De Berkendaalwijk werd ontworpen als een van de meest elegante voorbeelden van interbellum-stadsontwikkeling in Brussel, met straten die breed genoeg waren om koetsen én later auto’s in stijl te laten passeren. Wat weinig mensen weten, is dat de wijk zo zorgvuldig werd gepland dat elke straat, laan en woning de perfectie van het stedelijke landschap moest weerspiegelen, van de Brugmannlaan tot het Brugmannplein. Georges Brugmann, bankier en filantroop, gaf hiermee niet alleen vorm aan een woonwijk, maar legde ook de basis voor een buurt waar schoonheid en functionaliteit hand in hand gaan.Een staalkaart van interbellum architectuur in BrusselTijdens de rondleiding wordt werk van architecten zoals Jean-Baptiste Dewin, Henry van de Velde en Paul Amaury Michel getoond. Zij drukten hun stempel op de wijk en werkten vaak samen met collega’s om een samenhangend maar divers straatbeeld te creëren. Zowel de opdrachtgevers van publieke gebouwen als van woningen, sparen geld nog moeite om van hun eigendom een visitekaartje te maken. Architecten met naam en faam laten zich graag meevoeren op een golf van schoonheid en vernieuwing en zetten meerdere interessante en gedurfde bouwwerken neer.Alle bouwstijlen van het interbellum vormen samen een boeiend geheel, dat toch niet heterogeen aanvoelt, integendeel! Juist in de verscheidenheid van vormen, kleuren en materialen ligt de kwaliteit van deze verrassende en met stip te ontdekken wijk.

Wie vandaag het terrein van Lioncity betreedt, komt terecht op een plek die verleden, heden en toekomst zichtbaar in zich draagt. De site, ooit eigendom van Delhaize, huisvestte er onder andere de bottelarij en stookte sterke dranken, en speelde zo een grote rol in de ontwikkeling van het bedrijf tot de supermarkt zoals we die vandaag kennen. Strategisch gelegen dicht bij de spoorlijn en het kanaal, maakte de site deel uit van het industriële netwerk dat Molenbeek sinds de 19e eeuw mee vormgaf. Magazijnen, logistieke gebouwen en robuuste constructies getuigen van een architectuur die volledig in dienst stond van efficiëntie, productie en distributie.Tijdelijkheid als strategieVandaag is de site van Lioncity tijdelijk in gebruik onder leiding van Entrakt, dat het industriële erfgoed opent voor culturele, sociale en economische initiatieven. In de voormalige hallen vonden onderdak projecten als Volta, Groot Eiland, een parkourhal, een tweedehandswinkel en een café. Tegelijk bevindt zich op de site het Delhaize Museum, dat bezoekers inzicht geeft in de geschiedenis van de supermarktketen en haar productieactiviteiten. De huidige invulling respecteert de robuuste industriële architectuur, waardoor het verleden zichtbaar blijft terwijl nieuwe functies het terrein opnieuw tot leven brengen.Tegelijk kijkt Lion City vooruit. Op langere termijn zullen hier woningen en kleinschalige industrie worden ontwikkeld; de vergunningsaanvragen voor deze transformatie zijn lopende. De huidige fase fungeert als een overgangsperiode waarin het terrein getest wordt als onderdeel van het stedelijke leven. Tijdens dit bezoek zien je hoe de architectuur van de voormalige Delhaize-site niet alleen het industriële verleden van Molenbeek weerspiegelt, maar ook een kader biedt voor toekomstige stedelijke ontwikkeling.

Wereldberoemd als pionier van de art nouveau, toont architect Victor Horta in het centrum van Brussel een minder bekend, maar minstens even boeiend gezicht. In een snel veranderende hoofdstad zocht hij naar nieuwe vormen voor een moderne stad. Zijn sterkte ligt in het samengaan van functionaliteit, constructieve innovatie, licht en verfijnde detaillering, steeds aangepast aan schaal en context. Deze rondleiding verkent het centrum van Brussel aan de hand van het werk en de ideeën van Horta, in een wandeling doorheen zijn oeuvre.Breuklijnen in de stadDe buurt rond het huidige centraal station was ooit een dichtbebouwde en levendige volkswijk. In de eerste helft van de 20ste eeuw vonden hier ingrijpende afbraakwerkzaamheden plaats, om ruimte te maken voor het Centraal Station en voor de spoorverbinding tussen het Noord- en Zuidstation. Deze stadsvernieuwing liet diepe sporen na in het stedelijk weefsel. Net in deze context sloeg Horta in het centrum een andere weg in dan zijn exuberante art nouveau-architectuur. Hij evolueerde naar een strakkere, meer rationele vormentaal die inspeelde op grootschalige infrastructuur en nieuwe stedelijke ambities.Tijdens de wandeling ontdekken we onder meer het voormalige warenhuis Waucquez, vandaag het Belgisch Stripmuseum, een sleutelwerk waarin Horta licht, structuur en circulatie op meesterlijke wijze combineert. Ook de gevel van de winkel van juwelier Wolfers getuigt van zijn vermogen om zelfs binnen beperkte stedelijke kaders elegantie en moderniteit te verzoenen. De rondleiding besteedt daarnaast aandacht aan andere markante realisaties uit het interbellum, waardoor Horta’s werk wordt geplaatst binnen een bredere architecturale evolutie. Zo ontvouwt zich een gelaagd verhaal van een architect en een stad in transformatie.

Aujourd'hui, lorsque l'on pénètre dans l'enceinte de Lioncity, on se retrouve dans un lieu qui incarne à la fois le passé, le présent et l'avenir. Le site, qui appartenait autrefois à Delhaize, abritait entre autres l'usine d'embouteillage et distillait des spiritueux, jouant ainsi un rôle important dans le développement de l'entreprise jusqu'à devenir le supermarché que nous connaissons aujourd'hui. Stratégiquement situé à proximité de la voie ferrée et du canal, le site faisait partie du réseau industriel qui a façonné Molenbeek depuis le XIXe siècle. Les entrepôts, les bâtiments logistiques et les constructions robustes témoignent d'une architecture entièrement au service de l'efficacité, de la production et de la distribution.La temporalité comme stratégieAujourd'hui, Lioncity est temporairement occupée sous la direction d'Entrakt, qui ouvre le patrimoine industriel à des initiatives culturelles, sociales et économiques. Les anciens halls ont accueilli des projets tels que Volta, Groot Eiland, une salle de parkour, un magasin d'occasion et un café. Le site abrite également le musée Delhaize, qui permet aux visiteurs de découvrir l'histoire de la chaîne de supermarchés et ses activités de production. L'aménagement actuel respecte la robuste architecture industrielle, permettant ainsi au passé de rester visible tandis que de nouvelles fonctions redonnent vie au site.Dans le même temps, Lioncity se tourne vers l'avenir. À plus long terme, des logements et des petites industries seront développés ici ; les demandes de permis pour cette transformation sont en cours. La phase actuelle sert de période de transition pendant laquelle le site est testé dans le cadre de la vie urbaine. Au cours de cette visite, vous verrez comment l'architecture de l'ancien site Delhaize reflète non seulement le passé industriel de Molenbeek, mais offre également un cadre pour le développement urbain futur.

De Louis Bertrandlaan in Schaarbeek is een verborgen parel voor liefhebbers van art nouveau. Het dorp dat vooral bekend stond voor haar ezels en kriekenbomen ontpopt zich rond de eeuwwisseling tot stad. Vanaf de Sint-Servaaskerk tot aan het Josaphatpark ontvouwt zich een reeks van bijzondere gebouwen, vaak het resultaat van architectuurwedstrijden. Wat in de 19de eeuw als modern werd beschouwd, biedt vandaag een rijk overzicht van de stijl: vloeiende lijnen, elegante materialen en een verfijnd spel van licht en ruimte. Bekende architecten zoals Victor Horta, Franz Hemelsoet, Gustave Strauven en Henri Jacobs lieten hier hun stempel na en transformeerden de laan tot een openluchtgalerij van creatieve architectuur.Paleizen voor onderwijs en privélevenHenri Jacobs realiseerde in deze wijk een indrukwekkend art nouveau-scholencomplex dat eerder op een paleis dan op een school lijkt. Victor Horta ontwierp in Schaarbeek een van zijn eerste privéwoningen, Huis Autrique, waarin hij voor het eerst licht, ruimte en ornament subtiel combineerde. Elk gebouw vertelt het verhaal van een tijdperk waarin architecten experimenteerden met materialen, vormen en nieuwe woonconcepten. Onderweg ontdek je ook andere gevels die de veelzijdigheid van art nouveau tonen, van sierlijke gietijzeren balkons tot kleurrijke mozaïeken en originele deur- en raamomlijstingen.De omgeving van de Louis Bertrandlaan is niet alleen architecturaal bijzonder, maar ook stedenbouwkundig doordacht. Stedenbouwkundige Victor Besme en landschapsarchitect Edmond Gallopin ontwikkelden het nabijgelegen Josaphatpark om investeerders en bewoners aan te trekken, en creëerden zo een harmonieuze verbinding tussen stedelijke bebouwing en groen. Tijdens deze wandeling door Schaarbeek ervaar je hoe art nouveau zich nestelde in een modern stadsontwerp, en hoe architectuur, landschap en sociale ambities samenkomen in een wijk die tot vandaag een van de mooiste voorbeelden van Brusselse art nouveau blijft.

Stap met onze gids binnen in Maison Autrique, het eerste huis ontworpen door de legendarische architect Victor Horta in 1893. Dit herenhuis in Schaarbeek markeert het begin van de art nouveau-beweging die zich al voorzichtig laat zien in organische lijnen, innovatieve materialen en lichtinval. Het huis ademt de geest van een tijdperk waarin kunst en architectuur samensmolten tot een harmonieus geheel. Van de sierlijke trapleuning tot de gedetailleerde glas-in-loodramen: elk detail vertelt het verhaal van Horta’s revolutionaire visie.Maison Autrique werd gebouwd voor ingenieur Eugène Autrique en diende als Horta’s visitekaartje voor zijn latere meesterwerken, zoals het Hôtel van Eetvelde. In deze woning zie je hoe de art nouveau zich losmaakt van traditionele stijlen en een nieuwe, vrijere vormtaal introduceert. Het huis getuigt van de ambitie en het vakmanschap van een jonge Horta.Een bezoek aan Maison Autrique is als een stap terug in de tijd, waar je de revolutionaire geest van de art nouveau voelt. De passie en het vernuft van Horta vind je terug in het hele huis. Deze rondleiding is een ontdekkingstocht voor zowel liefhebbers van architectuur of geschiedenis als iedereen die van bijzondere plekken houdt.

Kindermeubilair, een proeftuin voor nieuwe materialen en productieprocessen, heeft zijn stempel gedrukt op de geschiedenis van het design in de 20e eeuw. Het belichaamt de ambities, sociale veranderingen en technologische vooruitgang van zijn tijd. Kinderen worden steeds meer als volwaardige personen erkend, ze worden niet langer gezien als ‘kleine volwassenen’ en veroveren een specifieke plaats in het huis, de samenleving en de markt.Kinderen verkennen de wereld, leren, spelen en drukken zich uit via de voorwerpen die deel uitmaken van hun dagelijks leven. Na de Tweede Wereldoorlog verandert de inrichting van huizen: er komen kinderkamers en speelkamers, waar de allerkleinsten ruimte krijgen om hun creativiteit en verbeelding de vrije loop te laten. Meubilair wordt dan zowel een leermiddel als een middel tot emancipatie.Ontwerpers vinden in kindermeubilair een uitgelezen terrein om te experimenteren. In de jaren 1960 maakt de opkomst van polymeren de weg vrij voor nieuwe vormen die niet langer gebonden zijn aan traditionele beperkingen. Deze materialen maken het mogelijk om lichte, hoekloze, ergonomische en speelse meubels te ontwerpen. Talrijke ontwerpers storten zich op dit terrein: Jean Prouvé, Alvar en Aino Aalto, Hans Wegner, Charles en Ray Eames, Nanna Ditzel, Bruno Munari, Javier Mariscal en meer recentelijk Stéphanie Marin, die elk een visie op de kindertijd als terrein van experiment en vrijheid voorstellen.Laboratorium van verbeeldingAan de hand van stukken uit eigen collectie benadrukt het museum de vitaliteit van het design in België, in navolging van de grote internationale verhalen. Het onthult een aanpak die aandacht heeft voor de behoeften van kinderen en al in een vroeg stadium rekening houdt met ecologische en pedagogische uitdagingen. Van de kinderkamers die Sylvie Feron in de jaren 1930 ontwierp, tot Jules Wabbes tot de huidige initiatieven van het duo ecoBirdy met de Charlie-stoel van gerecycleerd plastic, introduceren Belgische ontwerpers ook de eigenheid van kinderen in de huiselijke ruimte. Zo getuigt design in België van een creativiteit waarin formele innovatie samengaat met een reflectie over de samenleving en het milieu.

Terrain d’expérimentation de nouveaux matériaux et de procédés de production, le mobilier pour enfants a marqué l’histoire du design du 20e siècle. Il incarne les ambitions, les mutations sociales et les avancées technologiques de son époque. Progressivement reconnu comme une personne à part entière, l’enfant cesse d’être perçu comme un « petit adulte » et conquiert une place spécifique dans la maison, la société et le marché.Explorateur du monde, l’enfant apprend, joue et s’exprime à travers les objets qui peuplent son quotidien. Après la Seconde Guerre mondiale, l’aménagement des foyers évolue : chambres d’enfants et salles de jeux apparaissent, offrant aux plus jeunes des espaces propices à la créativité et à l’imaginaire. Le mobilier devient alors un outil d’apprentissage autant qu’un support d’émancipation.Les designers trouvent dans le mobilier d’enfance un terrain privilégié pour expérimenter. Dans les années 1960, l’essor des polymères ouvre la voie à des formes inédites et libérées des contraintes traditionnelles. Ces matériaux permettent d’inventer des meubles légers, sans angles, ergonomiques et ludiques. De nombreux·ses créateur·rice·s s’emparent de ce champ : Jean Prouvé, Alvar et Aino Aalto, Hans Wegner, Charles et Ray Eames, Nanna Ditzel, Bruno Munari, Javier Mariscal ou plus récemment Stéphanie Marin, chacun·e proposant une vision de l’enfance comme terrain d’expérimentation et de liberté.Laboratoire de l'imaginationDans cette nouvelle collaboration, le Design Museum Brussels enrichit le récit initié par le Centre Pompidou en mettant en lumière la contribution belge. À travers des pièces de ses collections, le musée souligne la vitalité du design en Belgique, en résonance avec les grands récits internationaux. Il révèle une approche attentive aux besoins des enfants, intégrant très tôt les enjeux écologiques et pédagogiques. Des chambres d’enfants dessinées par Sylvie Feron dans les années 1930 à Jules Wabbes, jusqu’aux initiatives actuelles du duo ecoBirdy avec la chaise Charlie en plastique recyclé, les designers belges introduisent aussi la singularité enfantine dans l’espace domestique. Ainsi, le design en Belgique témoigne d’une créativité où l’innovation formelle se conjugue avec une réflexion sur la société et l’environnement.Aujourd’hui, à l’heure des nouveaux défis environnementaux, sociaux et technologiques, le mobilier pour enfants continue de refléter son époque. Impression 3D, open source, matériaux recyclés ou fabrication locale annoncent une nouvelle génération de meubles créatifs, responsables et accessibles.Cet univers demeure un formidable laboratoire où se conjuguent imagination, apprentissage et innovation, rappelant que le design, à hauteur d’enfant, éclaire aussi notre avenir commun.Cette exposition temporaire, organisée en collaboration avec le Centre Pompidou, sera ouverte au public du 1er avril au 20 septembre 2026.