerij toen omging met dood, herinnering en status. Sinds de sluiting in 1958 werd de site langzaam overgenomen door de natuur, wat haar een bijna romantische en melancholische sfeer geeft. De begraafplaats is daardoor tegelijk erfgoed, landschap en openluchtmuseum, waar verval en schoonheid hand in hand gaan.De begraafplaats van generaals en kunstenaarsDieweg wordt vaak de begraafplaats van de generaals genoemd, maar kan evengoed worden gezien als een literaire en artistieke begraafplaats. Talrijke hoge officieren uit de 19e eeuw vonden hier hun laatste rustplaats, wat het burgerlijk-militaire karakter van de begraafplaats verklaart. Tegelijk liggen hier prominente figuren uit het culturele leven begraven, onder wie Hergé, de geestelijke vader van Kuifje, maar ook schrijver Eugène Demolder en architect Paul Hankar, een pionier van de Brusselse art nouveau.Wat Dieweg architecturaal en landschappelijk zo bijzonder maakt, is de rijkdom aan grafmonumenten binnen een parkachtig geheel. Neoklassieke tombes, neogotische grafkapellen en art-nouveau-details wisselen elkaar af langs slingerende paden en op verschillende hoogtes, waardoor de begraafplaats leest als een kleine stad. De overvloedige begroeiing van bomen, klimop en mos verzacht de monumentale architectuur en versterkt de sfeer van verstilling en verval. Tijdens de wandeling wordt de begraafplaats, sinds 1997 beschermd erfgoed, zichtbaar als een zeldzame samensmelting van architectuur, landschap en stedelijke geschiedenis.

Weinig mensen weten dat de begraafplaats van Laken een van de oudste én meest kunstzinnige kerkhoven van België is, en dat onder het ogenschijnlijk rustige terrein een uitgestrekt netwerk van catacomben schuilgaat. Wandelen door deze plek is alsof je door de tijd beweegt: grafmonumenten onthullen vergeten symboliek die ons vertelt over de manier waarop vroegere generaties omgingen met leven, dood en herinnering. In de 19e eeuw was rouwen een sociale gebeurtenis, vol gedeelde rituelen en zorgvuldig ontworpen gedenkplaatsen — een wereld die sterk contrasteert met de individuele, ingetogen grafcultuur van vandaag.Je wandelt langs de graven van historische figuren zoals Joseph Poelaert, ontwerper van het Justitiepaleis, Marie Poppelin, pionier van de vrouwenrechten en Emile Bockstael, de laatste burgemeester van Laken. Kunstenaars zoals Fernand Khnopff, Alphonse Balat, architect van de Koninklijke Serres, en beroemdheden als operazangeres La Malibran kregen hier hun laatste rustplaats. Hun graven zijn niet alleen herinneringen, maar ook kunstwerken op zich — gedragen door de hand van beeldhouwers en architecten die de funeraire kunst in Brussel mee vormgaven. Elk graf vertelt een verhaal, van persoonlijke tragiek tot maatschappelijke status.Tijdens een rondleiding ontdek je niet alleen deze meesterwerken, maar ook de ondergrondse catacomben, een zeldzame en indrukwekkende structuur die elders in België nauwelijks voorkomt. Niet voor niets wordt dit kerkhof soms het “Père Lachaise van Brussel” genoemd: de rijkdom aan kunst, verhalen en emoties is overweldigend. Onze gids brengt de verborgen lagen, symboliek en architectuur tot leven — en zorgt ervoor dat je deze bijzondere plek met heel andere ogen verlaat.